Κατηγορία: critique

Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης, Το χιόνι των Αγράφων ―από την Κατερίνα Παπαδημητρίου

11/04/2022

Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης, Το χιόνι των Αγράφων, εκδόσεις Κίχλη, Αθήνα 2022

Μια  ιστορία «αλλιώς»

Το τέταρτο μυθιστόρημα του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη με τίτλο «Το χιόνι των Αγράφων», είναι η ώριμη λογοτεχνική κατάθεση του συγγραφέα στα ελληνικά γράμματα. Προηγήθηκαν: «Το παραμύθι του ύπνου», η «Αστοχία υλικού», από τις εκδόσεις Μεταίχμιο το 2008 και το 2010 αντίστοιχα και τα «Έξοδα νοσηλείας», από τις εκδόσεις Ενύπνιο, το 2020, Πρόκειται για ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα, του οποίου η θεματική δεν ξεχωρίζει για την καινοτομία της, καθώς διαπραγματεύεται το θέμα του εμφυλίου στα πέτρινα χρόνια που ακολούθησαν τη γερμανική κατοχή.

Ωστόσο, ο Χατζημωυσιάδης επιχειρεί να αναπτύξει τη θεματολογία του σε πέντε ενότητες με μια άψογη αρχιτεκτονική, την οποία χειρίζεται με αξιόλογη ωριμότητα και γνώση των αφηγηματολογικών τεχνικών. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης, Το χιόνι των Αγράφων ―από την Κατερίνα Παπαδημητρίου»

Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Κώστας Κατσουλάρης, «Αφαίας και Τελαμώνος»

04/04/2022

Κώστας Κατσουλάρης, Αφαίας και Τελαμώνος. [Οιονεί διηγήματα. Δυο φωτογραφίες εντός κειμένου]. «Μεταίχμιο», Αθήνα 2021.

24 αδέσποτα κομμάτια (22 πεζά, συν ένα «ποίημα» συν ένα «θεατρικό»), μερικά εντελώς «μπονζάι», συναπαρτίζουν το φευγάτο αυτό βιβλίο, που ψυχαγωγεί το αναγνωστικό κοινό με πρωτοτυπία, πολύμορφο χιούμορ και συνειδητή εναντίωση στη σοβαροφάνεια– προειδοποιώντας ήδη από το εξώφυλλο: μαύρη γάτα με κυκλομοκεντρική ουρά, μη υφιστάμενη γωνία των δρόμων του τίτλου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Κώστας Κατσουλάρης, «Αφαίας και Τελαμώνος»»

Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Ζαχαρίας Στουφής, «Η θεούσα»

28/03/2022

Ζαχαρίας Στουφής, Η θεούσα. Μυθιστόρημα. «ΑΩ» εκδόσεις, Καλύβια Αττικής, 2022.

Δυο τετράδια-ημερολόγια και λίγες αδέσποτες σημειώσεις, αγορασμένα σε παλιατζίδικο, οδηγούν το συγγραφέα-αφηγητή στη ανασύνθεση της ζωής του Μάρκου και της Δήμητρας, που άλλοι φαίνονται κι άλλοι είναι.

Ο πρώτος είναι φανερά περιπτεράς στην Ομόνοια, κρυφά όμως πληρωμένος δολοφόνος∙ η δεύτερη εμφανίζεται συνοικιακή θεούσα, κρύβει όμως μυστικά χειρότερα κι από του Μάρκου. Οι πρωταγωνιστές παρακολουθούν ποικιλότροπα ο ένας τον άλλο, ο αφηγητής ερευνά συστηματικά και διακριτικά, μα αναδρομικά τα πάντα, ενώ κοινωνιοφιλοσοφικά ένθετα φωτίζουν τα κίνητρα όλων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Ζαχαρίας Στουφής, «Η θεούσα»»

Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Τζωρτζ Γούντκοκ, «Ιστορία της αναρχίας»

21/03/2022

Τζωρτζ Γούντκοκ, Ιστορία της αναρχίας [«A history of Libertarian Movements and Ideas]. Μετάφραση Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος [Σημειώματα του εκδότη και του μεταφραστή, συμπληρωματικές Υποσημειώσεις του εκδότη]. «Πανοπτικόν», Θεσσαλονίκη 2022.

Ο Καναδός συγγραφέας Τζ. Γούντκοκ (1912 – 1995), μεγάλη φυσιογνωμία του αναρχικού κινήματος (και αντιρρησίας συνείδησης στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο!), έβγαλε αυτό το εξαιρετικά καλογραμμένο (συνοπτικό, μετριοπαθές, μέχρι και με χιούμορ) βιβλίο 60 χρόνια πριν, μα είναι σα να γράφτηκε χτες συν ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει στο θέμα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Τζωρτζ Γούντκοκ, «Ιστορία της αναρχίας»»

Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Λουκία Δέρβη, «Θέα Ακρόπολη»

14/03/2022
Λουκία Δέρβη, Θέα Ακρόπολη, μυθιστόρημα. Μεταίχμιο, Αθήνα 2019.

Χώρος: «Athens Excelsior», ακριβό πολυώροφο ξενοδοχείο στην πλατεία Συντάγματος, με αίθουσες όπως «Πίνδαρος» ή «Κόριννα» (!).

Χρόνος: καλοκαίρι 1992.

Πραγματικότητα: δραχμή, αεροδρόμιο Ελληνικού, «Μπραζίλιαν», βομβαρδιζόμενο Σεράγεβο, εταιρία Kodak ακόμα κραταιά, ψηφιακός κόσμος σε ανάδυση.

Ήρωες: εργαζόμενοι/ες στο ξενοδοχείο, από γενικό διευθυντή μέχρι μπελ μπόι, καθώς –λιγότερο– και πελάτες (αξέχαστη η ανώνυμη βυζαρού που αλλόφρων ουρλιάζει στους διαδρόμους το αινιγματικό «Μανίκας!»). Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Λουκία Δέρβη, «Θέα Ακρόπολη»»

Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Μισέλ Φάις, «Caput mortuum [1392]

07/03/2022

Μισέλ Φάις, Caput mortuum [1392]. Φάρσα αφανισμού. Νουβέλα. Πατάκης, Αθήνα 2021.

Caput mortuum = α) πεθαμένο κεφάλι β) σκουριές (Ζωγραφική, αλχημεία)∙ 1392: πλήθος στίχων στις «Βάκχες».

Ο πιο πρωτότυπος (μαζί με τη Σώτη Τριανταφύλλου) πεζογράφος της γενιάς μου προσεγγίζει την πιο πρωτότυπη τραγωδία του Ευριπίδη, τεμαχίζoντας και διαπλέκοντας τέσσερα συνθέματα: «Ψευδο-Αγέλαστος ή καθ’ ύπνον σημειώσεις»: δοκιμιακά – κριτικά για τον Ευριπίδη· «Οικογενειακά βίντεο»: θεατρικό, κατά βάση με διακωμώδηση των τραγικών προσώπων + αναφορές στο σήμερα, του τρομερού Δραματοθεραπευτή(!) κανοναρχούντος· Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Μισέλ Φάις, «Caput mortuum [1392]»

Robert Parker, Oἱ ἑλληνικοὶ θεοὶ πέρα ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ―από τον Ιωάννη Πολέμη

05/03/2022

Robert Parker, Oἱ ἑλληνικοὶ θεοὶ πέρα ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Ὀνόματα, χαρακτήρες, μεταμορφώσεις.Μετάφραση Παναγιώτης Σουλτάνης. Ἐπιστημονική ἐπιμέλεια Μαρία Πατέρα, Πανεπιστημιακές Ἐκδόσεις Κρήτης, Ἡράκλειο 2021, σσ. 438

Το βιβλίο αυτό του γνωστού ιστορικού της αρχαίας ελληνικής θρησκείας Ρόμπερτ Πάρκερ βασίζεται στις διαλέξεις που έδωσε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο πλαίσιο του κύκλου των περίοπτων Sather Lectures και έχει ως αντικείμενό του την παρουσία των Ελλήνων θεών έξω από τον στενό ορίζοντα του ελληνικού κόσμου, την πρόσληψή τους από τους ξένους εκείνους λαούς, που υπέστησαν την πολιτιστική επιρροή του ελληνισμού, και κυρίως την ονοματοδότησή τους. Φυσικά στον ορίζοντα των αναζητήσεων του μελετητή εισέρχεται και το ζήτημα της πρόσληψης ξένων θεοτήτων από τον ελληνικό κόσμο, της αναζήτησης, των μυθικών ή όχι, σχέσεών τους με τις αντίστοιχες ελληνικές θεότητες, και της αντίστοιχης ονοματοδότησής τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Robert Parker, Oἱ ἑλληνικοὶ θεοὶ πέρα ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ―από τον Ιωάννη Πολέμη»

Βασιλικής Ράπτη, Η λεπταίσθητη Λαίδη μου ―από τον Κωτούλα Νικόλαο

25/02/2022

Από τις εκδόσεις Μελάνι

Για την ελληνόφωνη ποιητική συλλογή της Βασιλικής Ράπτη Η λεπταίσθητη Λαίδη μου…

Ομολογώ πως αναγιγνώσκοντας τη λεπταίσθητη Λαίδη μου, η εικόνα που ανασυστήθηκε στο μυαλό μου περί της γυναικείας υπόστασης προσιδιάζει στην ησιόδεια Αφροδίτη, της οποίας το πέρασμα προκαλεί την αναγέννηση του φυσικού περιβάλλοντος, καθώς χλόη ξεπροβάλλει και διαχέεται κάτω από τα λεπτεπίλεπτα πόδια της (στ. 195, ἀμφὶ δὲποίη ποσσὶν ὕπο ῥαδινοῖσιν ἀέξετο). Στην ποιητική συλλογή, η γυναικεία μορφή παίρνοντας άλλοτε μορφές του ζωικού βασιλείου και άλλοτε ακραγγίζοντας την ίδια τη Μητέρα Φύση, ανακαινίζει το φυσικό περιβάλλον επισημαίνονταςατελεύτητα τη γονιμοποιό και ζείδωρη λειτουργία της. Διαβάζοντας τα κατάμεστα από ποιητικές εικόνες στιχουργήματα της κ. Ράπτη, ο σύγχρονος αναγνώστης στέκει ανερμάτιστος μπροστά στην πρωτότυπη λογοπλαστική τεχνική που εστιάζει στο βλέμμα, τη ματιά, το φεγγάρι, το φως, τις ανθισμένες δαμασκηνιές ή τα άνθη αχλαδιάς καιροδακινιάς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασιλικής Ράπτη, Η λεπταίσθητη Λαίδη μου ―από τον Κωτούλα Νικόλαο»