Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια, Ανάγνωση και Οινοκατανάλωση: η επιστροφή του κομβίου

Αρχείο 15/01/2016

fav-3

«Για το άνοιγμα της θύρας πατήστε το κομβίον», διάβαζα και δεν το πίστευα. Είναι αλήθεια πως είχα πιει αρκετά ούζα στο παραλιακό ουζερί, Σάββατο μεσημέρι, κι επέστρεφα με το προσφιλές μου όχημα μεταφοράς το Τραμ, προς τα Ιλίσια πεδία των Αθηνών, όπως αποκαλούσε το προάστιο της Νέας Σμύρνης ο αγαπητός Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου, αλλά και πάλι κόλλησα. Μήπως ήθελε να πει «πόρτα» και «κουμπί»; Ίνα ανοίξετε την θύρα πατήσατε το κομβίον ή Δια το άνοιγμα της θύρας πατήσατε το κομβίον, ή Για το άνοιγμα της πόρτας πατήστε το κουμπί; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια, Ανάγνωση και Οινοκατανάλωση: η επιστροφή του κομβίου»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Χωρίς να σε προσμένω πια [2016]

Αρχείο 12.1.2016

fav-3

[Έχω απ΄τα μεσάνυχτα πνιγεί
Χίλια μίλια
Πέρα απ΄τις Εβρίδες]

Εσέ που δεν σου πρέπει στέρεα γη

Τα μαραμπού ταξιδεύουν κάθε χρόνο. Τραβούν δυτικά, διανύοντας απέραντα, θαλασσινά μίλια. Γι΄αυτό πάντα στα νέα που μου στέλνεις με τις καρτ ποστάλ υπογράφεις με τούτο το όνομα. Και εγώ που ποτέ δεν θα σε γνωρίσω στ΄αλήθεια παίρνω τον καιρό απ΄τα δυτικά, πλέοντας ξωπίσω σου με την αποφασιστικότητα ενός πιστού. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Χωρίς να σε προσμένω πια [2016]»

Σίμος Ανδρονίδης, Ο παντοτινός Κώστας Βάρναλης

varnalis23.2.15

fav-3

«Κι αν κάποτε τα φρένα σου το Δίκιο, φως της αστραπής, κ’ η αλήθεια σου χτυπήσουνε, παιδάκι μου, να μην τα πεις. Θεριά οι ανθρώποι, δε μπορούν το φως να το σηκώσουν. Δεν είναι αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής. Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταβρώσουν» (Κώστας Βάρναλης, ‘Οι πόνοι της Παναγιάς’).[1]

Στις 14 Φεβρουαρίου του 1883 γεννήθηκε ο Κώστας Βάρναλης, ο ποιητής που εμβάθυνε τα όρια της ελληνικής ποίησης. Η ποίηση του Κώστα Βάρναλη δεν περιμένει τιμές και επαίνους παρά είναι άμεση και ευθύβολη, «ζωντανή» και «δροσερή». Ο Κώστας Βάρναλης με τους εγερτήριους στίχους του στέκεται πάντα δίπλα στο πλευρό των εργατών, των απόκληρων και των περιθωριοποιημένων. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading

Κωνσταντίνος Μάντης, Νίκος Εγγονόπουλος «Το έβδομο τραγούδι της αγάπης» [2016]

Αρχείο 4.1.2016

fav-3

οι φωταψίες του έρωτα
σαν άνεμος ωτακουστής σε σύννεφο διαβατικό
λες και το κρύσταλλο των τραγικών ματιών σου
τα μακρυά μαλλιά σου μέχρι τα κύματα της ακρογιαλιάς
τα δέσαν άστρα σε βράχια αρμονικά
οπτασίες στην προσευχή που δέονται τα φύκια
στο γαλάζιο κοντύλι τ’ ουρανού Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης, Νίκος Εγγονόπουλος «Το έβδομο τραγούδι της αγάπης» [2016]»

Γιώργος Δρανδάκης-Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Αριστεροί ποιητές και οιδιπόδειο [2016]

Αρχείο 1.1.2016

fav-3

Ο κάθε καλός αριστερός ποιητής ζητά με την επανάσταση να διαπράξει το έγκλημα της πατροκτονίας. Να κόψει τον ομφάλιο λώρο από την ποθητή μητέρα-τροφό-κατεστημένο, που θα του επιτρέψει επιτέλους να ενηλικιωθεί.

Ο κάθε καλός αριστερός ποιητής παραμένει καθηλωμένος στο μετά-εφηβικό του στάδιο, γι’ αυτό γέμισε η αριστερά με δεκαοκτάχρονους-πενηντάρηδες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Δρανδάκης-Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Αριστεροί ποιητές και οιδιπόδειο [2016]»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η Φρίντα μετά από τόσα χρόνια

thiveos6.1.15

fav-3

Η γυναίκα που περνά
Στη σφαίρα του μύθου

Θεόφιλος Γκωτιέ

Η Φρίντα κράτησε καλά κρυμμένο το μυστικό της. Αυτές οι σπουδαίες, μεξικανικές φορεσιές διέσωσαν ακέραια τη θηλυκότητά της. Ολόκληρη η ιστορία του Μεξικού καρφιτσωμένη στα μαλλιά της και ένα γαλάζιο σπίτι γεμάτο απ΄τα γραφικά ειδώλια των Αζτέκων. Η Φρίντα λυπημένη στις γραμμές ενός τραίνου, η Φρίντα μ΄ανδρόγυνη εμφάνιση στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες του προπολεμικού Μεξικού, η Φρίντα στην αγκαλιά του υπερασπιστή του μεξικανισμού. Η Φρίντα ανήμπορη, μ΄ένα διαλυμένο σώμα να ζωγραφίζει την ιστορία της ζωής της.

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading

Κωνσταντίνος Μάντης, Ανδρέας Εμπειρίκος «Ο Κόρυμβος» [2015]

Αρχείο 21.12.2015

fav-3

Επί ενός βράχου ισταμένη, σε φως αιθρίας απολύτου, λύει τον κότσον της γυμνή και εμμελής, η Αμαρυλλίς.

Η κόμη της, λυομένη, παρέχει την δυνατότητα να δεθή εκ νέου. Και η λύουσα την κόμην, γνωρίζουσα τούτο και τερπομένη με την λύσιν, τέρπεται επί πλέον, προβλέπουσα και οραματιζόμενη δέσεις και λύσεις μελλοντικάς.

Η λυσίκομος κατά την στιγμήν ταύτην νεάνις περιτυλίσσει το σώμα της με τα μακριά μαλλιά της, ενώ το κύμα περιβρέχει τον βράχον επί του οποίου ίσταται.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης, Ανδρέας Εμπειρίκος «Ο Κόρυμβος» [2015]»

Κώστας Π. Δάρμος, «Ρούπερτ Μπρουκ -Ένας Άγγλος ποιητής πεθαίνει στο Αιγαίο» -προδημοσίευση

Από το υπό έκδοση βιβλίο.

Νόελ Ολίβιε (γιατρίνα, εξαδέλφη του ηθοποιού), Μέϊτλαντ Ράντφορντ (γιατρός-συγγραφέας), Βιρτζίνια Γουλφ και Ρούπερτ Μπρουκ στα 1911.

fav-3

Οι διακοπές στη «ανεμόεσσα» Σκύρο το καλοκαίρι του 2005, στάθηκαν η αφορμή γι’αυτό το βιβλιαράκι. Ένας καλός φίλος μου, αριστερίζων και απείθαρχος αξιωματικός της Αεροπορίας (υπάρχει κι αυτό το είδος), εξόριστος εκεί πριν 20 τόσα χρόνια, μου είχε επισημάνει την ύπαρξή του Μπρουκ, αλλά εγώ πολύ νεότερος τότε και αδιάφορος γι’ αυτά δεν έδωσα σημασία και το ξέχασα γρήγορα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κώστας Π. Δάρμος, «Ρούπερτ Μπρουκ -Ένας Άγγλος ποιητής πεθαίνει στο Αιγαίο» -προδημοσίευση»