Χάρης Ιωσήφ, “Με υπερχειλίσεις πρωινής πάχνης…”

Αρχείο 03/03/2016

fav-3

Απομακρύνομαι από τογνώριμο σοκάκι
Τον γηραιότερό μου εαυτό ακολουθώντας
Οι ομιλίες και τα βήματα κατακερματίζουν
Τον απομακρυνόμενο μουσικό ρυθμό
Κοιτάζω μια κόκκινη κουβέρτα να χύνεται
Από το χαίνον στόμα του παραθύρου σου
Γλώσσα μέσα από το σμάλτο του μαξιλαριού
Που όλη τη νύχτα μάσαγε τα σώματά μας
Ξεκουφαίνοντας τα αυτιά των τοίχων σου
Με αναπνοές που ξεφλούδισαν τους σοβάδες
Αποκαλύπτοντας τα μυστικά των σκεπασμάτων

Χανιά, 4-5.2.2016

fav-3

ΞΗΜΕΡΩΜΑ

Δες πως το θαλασσί υποτάσσει
Το ροζ που όλη νύχτα αναδυόταν
Από του ορίζοντα το σκότος
Πως επικρατεί η βεβαιότητα της μέρας
Πάνω στην αθωότητα της αυγής

Το κήτος που για λιγο είχε αναδυθεί
Τη μορφή πήρε τωρα ενός νησιού
Ο πίδακας της εκπνοής του έγινε
Λίμνη να μας ξεδιψάει τα μεσημέρια
Των πυρωμένων του Αυγούστων

Χανιά, 4.2.2016

fav-3

Θα μπορούσαμε να διδαχθούμε από τα δέντρα
Αναπτυσσόμενοι να απομακρυνόμαστε από τη γη
Ριζώνοντας συνεχώς διακλαδιζόμενοι μέσα της
Απλώνοντας κλαδιά και ρίζες όσο μας επιτραπεί
Από τη γονιμότητα του εδάφους και των συννέφων
Τις καιρικές διαθέσεις, αλλά και από του ήλιου
Τη γενεσιουργό θωπεία θερμαίνουσα τα κύτταρα
Των νεαρών φύλλων ενώ γνέθουν αχτίδες φωτός
Με υπερχειλίσεις πρωινής πάχνης συνθέτοντας
Δάκρυα της ώχρας όταν χαράζονται οι κορμοί μας
Να κλαίμε με τη συμπύκνωση αλάτων της γης.

Οξφόρδη, 11.2.2016

*

©Χάρης Ιωσήφ
φωτο©Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε