Τόλης Κοΐνης, Το κουστούμι του Λαζάρου

Ήταν Σάββατο. Η εκκλησία γιόρταζε την Ανάσταση του Λαζάρου. Άρχιζαν οι πασχαλιάτικες διακοπές. Επιστροφή στην πατρική γη, εγκατάλειψη της Αθήνας και των υποχρεώσεων στο Πανεπιστήμιο.

Πρωινή κάθοδος στην καφετέρια. Ντυμένος ατημέλητα. Έτσι ήταν τότε. Δεκαετία του 1970.

Ο αιώνιος συνάδελφος ήρθε και κάθισε δίπλα μου. Ο δάσκαλος με την εφημερίδα. Καθηγητής μου στο Γυμνάσιο. Μαθηματικός. Με σήκωνε στον πίνακα και με προσφωνούσε «Κύριε Συνάδελφε». Είχε προδιαγράψει το μέλλον μου. Επιβεβαιώθηκε όταν μπήκα στο Μαθηματικό της Αθήνας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τόλης Κοΐνης, Το κουστούμι του Λαζάρου»

Πάνος Νιαβής, Δέκα πόντους μαύρο χιόνι ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]

Από τις εκδόσεις Αρμός

Σαν βγήκα στα «Κεδρωτά» στο ίσιωμα, αλλοφρόνησα κι  έβαλα τα σκουξίματα. Ποιος  να μ’ ακούσει μες την ερημιά. Στα «Ρόγκια» βέλαξε μια γίδα, αλλά πού εγώ μυαλά να  μαυλίσω ξανά.

Μπροστά μου ένα κορίτσι δεκαοκτώ, άντε το πολύ είκοσι χρονών, κείτονταν χωρίς  κεφάλι. Τα βυζιά του χαραγμένα με  μαχαίρι με το σχήμα σταυρού, με ανοιγμένη την κοιλιά από ανθρώπινο χέρι, «που να του το ξεράνεις από τη ρίζα, Θεούλη μου», σκέφτηκα. Ανοιγμένη κι από κάτω με τόσο μίσος  που  δεν φαίνονταν  παρά μια  μεγάλη  τρύπα μέσα σε ξεραμένα αίματα.

Παραμέρισα με μανία τις πουρναρότουφες ψάχνοντας να  βρω το κομμένο κεφάλι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πάνος Νιαβής, Δέκα πόντους μαύρο χιόνι ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]»

Joseph Roth, Ο θρίαμβος της ομορφιάς – Η προτομή του αυτοκράτορα

Μετάφραση Μαρία Αγγελίδου – Άγγελος Αγγελίδης. Από τις εκδόσεις Άγρα

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΩΡΑΙΟΤΕΡΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΓΙΟΖΕΦ ΡΟΤ περιλαμβάνονται οι νουβέλες Ο θρίαμβος της ομορφιάς, μια κυνική ιστορία για τον έρωτα και την απιστία, γραμμένη με αδιάλειπτη πικρή ειρωνεία, και Η προτομή του αυτοκράτορα, μια σπουδαία ελεγειακή ιστορία για τη μεταπολεμική απώλεια της πατρίδας και του κόσμου της. Μαζί με τον Σταθμάρχη Φαλλμεράυερ, γράφτηκαν στην παραγωγικότατη περίοδο του Ροτ του 1934-1935. Οι τρεις νουβέλες αποτελούν μια «χρυσή» τριάδα.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Joseph Roth, Ο θρίαμβος της ομορφιάς – Η προτομή του αυτοκράτορα»

Ρογήρος Δέξτερ, Τη νύχτα που ο Τζέκιλ μαχαίρωσε τον Χάιντ [και άλλες σχεδίες]

Από τις εκδόσεις Στίξις

 

Αμαζονία

Τι κι αν μας πήραν στο φαλάγγι
Τι κι αν μας νίκησαν στον πετροπόλεμο
Κι αν μας χλευάζουν
Που χάσαμε τα υπάρχοντά μας
Που φάγαμε όλο το μάννα τ’ ουρανού
Στην έρημο
Που μας άφηναν μόνους
Τα χέρια των κοριτσιών με τα βελούδινα
Και τα χαμόγελα απλωμένα στον ήλιο σα λιακάδα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρογήρος Δέξτερ, Τη νύχτα που ο Τζέκιλ μαχαίρωσε τον Χάιντ [και άλλες σχεδίες]»

Το τελευταίο κείμενο του Peter Mackridge: Αβλεψία και λήθη: ο Καβάφης, η Αμισός και η Τουρκία

Μνήμη Πόντου 1922-2022

Του Peter Mackridge(1946-17.06.2022) 11/03/2022, Athens Review of Books, Τεύχος 137 – ΜΑΡΤΙΟΣ

Εν μέσω δικτατορίας, το 1970, στον συλλογικό τόμο Δεκαοχτώ κείμενα, ο Δημήτρης Μαρωνίτης δημοσίευσε κείμενο με τίτλο «Υπεροψία και μέθη: ο Ποιητής και η Ιστορία».[1] Επίκεντρο του ενδιαφέροντος του Μαρωνίτη στο κείμενο εκείνο ήταν το ποίημα «Ο Δαρείος» του Καβάφη. Δικαίως το κείμενό του άφησε εποχή και κέρδισε μια θέση στην ιστορία. Τώρα που θυμάμαι τον νεαρό εαυτό μου να μπαίνει στο βιβλιοπωλείο του Κέδρου στην Αθήνα το καλοκαίρι του 1970 και να αγοράζει αντίτυπο των περιπόθητων και νεωστί εκδοθέντων Δεκαοχτώ κειμένων, φρίττω με τη σκέψη ότι το διάστημα που μεσολάβησε από τη Μικρασιατική Καταστροφή μέχρι την κυκλοφορία του τόμου είναι λίγο μικρότερο από το διάστημα που χωρίζει το 1970 από το 2022. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Το τελευταίο κείμενο του Peter Mackridge: Αβλεψία και λήθη: ο Καβάφης, η Αμισός και η Τουρκία»

Ναταλί Παμπούκη, Πρώτη απόπειρα απώλειες ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]

Από τις ΑΩ εκδόσεις

Α ΣΤΕΡΗΤΙΚΌ

Αυτός ο άλλος
στο μετρό
δυο μάτια
ένα στόμα
μια κραυγή.
Εγώ κουφή.
Εγώ τυφλή.
Μηρυκάζω.
Αυτοί οι άλλοι
στο μετρό
κάθε μέρα.
Μάτια και στόμα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ναταλί Παμπούκη, Πρώτη απόπειρα απώλειες ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Μίκης  Αναστασίου, Ο λογιστής ―απόσπασμα

Μίκης  Αναστασίου, Ο λογιστής ―Μυθιστόρημα, εκδόσεις Ενύπνιο, σελ. 286.

Περιγραφή

Ο Θανάσης, ένας σαραντάχρονος αλκοολικός λογιστής χωρίς φιλοδοξίες, ζει µια µίζερη, µοναχική ζωή, µεταλαµβάνοντας καθηµερινά την ιδέα της αποτυχίας του και της φθοράς που επιφέρει ο χρόνος στο πρόσωπό του. Απολυµένος από τη δουλειά του, εγκαταλελειµµένος από τη συµβία του, µπλέκει σε µια ερωτική περιπέτεια µε µια παράξενη γειτόνισσα, τη Μαρία, που, παρότι δεν είναι πεπεισµένος για την αγαθή της προαίρεση, κοντά της νιώθει ότι βρίσκει ένα γιατρικό για την απελπισία του και ότι γίνεται ο άλλος που πάντα ήθελε να είναι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μίκης  Αναστασίου, Ο λογιστής ―απόσπασμα»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Άγριες Μηχανές

Φινάλε σκηνής

ο έργο τελειώνει. Ίσως η σκηνή, αυτές οι λέξεις γράφονται ολομόναχες. Έχει κρατήσει κιόλας πολύ η ευτυχία πάνω στην σκηνή. Τώρα ετοιμάζουν το μεγάλο φινάλε. Θα είναι μια συγκλονιστική στιγμή, από εκείνες που κάνουν τους ανθρώπους στις πλατείες να συλλογίζονται αργότερα σε ταξί, αεροδρόμια, εγκλεισμούς, νυχτερινές βάρδιες, ταξί, περίπτερα, μπαλκόνια, τι τάχα μέτρησε σε αυτήν την ιστορία. Ο Σάσα είναι από μια άλλη σκηνή κιόλας νεκρός. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Άγριες Μηχανές»