Αρχείο 27.11.2014

“Αγαπητέ μου Μονσενιέρ,
πολύ ίσως νομίζουν ότι έχουμε σχέσεις μιας Ειδωλολατρείας. Εσείς κι εγώ ξέρουμε ότι διατηρούμε σχέσεις πολεμικού σας ανταποκριτή και διπλωμάτη, ωλμπήητ και παράτυπα. Ότι χρειάζεται να είμαι και Ερωμένη του Ιδίου Εραστή με σας, μας κάνει Ερωμένους εις το Πνεύμα του. Ώστε, θα σας μιλάω με τις πολλαπλές τις γλώσσες, μα σήμερα σας λέω πως καταλαβαίνω ότι ετούτες οι επιστολές θα είναι αναπάντητες, θα είναι ή δε θα είναι δεκαπέντε (όπως οι άλλες της Πορτογαλίδος μοναχής στον νεαρό με το τραγικό τέλος – Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Εντός, εκτός και επί τα αυτά (Επιστολή Πρώτη) – [2014]»

Αρχείο 24/11/2014

Τον άφησα εκεί και γύρισα στην άλλη αίθουσα, στο τραπέζι που είχα κερδίσει προηγουμένως.
—Οι κρουπιέρηδες είχαν αλλάξει. Η γυναίκα ήταν εκεί, στη θέση που καθόταν και πριν. Έμεινα πίσω για να μην με δει και πρόσεξα πως έπαιζε συγκρατημένα κι όχι όλα τα παιχνίδια. Προχώρησα λιγάκι· με είδε· ήταν έτοιμη να παίξει αλλά κρατήθηκε περιμένοντας να παίξω πρώτα εγώ για να ποντάρει όπου θα ποντάριζα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Luigi Pirandello, Ο μακαρίτης Ματίας Πασκάλ»

Αρχείο 17/11/2014

Σήμερα πέρασα όλο το πρωινό στο περιβόλι, κλαδεύοντας, σκάβοντας, ποτίζοντας. Τι θα γινόμουν αν δεν υπήρχαν αυτά τα λίγα τετραγωνικά μέτρα γης, για να μπορώ που και που ν’ ανασαίνω το χώμα; Το χώμα× η μόνη αλήθεια στη ζωή…

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Αδαμόπουλος, Το σεντούκι του παππού μου [2014]»

Αρχείο 14/11/2014

Στην είσοδο των ναών μας υποδέχονται οι Βούδες. Είναι όλοι τους καθισμένοι οκλαδόν, με ογκώδη ευρύστερνα σώματα, άτριχα στρογγυλά κρανία, αφτιά με μακριούς λοβούς  και πτυχωτούς χιτώνες. Πάντοτε τοποθετημένοι σε κάποιο ύψος  έτσι ώστε να πρέπει να κάνεις ανάταση για να τους αντικρίσεις. Μπροστά τους, νοιώθεις μικρός, μηδαμινός. Κι η αίσθηση αυτή αυξάνεται ακόμη περισσότερο καθώς εκείνοι σε κοιτούν από ψηλά μέσα από τα ημίκλειστα σχιστά μάτια τους. Το  άπιαστο μυστηριώδες βλέμμα τους μοιάζει υπεροπτικό κι αφάνταστα μακρινό. Είσαι ένα μυρμήγκι, ένα σκουλήκι μπροστά στην μεγαλειώδη απροσπέλαστη ακινησία τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν-Μιλσανή, Υπό το βλέμμα του Βούδα»

Αρχείο 12.11.2014

Εγώ, ο Πάνος που με ’διώξαν απ’ τη Μάνη,πάνω σε πόρτα μ’ έφεραν στον κάμπο τον Αργολικό κάτι παππούδες με κουδούνια και βελάσματα, κάπες βαριές και μαύρη όψη. Τις νύχτες πεταγόμουνα, έτσι που σκούζαν άγρια και ρίχνανε με τα τουφέκια τους να φύγουνε οι λύκοι. Όμως εγώ τους έβλεπα – έφευγαν σέρνοντας αρνιά, κοίταζαν πίσω τους και μ’ έβλεπαν κι εκείνοι, άναβαν σπίθες πράσινες στα σκοτεινά του ύπνου μου ρουμάνια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πάνος Σταθόγιαννης, Εγώ ο Πάνος… [2014]»

Αρχείο 28.10.2014

Σ΄αυτό το σπίτι εκτυλίχθηκαν οι έρωτές σου. Μετά, εν έτει 1922 ο χαμός σου απ΄αρρώστια ανεξιχνίαστη. Μετά το σπίτι έκλεισε. Σκέπασαν τα πράγματα με πανιά. Αυτά τα ίδια θ΄ανάβουν νύχτες ολόκληρες στις κορυφές. Σκεύη, καναπέδες, το μεγάλο, σκαλιστό τραπέζι που σε κράτησε τρία μερόνυχτα. Όλα σκεπάστηκαν, σαν να χιόνισε μες στο σπίτι για τρεις μέρες και τρεις νύχτες. Θα σε θυμάμαι εκεί μες στην ησυχία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Επετειακά [2014]»

Αρχείο 27.10.14

Εκεί στο Πασαλιμάνι ο πρώτος φίλος που «έβγαλε» αμάξι ήτανε ο Φάνης.
Η μάνα του είχε το μικρό ξενοδοχείο «Βερσαλίες» δίπλα στο καφέ «Φοντάνα.»

Στο μικρό αυτό ξενοδοχείο οι πελάτες έμπαιναν και έβγαιναν όπως σε σταθμό τρένων. Όταν τα απογεύματα τον άφηνε στο πόδι της και τύχαινε κάνα καλό ζευγάρι, έβγαινε στο μπαλκονάκι και μας έκανε νοήματα να πάμε απάνω. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Κυρίμης, Η μοναξιά στη φωνή [2014]»

Αρχείο 27/10/2014

Εκεί στο Πασαλιμάνι ο πρώτος φίλος που «έβγαλε» αμάξι ήτανε ο Φάνης.

Η μάνα του είχε το μικρό ξενοδοχείο «Βερσαλίες» δίπλα στο καφέ «Φοντάνα.»

Στο μικρό αυτό ξενοδοχείο οι πελάτες έμπαιναν και έβγαιναν όπως σε σταθμό τρένων. Όταν τα απογεύματα τον άφηνε στο πόδι της και τύχαινε κάνα καλό ζευγάρι, έβγαινε στο μπαλκονάκι και μας έκανε νοήματα να πάμε απάνω. Όλες οι πόρτες είχανε κρυφές τρύπες που έβλεπες κατ ευθείαν στο κρεβάτι. Αυτό βέβαια το γνώριζα μόνο εγώ και ο άλλος «κολλητός» ο Θέμης, που ένα απόγευμα καθώς τον είχε βγάλει και τον έπαιζε σκυμμένος μπροστά σε μια πόρτα, πάνω σε έναν παροξυσμό καύλας με Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Κυρίμης, Η μοναξιά στη φωνή»