Φράντς Κάφκα, η τελευταία ανάμνηση της Τερέζας

[…] Η τελευταία ανάμνηση της Τερέζας από τη μητέρα της ήταν το σώμα της γυναίκας ξαπλωμένος στη γη, με τα πόδια ανοιχτά, με ένα φουστάνι κάρο από την Πομερανία και να σκληρό δοκάρι πάνω του σκεπάζοντάς το σχεδόν ολόκληρο, ενώ για ενώ άνθρωποι έτρεχαν απόλυση μεριές Η τελευταία ανάμνηση της Τερέζας από τη μητέρα της ήταν το σώμα της γυναίκας ξαπλωμένο στη γη, με τα πόδια ανοιχτά, με ένα φουστάνι καρό από την Πομερανία κι ένα σκληρό δοκάρι πάνω του σκεπάζοντάς το σχεδόν ολόκληρο, ενώ άνθρωποι έτρεχαν από όλες τις μεριές και ψηλά από την σκαλωσιά κάποιος οργισμένος φώναξε κάτι.

Ήταν αργά σαν η Τερέζα τελείωσε την διήγηση της. Διηγήθηκε όλη την ιστορία με λεπτομέρειες, πράγμα που δεν το συνήθιζε κι ακριβώς στα σημεία που ήταν αδιάφορα, όπως η περιγραφή της σκαλωσιάς με τους υψωμένους πασσάλους στον ουρανό, αναγκαζόταν να σταμάτα με δάκρυα στα μάτια. Ακόμα και σήμερα, ύστερα από δέκα χρόνια, ήξερε κάθε λεπτομέρεια που είχε συμβεί τότε κι επειδή η μορφή της μητέρας πάνω στο μαδέρι ψηλά στο μισοτελειωμένο ισόγειο, ήταν η τελευταία ανάμνηση από τη ζωή αυτής της μάνας και δε μπορούσε να τη ζωντανέψει καλά στο φίλο της, θέλησε τελειώνοντας τη διήγηση να την ξαναπιάσει πάλι από την αρχή, μα σταμάτησε απότομα, έβαλε το πρόσωπο στα χέρια και σώπασε. […]

*

[απόσπασμα από το βιβλίο του Φράντς Κάφκα, Αμερική, μτφρ. ©Νίκος Ματσούκας, εκδόσεις Γράμματα 1983