Καίτη Παπαδάκη, “Μην μιλάς, έλα να βγούμε στην όχθη, είναι αργά” [2016]

Αρχείο 10/03/2016

fav-3

H ΒΟΥΤΙΑ

Ποιος είσαι ξένε; Ιππότης; Φάντασμα;
Φαίνεσαι αέρινος, μπορώ να σ’ αγγίξω;

Κυπαρισσένιε ξένε, να γνωριστούμε καλύτερα;
Είμαι η Μαρία, εσύ;
Έχω μαλλιά κυματιστά, ξανθά.
Τώρα, βρεγμένα σκούρυναν λίγο. Αν τα δεις στεγνά στον ήλιο, κατακίτρινα στάχια.
Τα δικά σου; Δεν τα βλέπω … μαύρα μάλλον. Σου πάνε τα σκούρα , ιππότη. Ιππότης δεν είπαμε;
Τι κρατάς; Σπαθί ή δρεπάνι; Μήπως είσαι γεωργός;
Έχεις χωράφι, περιβόλι μήπως;
Φυτεύεις; Θερίζεις ,φίλε μου; Πώς πάνε οι δουλειές;
Εγώ έχω κήπο. Πόσα κοινά εμείς οι δυο! Γι αυτό σε λέω «φίλο».
Δεν με παρεξηγείς; Δεν απαντάς; Ας είναι.
Λατρεύω τα λουλούδια. Θέλει κόπο, μα βλέπεις ζωή να βλασταίνει απ’ τα χέρια σου.

Δεν μιλάς;
Ε, μην τραβάς, ας συστηθούμε πρώτα.
Η Μαρία είμαι. Μοναχοκόρη, νέα ακόμη μάλλον.
Εσένα σε κάνω σαράντα και κάτι. Όμορφος είσαι.
Τι καλά που σε γνώρισα!
Χρειάζομαι ένα φίλο, να κατεβαίνουμε μαζί ως την ακρογιαλιά.
Να κατεβαίνουμε μαζί. Οπουδήποτε. Το «μαζί» έχει σημασία.
Γι αυτό με τραβάς τόσο επίμονα;
Καταλαβαίνω…

Μα πρέπει να επιστρέψω, η ώρα πέρασε.
Θ’ ανησυχούν στο σπίτι.
Θα ξαναβρεθούμε, στο υπόσχομαι.
Τώρα ήρθα μόνο για μια βουτιά, να δροσιστώ. Ζέστη σήμερα, ε;
Την ίδια σκέψη έκανες κι εσύ;
Θα γυρίσω σπίτι γρήγορα. Η μάνα μου ανησυχεί με το παραμικρό.
Κι ας έχω από πέρσι πέντε άσπρες τρίχες. Τύχη, λέει .
Θα είναι, αν μείνουν μόνο πέντε.
Το φαγητό θα ‘χει κρυώσει.
Για σένα ποιος μαγειρεύει;
Όμορφος που είσαι, μα άγριος. Τρομάζεις τους ανθρώπους, καλέ μου.
Μη βιάζεσαι. Το βράδυ ,αν θέλεις, ας πάμε μια βόλτα. Αύριο εκδρομή.
Η ζωή δική μας.
Τρέχει σαν νερό, μα η θάλασσα για αιώνες πάει- έρχεται στα πόδια μας.

Μη βιάζεσαι καλέ μου και προπαντός μην τραβάς.
Πονάω . Δεν θα ‘ ρθω με το ζόρι.
Δεν είπες ούτε όνομα .
Εγώ είμαι η Μαρία κι αν ρωτάς, χαίρομαι που με πρόσεξες.
Δεν είμαι πολύ όμορφη και έξυπνη, αλλά μπορώ να αγαπώ βαθιά.
Νομίζω θα ταιριάζαμε. Εσύ; Θες να δοκιμάσουμε;
Ας προσπαθήσουμε.
Άγγιξέ με για λίγο, απαλά. Χάιδεψε τα μαλλιά μου. Κυματιστά σαν θάλασσα.
Ωραία η θάλασσα. Όταν κάποτε πεθάνω, θέλω να θαφτώ κοντά της.
Μα τι κουβέντα πιάσαμε!
Άγγιξέ με, έτσι , απαλά. Ίσως να μ’ αρέσει η αφή .
Να γύρω το κεφάλι πάνω σου; Έχω ανάγκη έναν ώμο.
Εσύ έχεις δύναμη.
Ας βγούμε στην ακτή.
Δεν νιώθω πια τα μέλη μου . Κόπηκε η ανάσα.
Ίσως από τη γλύκα του φιλιού.
Μην μιλάς, έλα να βγούμε στην όχθη, είναι αργά.
Κουράστηκα.

*

©Καίτη Παπαδάκη
φωτο©Στράτος Φουντούλης-agrimologos.com