Σήμερα έμαθα πως με λένε θάμνο.
Ήξερα πως ένα φυτό είμαι.
Ένα κοντό, ίσα με μισό μπόι, φουντωτό φυτό.
Ένιωθα πως ήμουν δυνατό.
Μπορούσα να φυτρώνω ακόμα και στα ξερά νησιά.
Νερό δεν χρειαζόμουν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Μπουγελέκας, Θάμνος»

(Η αναγκαιότητα επαναπροσδιορισμού της εξαγγελίας θανάτου της τέχνης!)

Έχει ήδη ειπωθεί, αλλά χρήζει επανάληψης:
ΣΗΜΑΔΕΥΕΙ ΜΙΑΝ ΕΠΟΧΗ. Τα ωραία πράγματα
που θα μπορέσουμε να πραγματοποιήσουμε ΤΩΡΑ!
Ζακ Βασέ[1]

Έχοντας μπει αισίως στην τελική ευθεία της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα, ευδιακρίτως βλέπουμε ότι η τέχνη, (στην κάθε της μορφή), που παράγεται από τους μεγάλους εκδοτικούς οίκους, που εκτίθεται στις μεγάλες γκαλερί των όρθιων κουστουμαρισμένων, (με απαραίτητα αξεσουάρ τους τα ποτήρια με τη σαμπάνια και τις μεγαλοστομίες σε ανιαρές συζητήσεις, εμπλουτισμένες με φιλοσοφικές κορώνες και αναλύσεις επί αναλύσεων, περί των εκθεμάτων στους φρεσκοβαμμένους τοίχους), Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θ.Δ.Τυπάλδος, Ο Επαναστατικός πεσιμισμός στην τέχνη»

Συντροφιά

Τι είναι αυτό
που σου κρατάει συντροφιά
τις νύχτες
όταν καπνίζεις τα τσιγάρα
το ένα πίσω απ΄ τ ΄άλλο
και πίνεις
ότι πιοτό βρίσκεις μπροστά σου
είναι η μοναξιά Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, Ζήτημα διαδικαστικό»

αν υπάρχει ένας κοινός τόπος όπου συγκεντρώνονται οι σκέψεις όσο ο χρόνος παγώνει έξω από αυτές, είναι ένα γαλακτώδες νέφος που σηκώνεται από το έδαφος, ανάμεσα στην πόλη και το βουνό που την ορίζει· ας μην είναι ορατά από τη μεριά που τα έχει τοποθετήσει το βλέμμα

φρέσκος σαν πορτοκάλι γλυκό, έχει σαρώσει τους ίσκιους, όλους, των πραγμάτων στην κεντρική λεωφόρο, έτσι πού μοιάζει ακίνητη κάτω από το φως του, μόλις εξήντα μοίρες δυτικά, πάνω από τα κτήρια του Αυγούστου ο ήλιος κι οι σκιές στους παράδρομους, φοβισμένες  κρύβονται πάλι κάτω από τα πέλματα των θαμώνων και τις στενές τέντες Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, πάνω από τα κτήρια του Αυγούστου, ένας δάνειος στίχος»

Σε λίγες μέρες από τις εκδόσεις Ενδυμίων

Στο Εφήμερο με βότκες κι άφιλτρα

Δέκα σφηνάκια βότκα
στο «Εφήμερο»
κι ύστερα στη πλατεία Εξαρχείων
να σου γράφω λεξούλες
σε πακέτα άφιλτρων
Ποσειδώνας λέω είναι
Όχι δεν είμαι ποιητής
για ένα ποτό ρε μάτια μου
και δύο εισιτήρια στο Βοξ
01:00 π.μ.
απ’ το Παρίσι στο Τέξας Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελένη Νανοπούλου, ‘στα ντους’ -προδημοσίευση»

[αναδημοσίευση από το περιοδικό “Πάλκο”, τεύχος τρίτο, εξαμηνιαίος απολογισμός, επιθεώρηση τέχνης, πλάι στα κορίτσια των είκοσι δολαρίων, όταν τελειώσετε την ανάγνωσή σας τα κορίτσια μας θα σας φροντίσουν, εξωφρενικά ντεκολτέ λευκή, λευκότατη οδοντοστοιχία, το ένα κουμπί ανοιχτό παρακαλώ, η μέση σας, ακόμη περισσότερο, ισολογισμοί, υποτροφίες, προκηρύξεις, το μέλλον του θεάτρου στον νέο αιώνα, ο θεός να μας φυλά, ετούτη η εποχή έγινε κιόλας μνημειώδης, η διαφήμιση κέρδισε, κέρδισε, κέρδισε.Ακολουθεί τ΄απόσπασμα ή ότ,τι επέζησε από εκείνη την δημοσίευση.] Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Αναδημοσιεύσεις επαρχιακών εντύπων»

Σ’ ένα περιμάζεμα απολεσθέντων ψυχών στα αζήτητα δρομάκια της ζωής μετά τη ζωή, ζουμάρισε αετίσια στο ερημικό πεδίο μάχης σε ένα κιτρινισμένα λαβωμένο στρατιώτη. Κειτόταν καταγής με διαμπερές καπνοαχνίζον τραύμα στα παλλόμενα στήθη. Ακρωτηριασμένος –του έλειπε το ένα χέρι– και περίλυπος, καρτερούσε ά-πονα στο ά-χρονο ά-χωρο παρόν του το περιμάζεμα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άννα Αθανασίου, Ο Αδελφός του Ιούλη»