Γιώργος Β. Δερτιλής, Ιστορία του Ελληνικού Κράτους, 1830-1920

Αρχείο 18/11/2014

Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτη –8η έκδοση

Περιγραφή
Ο τίτλος «Ιστορία του ελληνικού κράτους» είναι μια βραχυλογία, μια απλούστευση. Το κράτος είναι ένα πρίσμα, ένας φακός, ένα κέντρο εστίασης, ένας τρόπος να φέρνουμε μέσα στο οπτικό μας πεδίο την κοινωνία που παρατηρούμε. Αμέσως μετά, όμως, μπορούμε να εστιάσουμε το βλέμμα μας στους ανθρώπους.

Το ελληνικό κράτος δημιουργείται το 1828 εκ του μηδενός και, έως το 1920, αλλάζει ριζικά την ζωή των ανθρώπων που το δημιούργησαν με την φαντασία τους και με την επαναστατική τους πράξη. Τους επιβάλλει την αυθεντία και την νομιμότητά του, την βία και την εξουσία του· ελέγχει την αναμεταξύ τους βία· τέμνει, δικάζει και τιμωρεί· δεσμεύει την Εκκλησία χωρίς να την υποτάσσει, την προσκυνά και την χρησιμοποιεί, στηρίζει επάνω της μέγα μέρος της δικής του νομιμότητας· εκπαιδεύει τους νέους και τις νέες, τους μαθαίνει τον νόμο, την τάξη, την υποταγή, την εξίσωση έθνος-κράτος, τον πατριωτισμό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Β. Δερτιλής, Ιστορία του Ελληνικού Κράτους, 1830-1920»

Ιωάννα Βακάλη: Μυρτώ Τάσιου, Η Αλίκη δε μένει πια εδώ -κριτική παρουσίαση [2014]

Αρχείο 13.11.2014

Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη η ποιητική συλλογή της Μυρτώς Τάσιου με τον τίτλο «Η Αλίκη δεν μένει πια εδώ».

Φυσικά όλοι το γνωρίζουν και αν δεν το γνωρίζουν θα το διαβάσουν όταν θα ψάξουν να μάθουν για το βιβλίο ότι πρόκειται για το βιβλίο της κόρης της Κατερίνας Γώγου και του Παύλου Τάσιου. Γιατί στην ουσία είναι το μόνο που έχει ειπωθεί μέχρι τώρα για το βιβλίο της ποιήτριας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιωάννα Βακάλη: Μυρτώ Τάσιου, Η Αλίκη δε μένει πια εδώ -κριτική παρουσίαση [2014]»

Ηλίας Πετρόπουλος, περί πορνείας στο Βυζάντιο [2014]

Αρχείο 8.11.2014

Μικρό ενδεικτικό απόσπασμα από «Το Μπουρδέλο», εκδόσεις Γράμματα

fav-3

Πριν τριάντα χρόνια τό Institut Francais d’ Athenes έδημοσίευσε, κλιμακωτά, τήν πολύτομη εργασία τού Φαίδωνος Κουκουλέ βυζαντινών βίος καί πολιτισμός. Πρόκειται γιά μιά μελέτη-τοιχογραφία. Άν καί πολλά μέρη αυτής τής μελέτης είναι ξεπερασμένα, άν καί ό γέρο-Κουκουλές χρησιμοποιεί μιάν άσχημη γραφή, καί, συγχρόνως, επαναλαμβάνει καί κόντρα-έπαναλαμθάνει (συχνά στήν ϊδια παράγραφο) τίς πληροφορίες του, είμαστε υποχρεωμένοι νά δεχτούμε αυτό τό βυζαντινολογικό / κοινωνιολογικό / ίστοριοδιφικό / γλωσολογικό / λαογραφικό σύγγραμα σάν βασική πηγή. καί, συχνά, νά τό ακολουθούμε σάν οδηγό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ηλίας Πετρόπουλος, περί πορνείας στο Βυζάντιο [2014]»

Βασίλης Λαλιώτης: Υπομόχλιο με αφορμή την ποίηση της Ασημίνας Λαμπράκου [2014]

Αρχείο 7.11.2014

«…η ποίησή της και η εμμονή της να καταγράφει ευθαρσώς το λεκτικό που της έρχεται στα πλήκτρα κατά την εσωτερική ρυθμολογία του βηματισμού της σκέψης της, την κάνει μέρος μιας ολόκληρης παράδοσης»

Ο ποιητής-μεταφραστής Βασίλης Λαλιώτης

fav-3

Είναι κοινό μυστικό. Το μεγαλύτερο μέρος από τη γραφόμενη ποίηση λειτουργεί εν κενώ. Αν εξαιρέσει κάποιος τη φευγαλέα άποψη που κάποτε γίνεται και σταθερή στους χώρους κοινωνικής δικτύωσης και στο περιβάλλον του γράφοντος η ποίηση σπάνια περνάει στους ιμάντες της κυρίαρχης δημοσιότητας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Λαλιώτης: Υπομόχλιο με αφορμή την ποίηση της Ασημίνας Λαμπράκου [2014]»

Αντώνης Νικολής, Ο Δανιήλ πάει στη θάλασσα [2014]

Αρχείο 22.10.2014

Εκδόσεις Το Ροδακιό, Οκτώβριος 2014 – νουβέλα, σελ 136, τιμή: 12 €, ISBN 978–960–8372–69–6

«Το πλοίο έριχνε άγκυρα, ξημέρωνε, το νησί αχνόφεγγε. Δε διέκρινα καλά τις γραμμές του τοπίου, μάλλον δεν τις αναγνώριζα, σαν πιο χτισμένη μου φαινόταν η πόλη, πιο εκτεταμένος ο ιστός της. Ακόμα και το φόντο πίσω και πάνω από τα όριά της, τις μαλακές πλαγιές του Δίκαιου, περισσότερο τις μάντευα παρά τις έβλεπα. Οι μόνες πραγματικά γνώριμες ήταν οι επάλξεις του κάστρου των Ιπποτών κατά μήκος του βραχίονα του παλιού λιμανιού και που καταλήγουν στη σύγχρονη αποβάθρα, εδώ που αγκυροβολούσαμε. Άλλωστε εντυπωμένη σαφή εικόνα του νησιού απὸ καράβι δεν είχα, μου άρκεσε μια γρήγορη ματιά κι έσκυψα να κατέβω τα σκαλιά για το αμπάρι, πίεζαν οι υπόλοιποι οδηγοί, έπρεπε να βιαστούμε να φέρουμε μπροστά τα αυτοκίνητά μας, — ο χρόνος που συνήθως μένει ανοιχτή η μπουκαπόρτα σε κάθε λιμάνι για την αποβίβαση επιβατών και οχημάτων είναι περιορισμένος.»

Έτσι ξεκινάει η νουβέλα του Αντώνη Νικολή Ο Δανιήλ πάει στη θάλασσα. Ένα ονειρόδραμα φτιαγμένο από φθορά, σωματικά υλικά, λόγια του τόπου, ξερόχορτα, λεπτομέρειες, μυρωδιά, οσμές, και ηδονή στο ξετύλιγμα των λέξεων. Θα μπορούσες να το πεις ξερολιθιά για τη σοφία της συναρμογής αν δεν ήταν βουτηγμένο στην υγρασία της εφηβείας και στην υπόκωφη σήψη της ωριμότητας.

Ένα παιχνίδι με το χρόνο όπως μας τον δίδαξαν τα μεγάλα μυθιστορήματα του 20ού αιώνα και οι ποιητές του αλλά ιλιγγιωδώς μεταφερμένο σε μικρή κλίμακα, και συγκεκριμένα με ενέσεις εντοπιότητας —και ποιος δεν οσφραίνεται το νησί στις περιγραφές, όποιο νησί, κι ας είναι η Κως— και αρθρώσεις πανθεϊσμού ή πανηδονισμού. Ένα πεζό με ένταση χωρίς έκταση, που συνιστά κανόνα για τα ελληνικά γράμματα του 21ου αιώνα.

*

Ο Αντώνης Νικολής (1960-) είναι συγγραφέας, μυθιστοριογράφος. Σπούδασε κλασική φιλολογία. Ο Δανιήλ πάει στη θάλασσα είναι το τρίτο βιβλίο του (προηγήθηκαν Το Σκοτεινό Νησί, 2008, νουβέλα επίσης, και το μυθιστόρημα Διονυσία, 2012). Από τις αρχές του 2013 δημοσιεύει άρθρα του στην ηλεκτρονική Φωνή της Αθήνας (Athens Voice).

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Ο Δανιήλ πάει στη θάλασσα [2014]»

Ευγενία Μπογιάνου, “Ακόμα φεύγει” -προδημοσίευση από το νέο της βιβλίο [2014]

Αρχείο 22.10.2014

Εκδόσεις Πόλις, 264 σελ. 2014ISBN 978-960-435-452-8, Τιμή € 14,00

Δεν είμαι στο σωστό μέρος. Η θέση μου δεν είναι εδώ. Δεν θα έπρεπε να είμαι εδώ. Δεν είναι η σωστή θέση αυτή.
Το απίστευτο συνέβη ξαφνικά. Πάντα έτσι δεν γίνεται;
Και γιατί απίστευτο; Σιγά τ’ αυγά. Υπάκουσα στη μοίρα μου. Όπως κάνουν όλοι.
Η μυρωδιά. Μυρωδιά λουλουδιών. Σάπισαν; Πότε πρόλαβαν και σάπισαν; Δεν με γελά η μύτη μου. Πόσα λουλούδια. Τι ασυλλόγιστη σπατάλη.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευγενία Μπογιάνου, “Ακόμα φεύγει” -προδημοσίευση από το νέο της βιβλίο [2014]»

Κλαρίσε Λισπέκτορ, Κοντά στην άγρια καρδιά -απόσπασμα. Μετάφραση Αμαλία Ρούβαλη

Αρχείο 19/10/2014

fav-3

Κλαρίσε ΛισπέκτορΚοντά στην άγρια καρδιά, Μυθιστόρημα -Επιμέλεια-σχόλια σημειώσεις μετάφραση Αμαλία Ρούβαλη -εκδόσεις Τυπωθήτω

fav-3

Το ταξίδι

δlispectorRouv-bkΑύνατο να το εξηγήσει. Απομακρυνόταν από κείνη την περιοχή όπου τα πράγματα είχαν μορφή καθορισμένη κι αιχμηρή, όπου όλα είχαν ένα κι αμετάβλητο όνομα. Βυθιζόταν ολοένα και περισσότερο μέσα στη ρευστή περιοχή, ήρεμη και χαλαρή, όπου απάγκιαζε η ομίχλη αραιή και δροσερή όπως στο γλυκοχάραμα. Γλυκοχάραμα που αχνοφαίνεται στον κάμπο. Στη φυτεία του θείου της ξύπνησε μες στην άγρια νύχτα. Τρίζανε οι τάβλες του παλιού σπιτιού. Από ‘κει πάνω, στο πρώτο πάτωμα, ανοιχτό στον σκοτεινό ορίζοντα, βύθισε τα μάτια κάτω στο έδαφος, ψάχνοντας τα φυτά που συστρέφονταν σα φίδια. Κάτι καιροφυλαχτούσε μες στη νύχτα, παραμόνευε, παραμόνευε, μάτια σκύλου τεντωμένου που αγρυπνά. Η σιωπή χτυπούσε στο αίμα κι εκείνη αγκομαχούσε μαζί της. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κλαρίσε Λισπέκτορ, Κοντά στην άγρια καρδιά -απόσπασμα. Μετάφραση Αμαλία Ρούβαλη»

Λευτέρης Ζούρος, Σε αναζήτηση σκοπού σε έναν κόσμο χωρίς σκοπό [2014]

Αρχείο 10.10.2014 – «To βιβλίο του μήνα«

Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης

To-biblio-tou-mina-Oct14Περιγραφή

Ο σκοπός είναι τροφή, σαν το ψωμί. Το να λέμε ότι το ψωμί είναι για το σώμα και ο σκοπός για την ψυχή είναι λάθος. Γιατί δεν υπάρχει σώμα χωρίς ψυχή και ψυχή χωρίς σώμα• πρόκειται για «ένα και το αυτό». Η διαφορά είναι ότι για το ψωμί γνωρίζουμε τις φυσικές και βιολογικές ιδιότητές του• γνωρίζουμε το «πώς» λειτουργεί ως τροφή. Μας πήρε κάποιες χιλιάδες χρόνια να φτάσουμε ώς εκεί. Για τον σκοπό δεν έχουμε φτάσει ακόμα στο σημείο αυτό, αλλά είναι ζήτημα χρόνου. Γνωρίζουμε όμως κάτι πολύ σημαντικό: ότι το Σύμπαν πορεύεται χωρίς σκοπό• ότι ο σκοπός είναι έξω από τη φύση• ότι είναι απλώς μια ταμπέλα που εμείς κολλήσαμε επάνω της. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λευτέρης Ζούρος, Σε αναζήτηση σκοπού σε έναν κόσμο χωρίς σκοπό [2014]»