στάχτες

Στη Θωμαή, στο φως και στη σκιά

–Είμαστε μεγάλοι πια κι ο χρόνος πίσω δεν γυρνά.

–Μεγάλοι ήμασταν και τότε.

–Και πού θα πήγαιναν της ξενιτιάς τα χρόνια τα γραμμένα;

–Θα έπαιρνα τη γομολάστιχα και θα ’σβηνα τα ξένα.

–Και χρόνοι χίλιοι αν γυρίζανε, θα μ’ αγαπούσες πάλι;

–Σ’ όλους τους χρόνους και τις εποχές θα σ’ αγαπούσα πάλι. Δέντρο θα γινόμουνα για να σε προστατεύω.

–Και το φθινόπωρο ακόμη;

–Και το φθινόπωρο. Θα σε βαστούσα επάνω στα κλαριά μου.

–Και τον χειμώνα;

–Ιδίως τον χειμώνα. Θα σε κρατούσα από τις ρίζες μου σε μια αγκαλιά μεγάλη.

–Την άνοιξη τι θα ’κανες;

–Μελισσοφάγους και τρυγόνια θα ’φερνα για συντροφιά σου.

–Και τι θα γινόταν με το καλοκαίρι;

–Θα θρόιζαν τα φύλλα μου νανούρισμα ολόδροσο να φέρουν.

–Και όλα ίδια θα ’ταν όπως τώρα;

–Ίδια κι απαράλλαχτα, στην κάψα και το χιόνι. Κι αν ήμασταν μικρότεροι, θα ήμασταν μεγάλοι.

 

Κι ο χρόνος συνομήλικος και συναξαριστής στις βαμβακένιες λέξεις.

*

©Κώστας Δρουγαλάς

φωτο: Στράτος Φουντούλης

✳︎