Γιώργος Δουατζής, τρία ποιήματα

Αρχείο 06/12/2015

fav-3

Η αντάρα

Κυλίστηκα στα σύννεφα να πάρω λίγο από το χρώμα του σούρουπου, κρέμασα τα ομορφότερα όνειρα στους τοίχους μου κι έσπασα όλους τους καθρέφτες

Τέλος, με βρήκαν σκυμμένο, να κοιτάζω το τρεμάμενο είδωλό μου, να ψάχνω την εικόνα μου στην επιφάνεια της μικρής λίμνης, που θα μπορούσε να δείξει το αληθινό μου πρόσωπο μόνο στην απόλυτη γαλήνη

Αλλά, ο βοριάς ήταν μόνιμα ανταριασμένος, σαν τη δίψα για το δίκιο στα μάτια των ανθρώπων

fav-3

Περίπατος

Κι έτσι που σε παιδεύουν οι λέξεις, πώς να ντυθεί το ποίημα για τον νυχτερινό του περίπατο, πώς να ανθίσει η ετοιμόρροπη βουκαμβίλια, πώς να σταματήσεις τον χρόνο
που αραιώνει συνεχώς, άδειος από γεγονότα

Τρέχουν τα τραγούδια από ψυχή σε ψυχή κι έγινε ίσκιος ο πόνος, για να μπορεί όσο υπάρχεις να σ’ ακολουθεί από τραγούδι σε τραγούδι, από βήμα σε βήμα, μήπως κι έτσι πυκνώσει ο χρόνος

Τότε, θα γίνει πιο καθαρός από καθαρός ο λόγος σου, για να μπορέσει να συναντηθεί με τον άλλο και να μην πέσει στο απόλυτο κενό

fav-3

Δικαιολογία

Α. Ξέρω πως κάθε στιγμή μπορεί να είναι η τελευταία, κι η δικαιολογία πως θέλω λίγο χρόνο ακόμα για να τελειώσει αυτό το ποίημα, ίσως να είναι απλώς και μόνο μια δικαιολογία

Β. Μα τι είναι αυτά που μου λέτε, γιατρέ; Δεν βλέπετε ότι έχω ημιτελές το ποίημα; του είπα. Και γιατί δεν το γράφατε τόσες δεκαετίες; μου είπε. Μα έπρεπε να έχω μια αξιοπρεπή, έστω ελάχιστα πειστική δικαιολογία, απάντησα

Γ. Και το ποίημα προτίμησε να μείνει ημιτελές

*

©Γιώργος Δουατζής, απο την υπό έκδοση συλλογή «Κόκκινο κασκόλ».
φωτο©Στράτος Φουντούλης-agrimologos.com -”Travessa da Queimada” Lisboa 2015

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε