«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 25ο

Αρχείο 22/02/2018

Ο ιδιωτικός  χώρος  δεν είναι τόσο ιδιωτικός

Tο αφιέρωμα στον Γκροτόφσκυ, είναι  ένα αφιέρωμα στο θέατρο και στην τέχνη. Ουσιαστικά ένα αφιέρωμα  στην διαδικασία  της δημιουργίας.

Και το αφιέρωμα αυτό, δεν είναι μόνο τεχνικές και ρήσεις   αποφάσεις, επιλογές,  μελέτη,  έρευνα, δοκιμές,  αλλά κυρίως σύμπλευση με την ζωή. Δεν είναι  η αρπαχτική διάθεση να μάθω  τον τρόπο  και να τελειώνω.

Είναι: Πως  στις σχισμές που δημιουργεί η ζωή, εισβάλει η τέχνη και πως στις σχισμές που δημιουργεί η τέχνη, εισβάλει η ζωή.

Είναι: Ότι αφήνεις πίσω σου για να προχωρήσεις, κάποια πράγματα που αφορούν τον εαυτόν σου, τους γύρω σου τις αρχές σου, τις υποχρεώσεις, σου τις ευθύνες σου.

Αφήνεις πίσω σου ανθρώπους,  ανάγκες,   καταστάσεις, που  σε περιμένουν,   που άλλοτε  θα γυρίσεις σ’  αυτούς και άλλοτε η διαδικασία  της γνώσης  της εκπαίδευσης, θα σε απομακρύνει. Αυτοί που σε περιμένουν,  σε εμψυχώνουν, σε βαραίνουν, σε  στηρίζουν, σε  στεναχωρούν, σε χαροποιούν.  Παράλληλες δράσεις  που  η  μια  πλουτίζει  την άλλη – η ζωή και η τέχνη  μαζί.

Αν τύχη και τους ξεχωρίσεις  τους δυο βασικούς δρόμους, φτωχαίνει  η πραγμάτια σου. Μιλάω για την διεργασία της δημιουργίας. Την περίοδο  που βρισκόμουν στην Πολωνία να σπουδάσω,  ένα  μικρό παιδί που μόλις μάθαινε  να γράφει  με περίμενε,  κάποιοι γονείς,  ένας άνδρας επίσης.

Η επιτυχία μου εκεί,  είχε να κάνει με  τα μεγέθη   της προσφοράς στον σκοπό για τον οποίο βρισκόμουν σε αυτήν την απουσία – παρουσία  Κάποια γεγονότα  συνέβαιναν στο κόσμο, στην Ελλάδα  στην Πολωνία.   Η  ζωή μου  και  η ζωή  στον πλανήτη  γη είχε άμεση σχέση με  ότι  συνέβαινε με  μένα,  στο  εργαστήρι  στην Πολωνία.  Το  ένα  τροφοδοτούσε το άλλο.  Και  επηρέαζε τις αποφάσεις.

Μια  κάρτα  δική μου προς τον μικρό Χριστόφορο:

«Αγαπημένε μου  Χριστόφορε,
Σε βλέπω κάθε μέρα στον ύπνο μου.  Δεν ξέρω τι να πω.  Εύχομαι να είσαι καλά. Σε αγαπώ. Οι διάφορες ασχολίες μου με κρατούν μακριά σου. Θα προσπαθήσω να μην  συμβαίνει αυτό  συχνά.

Το Καλοκαίρι  θα έλθει  σε λίγο και έτσι θα έχουμε  τον ελεύθερο χρόνο  για  να μιλήσουμε. Αν έχεις προβλήματα,   σε παρακαλώ να τα λες και να μην στεναχωριέσαι. Ελπίζω όλοι γύρω σου  να  είναι καλοί μαζί σου. Να διαβάζεις  και να προσέχεις την υγεία σου.  Μου λείπεις πάρα πολύ.

Η Μητέρα σου,
Κάποια μέρα,   θα σε πάρω να έλθουμε μαζί,  στην Πολωνία».

*
Ότι  βίωνα   στην ιδιωτική μου ζωή  είχε την θέση του, την ώρα του και  την πρόταση του έμμεσα  σε ότι   διαπραγματευόμουν, με τον σώμα, την ψυχή και το μυαλό.  Με δυο λόγια,   πριν από κάθε τεχνική, προέχει η ίδια η ζωή, ο τρόπος που την αντιμετωπίζουμε και την ερμηνεύαμε. Ο τρόπος που  μεταφράζουμε ότι αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας  είναι   η πρώτη προσέγγιση στην τέχνη μας  είναι το πρώτο σχολείο.

Η τέχνη είναι  ότι  μπορεί να κάνει ο ανθρώπινος νους,  τα χέρια και η καρδιά.

Συνεχίζεται

*

©Μαρία Πανούτσου

Διαβάστε ὀλα κείμενα της Μαρίας Πανούτσου →