Περιεχόμενα τεύχους Ιανουαρίου

Αντώνης Κλάψης, Μια άσκηση αυτογνωσίας: δύο βιβλία του Θάνου Βερέμη

Πέτρος Μαρτινίδης, Ο παροξυσμός της μεταμέλειας

Κάθριν Νίκολσον (Catherine Nicholson), Βελτιώνοντας τον Παράδεισο

Αντώνης Εφραιμίδης, Ο πόλεμος στην Μουσική ή πόλεμος εναντίον της Μουσικής

Έντουαρντ Τσάνσελορ (Edward Chancellor), Στη σκιά της Αυστριακής Σχολής

Μιχάλης Ψαλιδόπουλος, Προκλήσεις μετά την οικονομική κρίση

Κουάμε Άντονι Άππια (Kwame Anthony Appiah), Συμφιλοσοφώντας στην Ιένα Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος 146 ―κυκλοφορεί»

Η καινούρια χρονιά, αφού μπήκε με όλο της το θάρρος και την ανεμελιά, παραδόθηκε στην συνηθισμένη έκβαση. Και έτσι, οι ολμιστές, οι τυφλές επιθέσεις, οι αμφισβητούμενες λωρίδες γης, οι μοναχικοί λύκοι που σκοτώνουν στο όνομα του θεού τους, οι στάρλετ και οι αναγνωρισμένοι ηθοποιοί αποβιβάστηκαν στο Λίντο με δεκάδες παπαράτσι να αποθανατίζουν την στιγμή. Η διάφανη μουσελίνα που ντύνει το ντεκολτέ της καταξιωμένης ερμηνεύτριας με τις στρατιές των εραστών ανέμιζε στα σκαλοπάτια κάποιου παλάτσο. Όλα άρχισαν να κατακλύζουν τους τηλεοπτικούς δέκτες και τα κυριακάτικα φύλλα, τίποτε δεν περίσσευε. Η καταστροφή του περιβάλλοντος, ένα είδος αργού θανάτου αναδύθηκε και πάλι στην επικαιρότητα ενώ ηγέτες ξένων χωρών πίσω από κλειστές πόρτες θα έπαιρναν για πάντα τις πιο λανθασμένες αποφάσεις. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Ο Τζόσουα δεν ανταποκρίνεται»

Κεράκια ή συστάδες δέντρων; Τα χρόνια στέκονται και φωτίζουν το μονοπάτι μας. Κανείς δεν ξέρει πού θα τον βγάλει. Άλλη μια παραμονή πρωτοχρονιάς. Δεν κάνει τσουχτερό κρύο. Ακούω, όμως, το ψιλόβροχο στο παράθυρο και μ’ αρέσει. Μουντό το τοπίο έξω. Τραβώ την κουρτίνα να το κρύψω. Προσωρινό καταφύγιο η τηλεόραση. Διαφημίσεις για δώρα, ειδήσεις απεχθείς. Γέμισε ο κόσμος ασχήμια. Κοινωνική δυσοσμία. Βρεφοκτονίες, αυτοκτονίες, γυναικοκτονίες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ειρήνη Θυμιατζή, Γενάρης 2023»

Όταν ήμουν μικρός δεν απαντούσα ποτέ στην ερώτηση “Τι δουλειά κάνει ο μπαμπάς σου”. Το λεξιλόγιό μου δεν ήταν αρκετό για να το εξηγήσω. Τι σημασία έχουν όμως οι λέξεις; Εγώ ήξερα, καταλάβαινα. Ήσουν ένας προσκυνητής του Δρόμου του Καπνού. Ακολουθούσες παντού τα ίχνη του, χανόσουν στα σοκάκια του, και τα πυκνά του σύννεφα δεν σε έκαναν να δακρύζεις. Έψαχνες την απάντηση σε μια ερώτηση που ούτε καν εσύ ήξερες. Κάποτε η αναζήτησή σου θα έφτανε στο τέλος της και τότε θα γυρνούσες πίσω, θα μ’ αγκάλιαζες και θα μου έδινες ένα φιλί. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πασχάλης Αυγερίδης, Ο Δρόμος του Καπνού»