Δημήτρης Σούκουλης, Ανώνυμα σώματα

Χάθηκα στα σώματα.
Τα κορμιά μού άνοιγαν δρόμους
σε ξέφωτα άσπαρτα,
σε πηγές με κρυστάλλινα νερά.
Στεκόμουν από την κάψα κι έπινα.

Απλώνονταν στα μάτια μου εκτάσεις
τα πόδια, τα μπράτσα τους,
χιλιόμετρα ατελείωτα ανάμεσα σε πεύκα.
Κι όσο κι αν τα ανηφόριζα,
κι αν ακολουθούσα τους δρόμους τους,
τις φλέβες,
τα νεύρα,
το φιδίσιο λαιμό,
δεν με έβγαλαν ποτέ στα πρόσωπα.

Ποιος να ‘ναι ποιος δεν ξεύρω πια,
κανένα τους δεν γνωρίζω
να τον καλέσω με το όνομα,
που τους φωνάζει η μάνα τους,
αφού αφίλητα άφησα τα χείλη,
αχάιδευτο το μέτωπό τους.

*
©Δημήτρης Σούκουλης

φωτο: Στράτος Φουντούλης