Αρχείο 05.01.2015

Η Αριστοτέλους άδεια. Πουθενά περαστικοί, περιστέρι κανένα. Το μεγάλο ρολόι κι αυτό σταματημένο. Αν φωνάξω θ’ ακουστώ ως τα κάστρα. Tο δοκιμάζω. Μου απαντάνε. Ξανά. Το ίδιο.

Βγαίνω στο δρόμο, κοντά στο άγαλμα. Ψυχή. Περνώ τα δέντρα. Φύλλα για χώμα. Μετράω πλακάκια. Ένα , δυο, τρία, δεν πατάω τις γραμμές. Τέσσερα, πέντε, έξι. Εφτά και χάνω.

Βαριέμαι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πάνος Παπαπαναγιώτου, Αριστοτέλους λέξις [2015]»

Αρχείο 30.12.2014

Κακά τα ψέματα δεν υπήρχαν ούτε λεφτά, ούτε χρήματα. Έλα όμως που όταν αγαπάς, βρίσκεις. Οι απανταχού ανασφαλείς ερωτευμένοι θέλουν να δηλώνουν παρουσία με κάθε τρόπο, ακόμη και με αντικείμενα που στέκονται συνένοχα και σιωπηλά, σαν στρατιωτάκια πάνω σε ράφια, κρυμμένα σε συρτάρια και ντουλάπες, γύρω από λεπτούς λαιμούς που φίλησες, σε βραχιολάκια φορεμένα από χέρια που σε αγκάλιασαν σε ανύποπτο χρόνο, σε χάιδεψαν και σε έγδυσαν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σοφία Δαλαμάγκα,Το καφέ ημερολόγιο [2014]»

Αρχείο 29.12.2014

Ίσως γιατί εκείνη τη νύχτα είχε πανσέληνο και η θάλασσα λαμπίριζε  μέσα από τα ανοιχτά φινιστρίνια, φτιάχνοντας μιαν ατμόσφαιρα σχεδόν μαγική, ο καπετάνιος δεν άφησε ακόμα να ανάψουν τους κρυστάλλινους πολυελέους της μεγάλης σάλας. Από την ορχήστρα κάποιος άρχισε να παίζει απαλά με την φυσαρμόνικα την «Παλόμα», ήταν επιθυμία του καπετάνιου… «αν τύχη και πεθάνω εκεί στα ξένα… περιστεράκι θα σου το πει εσένα… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Κυρίμης, απόσπασμα από το ανέκδοτο μυθιστόρημα «Εγώ ο Χρόνος» [2014]»

Αρχείο 16/12/2014

ΓΥΜΝΟΠΑΙΔΙΕΣ

Εκείνα τα χρόνια έκανα όλες τις δουλειές. Μάζευα δεκάρες και κατοστάρικα. Πήγαινα κάλφας κοντά στους μαστόρους και μάθαινα τα μυστικά. Χτίσιμο, αγροτικά, μπακαλική μέχρι και πεθαμένους καλαφάτιζα. Το φόρτε μου όμως ήταν η κουρευτική. Όλο το χωριό περνούσε απ’ τα χέρια μου. Οι άντρες μόνο, οι γυναίκες βολεύονταν μεταξύ τους. Τότε δε θέλαν και πολλά. Οι περισσότερες είχαν κότσο. Κόβαν την ψαλίδα κι αυτό ήταν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Αντωνάκος, Γυμνοπαιδίες -από τη συλλογή «Αγριοβατόμουρα πικρά»»

Αρχείο 12/12/2014

Όμορφα είναι και δω σε τούτη τη μικρή πολιτεία, μια κωμόπολη στην ελληνική επαρχία. Τα βουναλάκια τριγύρω, τα ποταμάκια, τα λουλουδάκια… Και το δίκιο τό ‘χετε βέβαια εσείς, πέρα για πέρα, κύριε Θόρτον Γουάιλντερ. Τι ωραία που την επαραστήσατε εσείς τη ζωή γενικώς της μικρής πολιτείας Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Χατζής, Ο ντεντέκτιβ [2014]»

Αρχείο 11/12/2014

Όπου το πώς στράβωσε η πρώτη ληστεία σε συρμό του μετρό της Αθήνας

Για τους φίλους από την  «Athens Voice»

Η πρώτη ληστεία που έγινε ποτέ στο μετρό της Αθήνας ήταν την Παρασκευή 31 του Οκτώβρη 2008, 11.07 π.μ. – 11.19 π.μ.. Είχε δέκα νεκρούς και δεν ξέρω πόσους τραυματίες. Κι έτσι μάθαμε μια και καλή τον (σήμερα επικηρυγμένο) Γλόμπο.

Εκείνη τη μέρα ο Γλόμπος είχε μπει από το σταθμό στο χειριστήριο του τρένου, μπροστά, σπρώχνοντας μέσα και απειλώντας συγκαλυμμένα την οδηγό με πιστόλι. «Κανείς δεν κατάλαβε τίποτα, μπήκε μαζί μου σα να ήταν φίλος μου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Αίμα στο Μοναστηράκι»

Αρχείο 10/12/2014

Κοιτάζω εκεί που δεν κοίταζε ο Γκρέκο : Κάτω. Αναστρέφω τα στοιχεία της ταφής του Κόμη Όργαθ όπου μηχανικά αστέρια αιωρούνται με οπτικές ίνες, και βγάζω την τελετή ταφής έξω στον υπαίθριο Άδη, για να φαίνεται το τέμπλο του βουνού, μια «Φοινικιά» δόξα ζωντανή, ραδινή, και υδροχαρή άκοφτα άνθη που μοιραίνουν τον Αχέροντα καθώς οδηγεί προς τον Άδη. Πτώση και άνοδος του ήρωα, στη ζωντανή στιγμή, ένα αίφνης μεταμορφωτικής στιγμής στα σπλάχνα των τοπίων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έκτωρ Πανταζής, Δρόμος είναι;»