Γιώργος Γκανέλης, Ακτινογραφία θώρακος —κυκλοφορεί [αποσπάσματα]

ΑΤΕΛΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗ

Αν υποθέσουμε
πως ήταν χαράματα
πως περνούσαν καρφιά
σ’ έναν νεκρό άνθρωπο
και κοίταζες τη σκηνή
απ’ το σπασμένο τζάμι
– ξέχασα να συστηθώ:
ένας μικρός αντίλαλος –

Αν, λέω, η όσφρηση
παράγει μοναξιά
(τα μυρωδάτα φαγητά
στο διπλανό σπίτι)
κι η όραση σε κοιτάζει
μέσα απ’ τον φακό

Είναι ν’ απορεί κανείς
γιατί συνεχίζω
μόνο τα βουνά μ’ ακούν
κι η Κλεοπάτρα
η αναλφάβητη γάτα μου

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΚΛΕΙΔΙΩΝ

Πότε ναι και πότε όχι
για τον ίδιο ακριβώς λόγο
που όταν επιστρέφω
και έχω χάσει τα κλειδιά
με περιμένει το δίλημμα:
να στήσω αντίσκηνο
ή να γκρεμίσω το σπίτι;

Αν τρυπήσεις τα σύννεφα
θα στάξουν σπουργίτια
από παλιά φθινόπωρα
όμως εγώ φεύγω με ήλιο
και γυρίζω με βροχή
γιατί επιμένω να εκτρέφω
τραγωδίες στην πόρτα μου

Τελικά περνούν τα χρόνια
κι ακόμη να βρω τα κλειδιά

ΟΦΘΑΛΜΙΑΤΡΙΚΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ

Εν αγνοία μου
θα λύσω τον μίτο
και τότε θα δεις
να σέρνονται
τα γήινα ξόανα
μετά οι πέτρες
θα με χτίσουν
ως τον ουρανό

Αν φταίω λίγο
είναι οι μύθοι
που ξετυλίγονται
και γεννούν φως
αφού το ξέρεις
ότι θα φύγουμε
άλλοι μπρούμυτα
άλλοι γονατιστοί
κανείς μας όμως
χωρίς όραση

Γι’ αυτό σου λέω
ξερίζωσε τα μάτια

*
©Γιώργος Γκανέλης