Mπορεάλις δύναμη, αυτή που γεννά τους κυκλώνες. Γιατί τα ρολόγια στρέφονται δεξιά;
Γιατί η ρουφήχτρα της μπανιέρας πάει δεξιά;
Ποιητής είναι αυτός που γεμίζει τη μπανιέρα με βγαλμένη την τάπα, για να ταπώνει τη ρουφήχτρα.

*Οπωσδήποτε μούσα θα υπάρχει γιατί διαφορετικά η φράση είναι άμουση  ακαλλώπιστη. δίχως καλλιέπεια. με αμύριστο στόμα.

*πινακίδα:»πωλείται το παρόν». Γιατί όχι το παρελθόν, το μέλλον; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έκτωρ Πανταζής, αστερίσκοι»

για την ηθογραφία του
μέλλοντος

Η βροχή πέφτει ανάμεσα στις στέγες των σπιτιών. Ναι, ακριβώς εκεί, ίσια στην φλέβα της πόλης πέφτει η βροχή.

Τα φώτα χαμηλώνουν και

Ο Φέλιξ μοιάζει ταραγμένος. Τριγυρνά στους δρόμους από το απόγευμα. Νιώθει κουρασμένος μα έχει αποφασίσει πως θα περπατά ως την τελευταία του ανάσα. Ναι, ο Φέλιξ ζει την θλίψη του με τον πιο ιδιαίτερο τρόπο του κόσμου. Βαδίζει δίχως σκοπό, τα αγόρια του μαγαζιού τον περιεργάζονται, το φορτίο τού έχει κόψει τις πλάτες όμως εκείνος περνά δίχως ενδιαφέρον από γειτονιά σε γειτονιά. Και, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Διαφημιστικές Καμπάνιες»

Μετάφραση: Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης

Στο Μπάμπι Γιαρ μνημεία δεν υπάρχουν.
Απότομη πλαγιά, σαν μια ταφόπλακα χοντροκομμένη.
Φοβάμαι.
Είμαι τόσων ετών,
όσο και ο εβραϊκός λαός.

Τώρα νομίζω πως–
Ιουδαίος είμαι.
Να, περιφέρομαι στην αρχαία Αίγυπτο.
Να, σταυρωμένος στο σταυρό, αργοπεθαίνω,
και μέχρι σήμερα έχω τα σημάδια των καρφιών.
Τώρα νομίζω πως –
Ο Ντρέιφους είμαι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στη μνήμη των θυμάτων του Ολοκαυτώματος: Γιεβγκένι Γιεφτουσένκο, Μπάμπι Γιαρ»

Από το 2005, Εκδόσεις Βιβλιοπωλείο της Εστίας

Παρουσίαση
Κι αν η Ελλάδα είχε γίνει κι αυτή κομμουνιστική; Αν, αντί για τις ΗΠΑ, κυριαρχούσε στην πολιτική μας ζωή η Σοβιετική Ένωση; Αν η εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973 ήταν αντεστραμμένη; Η ζωή μας πώς θα ήταν, καλύτερη ή χειρότερη; Ή, μήπως, σε άλλα καλύτερη και σε άλλα χειρότερη;
Από το 1947 η χώρα είναι η «Σοσιαλιστική Δημοκρατία Ελλάδας», που ακολουθεί πιστά τη Σοβιετική Ένωση. Το κυβερνών ΚΚΕ του σύντροφου Χαρισιάδη είναι το μοναδικό πολιτικό κόμμα, τα σύνορα βρίσκονται στον Όλυμπο, ο Ποιητής έχει γράψει τον νέο Εθνικό Ύμνο, η σημαία είναι η Τρίχρωμη με το σφυροδρέπανο, πλατείες και δρόμοι έχουν αλλάξει όνομα, τα ρεμπέτικα είναι απαγορευμένα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έξι οι επανεκδόσεις του βιβλίου «Πλατεία Λένιν, πρώην Συντάγματος» του Δημήτρη Φύσσα [απόσπασμα]»

Νικητής

Ατέλειωτες μέρες
στην έρημο της πόλης
νηστεύω απ’ το κάθε τι
το κάνω αναγκαστικά
κι όχι από ελεύθερη επιλογή
στερούμαι τα πάντα
δεν έχω ευρώ
κι η μόνη μου περιουσία
είναι ο εαυτός μου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, «περιουσία ο εαυτός μου»»

Ο λόγος σου φυγάς, την σύλληψη από της ερμηνείας την ασφάλεια διαφεύγει, εμπαίζοντάς την, τυχοδιώκτης.

Στα παραδεδεγμένα ράθυμος.
Αράθυμος στα απροσπέλαστα,
στα ακροκνεφή, στα αλλόκοτα.
Μόνος. Πότε μ’ ορμή αφουγκραζόμενος, πότε με σύνεση.
Αυτάρκης, αφελής και πειραματιζόμενος.
Του λόγου η αμφίσημη αμφιθυμία, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Futura»