στάχτες

«Όλα μπορείς να τα σωπάσεις,
όμως ποτέ τον έρωτα·
την ώρα που ανοίγουν τ’ άστρα,
όταν αρχίζει στην καρδιά η μουσική
και κόβονται γλυκά τα γόνατα.
Τότε σε οδηγούν τα βήματά σου.»
Γιώργος Ιωάννου

Ξύπνησα με σένα δίπλα
δεν περιγράφεται
τι ανεμίζει στο κεφάλι μου μέσα.

Είσαι ο άνδρας και εγώ η γυναίκα
λέει αυτό κάτι,
αυτό, εγώ γνωρίζω μόνο
κι ήρθε η στιγμή να το φωνάξω.

Τα μέρη του κορμιού σου
είναι κείμενο ζωής
λένε την ιστορία σου
τα μαλλιά σου,
χαυνώνουν τα όνειρα μου
καθώς το χέρι μου περιδιαβαίνει
το σώμα σου.

Παράξενο συναίσθημα γεννήθηκε
λέξεις που περιγράφουν το κορμί
ζήτησα να καταγράψω
και με ζεσταίνει η σκέψη
πως δόθηκε σε μένα το δώρο αυτό.

Κοιτώ τον δρόμο προσεχτικά
σε περιμένω
δείχνει τις πατημασιές σου καθώς έρχεσαι
έρχεσαι και έρχεσαι να με να βρεις
τι και αν αμφιβάλλω, εσύ είσαι εδώ.

Κάποιες στιγμές λέω μα ναι μ’ αγαπά
και τότε μια γαλήνη απλώνεται στο κορμί μου
βασανισμένο από την απουσία σου
και άλλοτε λέω μα όχι έχει χάσει απλά τον δρόμο.

Βρέθηκες σε σκοτεινό δάσος κι εκεί ήμουν
μια άσπρη κολόνα καπνού φωτισμένη απ΄ το φεγγάρι
που βγήκε το βράδυ εκείνο μόνο για σένα
για να πλανέψει.

Σε ξεχωρίζω αγαπημένε όπως
ξεχωρίζουμε το σιτάρι από τα κριθάρι
σπυρί, σπυρί.

Την μέρα θυμάμαι την νύχτα.
Σε φέρνω στο μυαλό μου.
Μια υπόσχεση
που πρέπει να τιμήσω.
Πως τάχα σου χρωστάω ένα φιλί.
Ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά.
Μια θέση στην φθαρτή καρδιά μου.

*

©Μαρία Κασσιανή

φωτο: Στράτος Φουντούλης

✳︎