Δοκίμιο για την Ποίηση, Εκδόσεις Ενδυμίων
Ελεύθερη διάθεση >>> Ε Δ Ω

Σέρνεις μια γραμμή και η βία της χωρίζει, αποδώ την απόβλεψη,
αποκεί την κλήση.
Η απόβλεψη είναι καταφατική. Η κλήση είναι αποφατική.
Η απόβλεψη λέει: θα κάνω τόσα βήματα και θα γίνω ποιητής.
Η κλήση λέει: δεν θέλω να γράφω, με σκοτώνει, αλλά δεν
μπορώ να μη γράφω.
( Κλήση και απόβλεψη δεν υπάρχουν σε καθαρή μορφή.
Ποσοτικά φαινόμενα είναι που όμως χαρακτηρίζουν. Ο
ποιητής της κλήσης βάζει κάποτε απόβλεψη και ο ποιητής της
απόβλεψης κάποτε έχει μια στάλα κλήση που του χαρίζει η
επιθυμία του για δύναμη από την ποίηση) Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Λαλιώτης, Αντιπελάργησις 2»

ΘΥΜΑΜΑΙ: ΕΝΑ ΔΕΝΤΡΟ ξερό μεγάλωνε στο λαρύγγι μου
πουλιά ετοίμαζαν φωλιές στα αδύναμα κλαδιά του
κι ισχνό το φέγγος μιας ανατολής κρεμόταν στον ορίζοντα από ώρα

όταν τα μάτια του μαύρου ζώου έστυβαν την οθόνη
ο ήλιος μεγέθυνε τους όγκους των πραγμάτων
οι πανσέδες έχαναν το σκούρο τους
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Solidago [αποσπάσματα]»

Από τις ΑΩ εκδόσεις

από μοναχικό αγκίστρι
κρεμάστηκε η ζωή
πότε παλεύει ν’ απαγκιστρωθεί
πότε ηρεμεί και περιμένει

παρά θῑν’ ἁλὸς

οι πιο καλοί οι ποιητές στα νότια της πόλης κατοικούν
αγγίζοντας τη θάλασσα και περπατώντας πιο συχνά
εκεί που σκάει ένα κύμα αφρίζοντας πάνω σε μνήμες παλαιές
έτσι ευκολότερα άλλοι κρυφομιλούν κι άλλοι κραυγάζουν
όπως μπορεί ο καθένας να στομώσει την πληγή Συνεχίστε την ανάγνωση του «Διώνη Δημητριάδου, ‘Ο Ευτυχισμένος Σίσυφος’ [αποσπάσματα] —κυκλοφορεί»

Από τη συλλογή διηγημάτων Μηδενική γωνία, εκδόσεις Εύμαρος

Αν είχα ζήσει ακόμη ένα χρόνο θα γινόμουν εξήντα, αν είχα ζήσει έστω μισό χρόνο ακόμη θα είχα ολοκληρώσει το βιβλίο μου με τον προσωρινό τίτλο «Η ζωή που δεν έζησα», γιατί και τη ζωή που δεν ζούμε μέσα στη ζωή που ζούμε τη ζούμε.

Από τη ζωή που έζησα θυμάμαι, την πράσινη καρφίτσα της μαμάς, τα χέρια της γιαγιάς, τη στρογγυλή φρουτιέρα στο κέντρο της τετράγωνης τραπεζαρίας, τη ζαλάδα όταν κάπνισα πρώτη φορά στα δέκα μου, την ασπρόμαυρη φωτογραφία ενός θείου που είχε πεθάνει νέος αλλά η μαμά έλεγε πως χάθηκε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Μαραγκουδάκη, Πάντα κόνις»

«Δοκίμιο» -Κυκλοφορεί σε λίγες μέρες, από τις εκδόσεις Ενδυμίων

1
ο πόνος διώχνει
στιλπνό από πόσο κοντά
το τέλος

θα παραδοθούμε

ανάμεσα ενόχληση
η λέξη

σταμάτα να είμαι λεξομηχανή
ποτέ μόνος

κι από μητέρα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Λαλιώτης, «Σκωρίες» -προδημοσίευση»

Εκδόσεις Οδός Πανός

Για κάποιον μυστήριο λόγο πάντα περίμενα τη φωτιά από ψηλά

Πες μου:
το ‘ξερες που ματώνει η στάχτη;
Έκτωρ Κακναβάτος

Το αόρατο που κυνηγά την πεταλούδα
Μια παγωμένη χειραψία
και ο άσπονδος φίλος του χρησμού
Ματωμένο φεγγάρι
με το ζόρι ανατέλλει
Δεν αγαπά τα δειλινά Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βαγγέλης Αλεξόπουλος, ‘Σκηνές καθημερινότητας του κόμη Αλέξιου Ντε Λα Βέγα’ —προδημοσίευση αποσπασμάτων»

Εκδόσεις Πατάκη /Μετάφραση Παναγιωτάτου Μαρία

Για τους περισσότερους ανθρώπους, η κβαντική θεωρία είναι συνώνυμη της μυστηριώδους, ανεξιχνίαστης επιστήμης. Και για πολλά πολλά χρόνια ήταν εξίσου αινιγματική για τους ίδιους τους επιστήμονες. Σε αυτό το αριστοτεχνικά γραμμένο βιβλίο, ο Manjit Kumar παρουσιάζει την ιστορική καταγραφή αυτής της καθοριστικής επιστημονικής επανάστασης, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Manjit Kumar: Quantum – Αϊνστάιν, Μπορ και η μεγάλη διαμάχη για τη φύση της πραγματικότητας»

Πατάκης 2018 / Σελ. 136.

Ο βυθός προβάλλεται στον αφρό. Κατά κάποιον δε τρόπο η επιφάνεια είναι πιο αξιόπιστη· το εσωτερικό είναι αχανές, απροσπέλαστο.

Στα παρόντα διηγήματα επείγονται -συν την ορμή της αρχής- οι ιστορίες. Το δε κριτήριο πολλών αναγνωστών γέρνει τη ζυγαριά προς αυτές τις πρώτες διηγήσεις. Μια απ’ τις -αναπόδεικτες- λογοτεχνικές μεροληψίες. (Σ.Δ., από την έκδοση)