Μανώλης Πρατικάκης, «στα όνειρα, δροσερή κοίτη της φωτιάς»

Η γυμνή πανοπλία

Κάθε κορίτσι κατεβαίνει πάνοπλο στον κόσμο.
Αλλά η γοητεία των ανδρών η αλαφρόμυαλιά τους
η ενοχή σκληράδα τους, μια νύχτα σαν ωραίοι
λογχοφόροι τη βρίσκουν και την αφοπλίζουν.
Βίαια της αποσπούν τα ξίφη, της αποσπούν τ’ ακριβά
περιδέραια που με σύνεση τής κρύβαν το τρυφερό
κόκκινο φύλλο.
Της αποσπούν το φόρεμα από αλαλαγμούς και κόκκινους
βοριάδες και μετά το σκληρό
κάτασπρο καπέλο που μαγνητίζει τα τριζόνια
και τις σιγαλιές. Κι ύστερα τη ρίχνουν
σε μια τρικυμία από προορισμούς.

Εκείνη που είναι προορισμένη ν’ αφοπλίζεται
και να πληγώνει.

Φλεγόμενο Φλάουτο

Σπασμέ των λέξεων. Ερωτικό
σώμα του λόγου. Φωτοβόλο
πλάσμα τριαντάφυλλο
ανάγλυφης γυναίκας.

Έρχεσαι πάντα
μέσα απ’ τις γλώσσες
της φωτιάς.

Λιβιδω
(Ε)

Πρωτάκουστη φωνή ζωγραφίζοντας την ακοή μου.
Πρωτοϊδωμένη σχηματίζοντας τα μάτια μου.
Γλύπτρια που με πελεκάς στο φως και με συνεχίζεις
στα όνειρα, δροσερή κοίτη
της φωτιάς.
Μέσα σου σπαρταρά ένα πουλί πριν απ’ τη γλώσσα
και τη συμφορά της.
Μια πείνα βαθιά πριν το στόμα, η στιγμή
που με ξανακοιτάζει ακέραι
να περνώ.
Με το νόημά σου μεταμορφωμένο ανατέλλοντας
μέσα στις λέξεις. Και οι λέξεις ανατέλλουν τότε
σαν μωρά και πνέουν με τα αίματα
και τα λουλούδια.

Πνοή που μας ξαναγεννάς.
Πνοή που μας γυρίζεις
στο πιο πράσινο
των πρωτοπλάστων.

Σύγχρονη Ερωτική ποίηση, εκδόσεις Καστανιώτη via Λόγος και Τέχνη

*
©Μανώλης Πρατικάκης

φωτο: Στράτος Φουντούλης