Αρχείο 07/12/2014
Μέρος Ι
Οι δεκατρείς τόμοι του «Α la Récherche du Temps perdu» τού Marcel Proust είναι το αποτέλεσμα μιας πέρα από κάθε δυνατότητα επεξεργασίας σύνθεσης, όπου διασταυρώνονται σέ ένα αυτοβιογραφικό έργο ή εμβάθυνση τού μυστικιστή, ή τέχνη τού πεζογράφου, ό οίστρος του σατιριστή, ή γνώση του μυημένου και ή ατολμία τοΰ μονομανή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βάλτερ Μπένγιαμιν, Για την εικόνα του Proust -[1]»
Αρχείο 02/12/2014
Πέντε χαρακτηριστικά αποσπάσματα του βιβλίου
[1]
Η ιστορία εντάσσεται σε ένα είδος απιστίας ή μάλλον αποστασίας από τον συζυγικό ζυγό χαρακτηριστική στους μεσόκοπους.
Πρόκειται για μια τρέλα που ενσκήπτει στη μέση της ζωής ενός ώριμου και συχνά σοβαρού ανθρώπου, ο οποίος χάνει κάθε λογικό έλεγχο και ρίχνεται αχαλίνωτος σε μια περιπέτεια πάθους.
Το ερωτικό πάθος αποτελεί αναμφίβολα την πιο συναρπαστική εμπειρία στη ζωή ενός ανθρώπου . Tο έχουν παρομοιάσει με ακατανίκητο φυσικό φαινόμενο. Σίφουνας, κυκλώνας, κεραυνός : μεταφορές από μια μανιασμένη φύση. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευριδίκη Τρισόν-Μιλσανή, Ο Νόμος του Σολομώντα -πέντε αποσπάσματα & παρουσίαση του βιβλίου»
Αρχείο 19.11.2014
Δημήτρης Πετσετίδης, Λυσσασμένες αλεπούδες -εκδ. Κέδρος
“Δάκρυα πολλά με καίγανε, μονάχος κι έγραφα, τι ήμουν εγώ, μιλώντας έτσι με,
χρόνια και χρόνια ζωντανεύοντας χαμένα πρόσωπα, κι απ’ τα παράθυρα έμπαινε
δόξα, χρυσό σκοτεινιασμένο φως, τριγύρω μπάγκοι και τραπέζια και
παράθυρα, καθρέφτες ως τον κάτου κόσμο…”
Έτσι ξεκινάει ο συγκλονιστικός ”Νεκρόδειπνος” του Τάκη Σινόπουλου για να συνεχίσει με το προσκλητήριο των νεκρών του. Μνήμες Εμφυλίου ξεδιπλώνονται και στην εξαιρετική συλλογή διηγημάτων του Δημήτρη Πετσετίδη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Περιηγήσεις Ναυτίλου, Λυσσασμένες αλεπούδες [2014]»
Αρχείο 18/11/2014
Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτη –8η έκδοση
Περιγραφή
Ο τίτλος «Ιστορία του ελληνικού κράτους» είναι μια βραχυλογία, μια απλούστευση. Το κράτος είναι ένα πρίσμα, ένας φακός, ένα κέντρο εστίασης, ένας τρόπος να φέρνουμε μέσα στο οπτικό μας πεδίο την κοινωνία που παρατηρούμε. Αμέσως μετά, όμως, μπορούμε να εστιάσουμε το βλέμμα μας στους ανθρώπους.
Το ελληνικό κράτος δημιουργείται το 1828 εκ του μηδενός και, έως το 1920, αλλάζει ριζικά την ζωή των ανθρώπων που το δημιούργησαν με την φαντασία τους και με την επαναστατική τους πράξη. Τους επιβάλλει την αυθεντία και την νομιμότητά του, την βία και την εξουσία του· ελέγχει την αναμεταξύ τους βία· τέμνει, δικάζει και τιμωρεί· δεσμεύει την Εκκλησία χωρίς να την υποτάσσει, την προσκυνά και την χρησιμοποιεί, στηρίζει επάνω της μέγα μέρος της δικής του νομιμότητας· εκπαιδεύει τους νέους και τις νέες, τους μαθαίνει τον νόμο, την τάξη, την υποταγή, την εξίσωση έθνος-κράτος, τον πατριωτισμό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Β. Δερτιλής, Ιστορία του Ελληνικού Κράτους, 1830-1920»
Αρχείο 13.11.2014
Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη η ποιητική συλλογή της Μυρτώς Τάσιου με τον τίτλο «Η Αλίκη δεν μένει πια εδώ».
Φυσικά όλοι το γνωρίζουν και αν δεν το γνωρίζουν θα το διαβάσουν όταν θα ψάξουν να μάθουν για το βιβλίο ότι πρόκειται για το βιβλίο της κόρης της Κατερίνας Γώγου και του Παύλου Τάσιου. Γιατί στην ουσία είναι το μόνο που έχει ειπωθεί μέχρι τώρα για το βιβλίο της ποιήτριας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιωάννα Βακάλη: Μυρτώ Τάσιου, Η Αλίκη δε μένει πια εδώ -κριτική παρουσίαση [2014]»
Αρχείο 8.11.2014
Μικρό ενδεικτικό απόσπασμα από «Το Μπουρδέλο», εκδόσεις Γράμματα
Πριν τριάντα χρόνια τό Institut Francais d’ Athenes έδημοσίευσε, κλιμακωτά, τήν πολύτομη εργασία τού Φαίδωνος Κουκουλέ βυζαντινών βίος καί πολιτισμός. Πρόκειται γιά μιά μελέτη-τοιχογραφία. Άν καί πολλά μέρη αυτής τής μελέτης είναι ξεπερασμένα, άν καί ό γέρο-Κουκουλές χρησιμοποιεί μιάν άσχημη γραφή, καί, συγχρόνως, επαναλαμβάνει καί κόντρα-έπαναλαμθάνει (συχνά στήν ϊδια παράγραφο) τίς πληροφορίες του, είμαστε υποχρεωμένοι νά δεχτούμε αυτό τό βυζαντινολογικό / κοινωνιολογικό / ίστοριοδιφικό / γλωσολογικό / λαογραφικό σύγγραμα σάν βασική πηγή. καί, συχνά, νά τό ακολουθούμε σάν οδηγό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ηλίας Πετρόπουλος, περί πορνείας στο Βυζάντιο [2014]»
Αρχείο 7.11.2014
«…η ποίησή της και η εμμονή της να καταγράφει ευθαρσώς το λεκτικό που της έρχεται στα πλήκτρα κατά την εσωτερική ρυθμολογία του βηματισμού της σκέψης της, την κάνει μέρος μιας ολόκληρης παράδοσης»
Είναι κοινό μυστικό. Το μεγαλύτερο μέρος από τη γραφόμενη ποίηση λειτουργεί εν κενώ. Αν εξαιρέσει κάποιος τη φευγαλέα άποψη που κάποτε γίνεται και σταθερή στους χώρους κοινωνικής δικτύωσης και στο περιβάλλον του γράφοντος η ποίηση σπάνια περνάει στους ιμάντες της κυρίαρχης δημοσιότητας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Λαλιώτης: Υπομόχλιο με αφορμή την ποίηση της Ασημίνας Λαμπράκου [2014]»
Αρχείο 22.10.2014
Εκδόσεις Το Ροδακιό, Οκτώβριος 2014 – νουβέλα, σελ 136, τιμή: 12 €, ISBN 978–960–8372–69–6
«Το πλοίο έριχνε άγκυρα, ξημέρωνε, το νησί αχνόφεγγε. Δε διέκρινα καλά τις γραμμές του τοπίου, μάλλον δεν τις αναγνώριζα, σαν πιο χτισμένη μου φαινόταν η πόλη, πιο εκτεταμένος ο ιστός της. Ακόμα και το φόντο πίσω και πάνω από τα όριά της, τις μαλακές πλαγιές του Δίκαιου, περισσότερο τις μάντευα παρά τις έβλεπα. Οι μόνες πραγματικά γνώριμες ήταν οι επάλξεις του κάστρου των Ιπποτών κατά μήκος του βραχίονα του παλιού λιμανιού και που καταλήγουν στη σύγχρονη αποβάθρα, εδώ που αγκυροβολούσαμε. Άλλωστε εντυπωμένη σαφή εικόνα του νησιού απὸ καράβι δεν είχα, μου άρκεσε μια γρήγορη ματιά κι έσκυψα να κατέβω τα σκαλιά για το αμπάρι, πίεζαν οι υπόλοιποι οδηγοί, έπρεπε να βιαστούμε να φέρουμε μπροστά τα αυτοκίνητά μας, — ο χρόνος που συνήθως μένει ανοιχτή η μπουκαπόρτα σε κάθε λιμάνι για την αποβίβαση επιβατών και οχημάτων είναι περιορισμένος.»
Έτσι ξεκινάει η νουβέλα του Αντώνη Νικολή Ο Δανιήλ πάει στη θάλασσα. Ένα ονειρόδραμα φτιαγμένο από φθορά, σωματικά υλικά, λόγια του τόπου, ξερόχορτα, λεπτομέρειες, μυρωδιά, οσμές, και ηδονή στο ξετύλιγμα των λέξεων. Θα μπορούσες να το πεις ξερολιθιά για τη σοφία της συναρμογής αν δεν ήταν βουτηγμένο στην υγρασία της εφηβείας και στην υπόκωφη σήψη της ωριμότητας.
Ένα παιχνίδι με το χρόνο όπως μας τον δίδαξαν τα μεγάλα μυθιστορήματα του 20ού αιώνα και οι ποιητές του αλλά ιλιγγιωδώς μεταφερμένο σε μικρή κλίμακα, και συγκεκριμένα με ενέσεις εντοπιότητας —και ποιος δεν οσφραίνεται το νησί στις περιγραφές, όποιο νησί, κι ας είναι η Κως— και αρθρώσεις πανθεϊσμού ή πανηδονισμού. Ένα πεζό με ένταση χωρίς έκταση, που συνιστά κανόνα για τα ελληνικά γράμματα του 21ου αιώνα.
*
Ο Αντώνης Νικολής (1960-) είναι συγγραφέας, μυθιστοριογράφος. Σπούδασε κλασική φιλολογία. Ο Δανιήλ πάει στη θάλασσα είναι το τρίτο βιβλίο του (προηγήθηκαν Το Σκοτεινό Νησί, 2008, νουβέλα επίσης, και το μυθιστόρημα Διονυσία, 2012). Από τις αρχές του 2013 δημοσιεύει άρθρα του στην ηλεκτρονική Φωνή της Αθήνας (Athens Voice).
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Ο Δανιήλ πάει στη θάλασσα [2014]»
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.