Λεωνίδας Καζάσης, Futura

Ο λόγος σου φυγάς, την σύλληψη από της ερμηνείας την ασφάλεια διαφεύγει, εμπαίζοντάς την, τυχοδιώκτης.

Στα παραδεδεγμένα ράθυμος.
Αράθυμος στα απροσπέλαστα,
στα ακροκνεφή, στα αλλόκοτα.
Μόνος. Πότε μ’ ορμή αφουγκραζόμενος, πότε με σύνεση.
Αυτάρκης, αφελής και πειραματιζόμενος.
Του λόγου η αμφίσημη αμφιθυμία,
των αφελών παικτών – ιχνηλατών
ονειρική, ματαιόπονη κυβεία.

*

Διαστήματα ( μύχιες υποψίες ανεπαίσθητες ),
στα όμματά μας αχνοφέγγουν.
Τ’ απογέματα όλο και λιγότερο
απ’ του βασιλέματος τη ροδοβρύση πίνουν.
Τα αναστήματα υποκρίνονται,
σε πτώσης πορεία ομολογούν
των αναμνήσεων το αΐδιο.

*

Ευθύβολο πάθος σταθερό
της μορφής το βάδισμα,
που απ’ το πολύ,
τον άνεμο να βολιδοσκοπεί
μήπως και τον συνθλίψει,
αερικό συνήθισε.
Κάποτε Φωτεινή συστήθηκες,
μετά σε φώναξα Αίθρα,
ύστερα την Ιππολύτη θύμισες,
και τώρα το βάθος, Futura, σε προβάλλει,
ενώ αναλώσαμε τα μισά του σύντομου περάσματος.
Του απτού την νομή αποποιούμαι,
της νόησης την μνήμη αντιπαλεύω,
των αναμνήσεών σου ποιητή να με χρήσει.

*

Στων κορφών τα πέρατα,
ο ουρανός όλος παράπονο
όταν κάτω κοιτά,
————-παραμονεύει
στου ήλιου το καταλάγιασμα που την έκσταση υποβάλλει,
το γέλιο σου το παιδικό,
αυγή πρωτόγνωρη, να προβάλλει.

*

©Λεωνίδας Καζάσης

φωτο: Στράτος Φουντούλης