Έκτωρ Πανταζής, Ο έρωτας είναι πειρατής

Αρχείο 22/09/2012

κι εγώ σε άκουγα να περνάς, θρόιζε το φουστάνι σου ,άκουγα το σώμα σου να περνά, σε ένοιωθα
ήσουν ένας μύθος

είσαι μια αφήγηση
είσαι ένα κρεβάτι που μιλάει
με το κορμί σου
μου αφηγείται εσένα το στόμα σου δίπλα μου σε μιλά ,ακούω
ακούω το σώμα σου
στον ήχο είσαι
όλη
μέχρι να καταλάβεις το βλέμμα μου με τα σκέρτσα του κορμιού σου στη διαπασών
μέχρι την ένωση μία το αιφνίδιο σώμα
μέχρι τα χείλη σου να ενώσω λαύρα

τα λαύρα χείλη σου
να πάρω στην αφή του κορμιού σου τη φωτιά
από τα χείλη σου κόρος λαγνεία δόσιμο λαχτάρα αλλοπαρμός
τα δάχτυλα μου σε ερευνούν κρυφή κι ανοίγεσαι με το φιλί
ο πυρετός θα λυθεί

όταν το σώμα σου
διανύσω
διανυκτερεύοντας κορμί ηδονή
η καλημέρα χείλη σου

λύνω το αίνιγμά σου
κάτω απ το ρούχο φέγγεις
το μαύρο μέλι σου
θερίζω του κορμιού σου χρυσάφι
είναι άνοιξη και βρέχει
στο ρέμα σου
κυλιόμαστε στο πάτωμα
εμφύλιος των σωμάτων χορός
μάχες φιλιών

τα μπούτια σου αναμμένα με καλούν
το σπαρταριστό λαχταριστό μουνάκι σου στη ζεστή του κόγχη με καλεί
ουρλιάζει ηδονή
στα σκέλια
Τώρα τα σβήνω ,
Παίρνω κλωνάρι πικροδάφνης δροσίζει τον πυρετό χειλιών κορμιών φύλων
Γίνεται μέρα καθαρή
και ξαστερώνει
κατεβαίνουν τ αστέρια στο κρεβάτι σου
κι άλλα στο στόμα φωτεινό
Γιατί πως σχεδιάζεται της επιθυμίας το τρελό κρεβάτι;

θέλω το μπουγαρίνι
μίλησέ μου πόθο
μίλησέ μου σκίρτημα

μίλησέ μου από ανάκτορο ηδονής

δώστο μου
λύσε την κορδέλα και δώστο μου

Ένα κλαδί από σφεντάμι στο μετάξι του φορέματός σου τυλίγει σφικτά τους γοφούς σου υποκαθιστά το χέρι μου και ζηλεύω

τα σχιστά σου μάτια με κόβουν χύνομαι στο βυθό σου

έλα και μίλα μου στη βροχή καθώς τα μάτια σου ψιχαλίζουν
τι φέρνει ο έρωτας, τι μας φέρνει έρωτας που το κόκκινο του σφαδάζει
Απόψε σε περιμένω να μιλήσουμε ιδιαίτερα οι δυό μας
μετά που θα με τυφλώσουν οι ρώγες σου θα σε βλέπω με την αφή ,τότε θα σε έχω

_____________________________

Κάθε χτύπος καρδιάς, πάθος
αντλεί
ανάβλυσμα από μέγα βάθος
*
Σαν δεις στον ύπνο σου κόρη
που σου μιλά πουλιά
καρδιά με σαϊτιά σκισμένη
στο αίμα να φλέγεται
μέγας καημός. Δε λέγεται.
*
Μου τίναξες τα φρένα
φύλλο φτερό στον άνεμο,
αμέτοχος πορείας
να απορώ.
Κάψε μεσημέρι μου αιώνες
*
Βιολέτες απ το γέλιο σου σκορπάς
που τίναξε η καταιγίδα
των ματιών σου
βοριάς με παρασέρνει
με ρίχνει σε τρικυμίες καρδιάς : ώ εσύ!
*
Στην αγκαλιά μου έχω τα σύμπαντα ώ εσύ!
*
Φιλί αιώνιο καλοκαίρι το δικό σου
ήπια όπως πίνουν τα πουλιά
ήπια απ τα μάτια σου ήπια φιλιά
____________________

αστραφτερή

αναδεύω τα φύλα σου φύλλα
τυλίγω το κορμί σου χέρια φιλιά χάδια
όλος στα χείλη σου, όλεθρος το βαθύ σου
των χειλιών σου δροσιά ηδονική ανθοφορία, πλαντάζω
Δεμένη στο βράχο της ηδονής
ξέρεις πόσο σε θέλω; δεν ξέρεις! δεν ξέρεις σε θέλω
είσαι το κόκκινο της αστραπής
είσαι το μαύρο της φωτιάς
είσαι τρικυμία στο φιλί
ηδονικά γέρνεις σε τυλίγεις στα κλινοσκεπάσματα
παίρνω αφορμή παρατηρώ παράνομα
χαϊδεύω κορώνεις οργάς
δε θέλω να σε φιλήσω θέλω να σε φιλήσω
μέσα στο ρόδο σου χάνομαι
νερό μου φωτιά μου νύχτα μου
ένα
σε φιλώ σταυρωτά (οριζοντίως και κάθετα, σαν σταυρόλεξο σε λύνω)

γεράνι ,πιάνει ορίζοντα παλμό στον ασβέστη
ματιάζει φως ν αντέχουμε το κάθετο λιοπύρι
και συ βροχή
αρχοντικό ολίσθημα στην πέτρα
κι εσύ βροχή

ερωδιός μέσα στις δάφνες
τσιμπολογά ερωτήματα τα στήθια σου
εγώ κοιτώ και σε αποστηθίζω σε ενστερνίζομαι
σε όλα σου τα απογεύματα

θείες γεύσεις σε κοιτώ σιέστα θεσπέσια
κάλλος φονιάς
χείλη που κόβουν
κόκκινες λεπίδες
ως την καρδιά

γράφω το περίγραμμά σου στην άμμο
ένα μελτέμι άγριο σαν έρωτά σου
θυελλωδώς το σβήνει

***

copyright©Έκτωρ Πανταζής