Κωνσταντίνος Ν. Μακρής, δύο ποιήματα

Καστράτοι Άγγελοι

Οι ιδρυματοποιημένοι είναι παιδιά:
έτσι τους λέμε.
Τους πρήζουμε στο φαγητό─
τους ευνουχίζουμε.
Κάνουμε πως δεν βλέπουμε
τη λίμπιντο─
αγύμναστους, χοντρούς
ευνουχισμένους τούς κρατάμε•
γι’ αυτό πολύ τους αγαπάμε.
«Αχ, πόσο λυπάμαι τα καημένα»
Δεν έχουν ονόματα:
είναι απλά μωρά!

Ταξίδι προσφοράς

Η αυτοπεποίθηση είναι μια φούσκα.
Σπάει και τρέχουνε βλέννες ψυχικές.
Χάπια στο κομοδίνο για όνειρα θολά.
Η αυτεπάρκεια είναι ψωλή μεταμφιεσμένη•
γυρνάει σύστροφα και μπαίνει στο αιδοίο
του πρωκτού:
Για να αγαπήσεις τον εαυτό σου,
να τον γαμήσεις•
Να μην χρειάζεσαι κανέναν καριόλη
στην τρισδιάστατη νιρβάνα των γυαλιών.
Η αυτοϊκανοποίηση είναι κανόνας,
μοιάζει πυλώνας•
για να φτιαχτεί το οικοδόμημα
που θα χωρέσει τους σκελετούς που βρέθηκαν
στην λίμνη
όπου επνίγησαν οι Νάρκισσοι.
Ο φιλελευθερισμός είναι ψυγείο•
Κάθε στιγμή μέσα του γιατροί
στο χειρουργείο─
επισκευάζουνε το πτώμα της ζωής•
Κι η αράχνη επιβιώνει χαμογελώντας
σαν τον Τζόκερ στη σκηνή.