Εντευκτήριο, τ. 117-118 Σεπτεμβρίου — κυκλοφορεί

Αποσπάσματα από κείμενα που δημοσιεύονται στο τεύχος του Εντευκτηρίου Νο 117-118, με πολυσέλιδο αφιέρωμα στα ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΑ.

«[…] Ασχημούλα ήταν η Κανέλα. Καφετιά με σκούρα καφέ μάτια. Η σκόνη από το χωράφι της αυλής την έκανε να φαίνεται πάντα λερωμένη. Αγκάθια και βρομιές σκλήραιναν την υφή του τριχώματός της. Αν έβρισκε και κανένα ρυάκι για να ξεδιψάσει, ερχόταν στο σπίτι μέσα στις λάσπες.
Είχε όμως τη γοητεία της ως θηλυκό. Oυρά έκαναν οι σκύλοι στη γειτονιά για να τη μυρίσουν. […]» (Άκης Σακισλόγλου, «Η σκυλίτσα με τα δύο ονόματα»)

«Oι σημαντικές ανακαλύψεις συμβαίνουν πάντα στους πιο απίθανους χώρους και υπό τις πιο απίθανες περιστάσεις. Το μήλο του Νεύτωνα, ας πούμε, δεν προκύπτει και κάθε μέρα, έτσι δεν είναι; Εμένα μου συνέβη, στη μέση ενός επαγγελματικού συμβουλίου, να σκεφτώ, χωρίς να ξέρω γιατί, τις γάτες (που δεν είχαν τίποτα να κάνουν με την ημερήσια διάταξη), και ν’ ανακαλύψω ξαφνικά ότι οι γάτες είναι τηλέφωνα. Τόσο απλά, όπως όλα τα μεγαλοφυή. […]» (Χούλιο Κορτάσαρ, «Πώς παραγκωνιζόμαστε», μετ.: Αχιλλέας Κυριακίδης.)

«[…] Έβγαλα με προσοχή το κουτάβι από το χαρτόκουτο και το άφησα στο πάτωμα. Έμεινε για λίγο ακίνητο και ζαρωμένο, να μυρίζει και να περιεργάζεται τον καινούργιο γι’ αυτό χώρο. Ύστερα, κάπως διστακτικά, περιηγήθηκε όλο το σπίτι και διάλεξε πού θα εγκατασταθεί: τη γωνία μπαίνοντας στο υπνοδωμάτιο. Έστρωσα δίπλα του την κουβερτούλα και το άφησα να ηρεμήσει. Ρώτησα τον Σαρίφ αν συμφωνούσε να ονομάσουμε το σκυλάκι Χαν (είναι το οικογενειακό του όνομα). Μου έβαλε τις φωνές. «Είσαι σοβαρός; Θα δώσουμε το όνομά μου στο σκυλί; Ίμο θα τον βγάλουμε.» (Γιώργος Κορδομενίδης, «Ο Ίμο είν’ ο σκύλος μου κι εγώ ο άνθρωπός του»)

«[…] Κάθε ημέρα, κάθε εβδομάδα, κάθε μήνα, μεταμορφωνόταν σε έναν τρυφερό μεγαλόσωμο σκύλο. Ένα χρυσοκίτρινο καλοαναθρεμμένο λαμπραντόρ, που δεν το χωρούσε ο τόπος. Έκτοτε, η οικογένεια και ο σκύλος μεγαλώνουμε μαζί. O σκύλος ως αναπόσπαστο μέλος της φαμίλιας. […]
O Έντουαρντ βρίσκεται δίπλα στην πόρτα του αυτοκινήτου πριν ακόμα αποφασίσουμε τον προορισμό μας. Δεν θυμάμαι να πηγαίνουμε κάπου χωρίς τη συντροφιά του. Αγαπάει να κάθεται στα πόδια του συνοδηγού, αφήνοντας απειράριθμες τρίχες σε καθίσματα και μοκέτες. O Έντουαρντ θα μπορούσε να μπει στο βιβλίο Γκίνες ως το σκυλί-συνοδηγός που διήνυσε τα περισσότερα χιλιόμετρα στην ελληνική ενδοχώρα. […] (Δύο αποσπάσματα από το αφήγημα του Γιώργου Σαράτση «Ένας χρυσοκίτρινος καλοαναθρεμμένος σκύλος»)