Δοκίμιο – Σελίδα 24

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Força Barça

19/09/2017

Αρχείο 19/09/2017

Δράμα για δυο αρχηγούς
και τα πληρώματά τους

(Μικρή αυλή στο πίσω μέρος κρατικού μεγάρου. Ντυμένα με γαλάζια και κόκκινα κοστούμια τα πληρώματα τρέχουν έξαλλα. Φροντίζουν μια τελευταία λεπτομέρεια, προβαίνουν σε μια διευκρίνιση. Χάνονται μες στους διαδρόμους και έπειτα κάποια αγωνία τους ξερνά και πάλι απ΄το εσωτερικό του επιβλητικού κτιρίου. Κάθε τόσο κάποιος απ΄τα πληρώματα τρέχει και ανακοινώνει τις σπουδαιότερες προσελεύσεις. Οι υπεύθυνοι των πληρωμάτων κάθονται ειρηνικά κάτω απ΄τους ίσκιους. Στο πλάι τους οι αρχηγοί, κάπως άβουλοι και τρομαγμένοι μετρούν τις ώρες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Força Barça»

Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Οι νέοι ποιητές

15/09/2017

Αρχείο 15/09/2017

“Οι νεαροί ποιητές”, γράφει σε κάποιο ποίημα ο Τζον Μπέρυμαν-μεταφράζω από μνήμης-”είναι σπάνιοι και γελοίοι, όπως ένας σοβαρά τραυματισμένος που ανακάμπτει”. Κάθε νεαρός ποιητής δηλαδή, προσπαθώντας να υπάρξει, να βγει στην επιφάνεια και να κερδίσει την θέση του στη ζωή, διεξάγει μια σπασμωδική πάλη ενάντια στην αφάνεια και τον “θάνατο”. Ίσως, είναι αυτή η άνιση μάχη με την αβέβαιη έκβαση που συντηρεί έναν από τους πιο ισχυρούς και ακλόνητους μύθους: αυτόν που λέει, πως ο καλλιτέχνης παρουσιάζεται ιδιαίτερος, “μυθικός” ή “υπερφυσικός” κατά τη νεαρή του ηλικία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Οι νέοι ποιητές»

Κωνσταντίνος Μάντης: Wislawa Szymborska «Το μίσος»

11/09/2017

Αρχείο 11/09/2017

Δείτε πόσο αποδοτικόείναι ακόμα,
πόσο διατηρείται σε φόρμα
το μίσος στον αιώνα μας.
Πόσο εύκολα υπερπηδά και τα πιο ψηλά εμπόδια.
Με τι ταχύτητα εφορμά, πόσο γρήγορα μας εντοπίζει.

Δεν είναι σαν τα άλλα αισθήματα.
Ταυτόχρονα μαζί το πιο γηραλέο
και το πιο νεαρό.
Από μόνο του γεννοβολάει αιτίες Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Wislawa Szymborska «Το μίσος»»

Αντώνης Νικολής, Όταν σκάει δίπλα τους αυτοπροσώπως ένας Καβάφης*

07/09/2017

Αρχείο 07/09/2017

Ο Γιώργος Κατσίμπαλης (1899 -1978) δεν ήταν οποιοσδήποτε, βέβαια. «Εμψυχωτής της γενιάς του ’30», «πατριάρχης της βιβλιογραφίας της νεότερης ελληνικής λογοτεχνίας», αυτός που φιλοδόξησε και όσο κανείς ενσάρκωσε το ρόλο του ισχυρού παράγοντα περί τα ελληνικά γράμματα στον καιρό του, και που κατά πως τα φέρνει η ζωή, (ἵνα μὴ εἴπω και η κορωνίδα της λογοτεχνίας, δηλαδή η ειρωνεία), έμελλε και να συναντηθεί με έναν τουλάχιστον, και δη αυτόν τον Καβάφη.

Έρχεται κάποια στιγμή, θέλω να πω, μάλλον αναπόφευκτη, που αυτό με το οποίο καταγίνεται ο ζηλωτής της λογοτεχνίας, για το οποίο φαίνεται να τρώγεται ολημερίς, η ιδιοφυΐα του μεγάλου δημιουργού, στέκεται απέναντι του, μπορεί επιτέλους κάπως να την περιεργαστεί. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Όταν σκάει δίπλα τους αυτοπροσώπως ένας Καβάφης*»

Κωνσταντίνος Μάντης: Κική Δημουλά «Πέρασα»

28/08/2017

Αρχείο 28/08/2017

Because these wings are no longer wings to fly
T.S. ELIOT

Περπατώ και νυχτώνει.
Αποφασίζω και νυχτώνει.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Υπήρξα περίεργη και μελετηρή.
Ξέρω απ’ όλα. Λίγο απ’ όλα.
Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,
πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε.
Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων
μ’ ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Κική Δημουλά «Πέρασα»»

Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Η ηδονή της παραίτησης

18/08/2017

Αρχείο 18/08/2017

Νέος ακόμη ο Παύλος Γερένης δημοσίευσε μία ποιητική συλλογή “Εισαγωγή στην κατάλυση της μορφής”, το 1981, με την εκδοτική φροντίδα του Μάνου Ελευθερίου (της πάλαι ποτέ “Γνώσης”), και ταυτοχρόνως δήλωσε πως η ποίηση πλέον θα τον ενδιέφερε ως αναγνώστη και μόνον. Ο Γερένης ήτο τω καιρώ εκείνο μόλις 25 ετών.

Νέος ακόμη ο Λούτσιο Μπατίστι, στην τρυφερή ηλικία των thirty-something εγκατάλειψε τις σκηνές και τα φώτα της δημοσιότητας. Χρειάστηκε να πεθάνει για να μάθουμε, τον Σεπτέμβριο του 1998, πως διέμενε σε ένα ανώνυμο συγκρότημα διαμερισμάτων σε μια άγνωστη επαρχιακή πόλη… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Η ηδονή της παραίτησης»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: ‘Wild Wood’ του Paul Welle

08/08/2017

Αρχείο 08/08/2017

Πάντα προσπαθώντας

*Η παλίροια και τα κάπως παράξενα απογεύματα είναι όλα όσα θυμάμαι. Οι άνθρωποι σκορπίζονται μες στον θρίαμβο. Ποτέ δεν έμαθα στ΄αλήθεια ποιον άνεμο ακολουθούσες, αν κράτησες τον λόγο σου.
Όπως και να΄χει, κράτα γερά, μην αφήσεις κανέναν να σε γεμίσει ενοχές. Χρυσές βροχές, θα σου στείλουν τα πλούτη που πάντα άξιζες, που τώρα επιτέλους αποκτάς.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: ‘Wild Wood’ του Paul Welle»

Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Η μετάφραση ως “πεπερασμένο” λογοτεχνικό είδος

07/08/2017

Αρχείο 04/08/2017

Mπορεί ένα λογοτεχνικό έργο να επιζήσει των κακοποιήσεων, στις οποίες υποβάλλεται από τον μεταφραστή; Όχι μόνον επιζεί, αλλά σύμφωνα με τον Μπόρχες, η αντοχή του στις κακοποιήσεις, τους ακρωτηριασμούς (από μερικές λέξεις μιας φράσης έως τον αποκλεισμό ολόκληρων παραγράφων, και κεφαλαίων ακόμη), και την εκφραστική παρερμηνεία του, αποτελεί αδιάψευστο στοιχείο μεγαλοσύνης. Ένα μόνον παράδειγμα αρκεί να βεβαιώσει του λόγου το αληθές: οι μεταφραστικές ταλαιπωρίες του Δον Κιχώτη. Αιώνες ολόκληρους, το αριστούργημα του Θερβάντες, υφίστατο κάθε είδους κακοποιήσεις και ακρωτηριασμούς. Γι’ αυτό ίσως, οι κυνηγοί του απόλυτου, που απάρτιζαν το μυστικό Κοινοβούλιο, είχαν συγκεντρώσει τρεις χιλιάδες τετρακόσιους τόμους του Δον Κιχώτη, σε διαφορετικές εκδόσεις, διαφορετικά μεγέθη και τυπογραφικές εκδοχές. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Η μετάφραση ως “πεπερασμένο” λογοτεχνικό είδος»