Ευγενία Μπογιάνου, “Ακόμα φεύγει” -προδημοσίευση από το νέο της βιβλίο [2014]

Αρχείο 22.10.2014

Εκδόσεις Πόλις, 264 σελ. 2014ISBN 978-960-435-452-8, Τιμή € 14,00

Δεν είμαι στο σωστό μέρος. Η θέση μου δεν είναι εδώ. Δεν θα έπρεπε να είμαι εδώ. Δεν είναι η σωστή θέση αυτή.
Το απίστευτο συνέβη ξαφνικά. Πάντα έτσι δεν γίνεται;
Και γιατί απίστευτο; Σιγά τ’ αυγά. Υπάκουσα στη μοίρα μου. Όπως κάνουν όλοι.
Η μυρωδιά. Μυρωδιά λουλουδιών. Σάπισαν; Πότε πρόλαβαν και σάπισαν; Δεν με γελά η μύτη μου. Πόσα λουλούδια. Τι ασυλλόγιστη σπατάλη.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευγενία Μπογιάνου, “Ακόμα φεύγει” -προδημοσίευση από το νέο της βιβλίο [2014]»

Ευρυδίκη Τρισόν-Μιλσανή, Στο ρεστωράν [2014]

Αρχείο 15.10.2014

fav-3

Έψαξα πολύ μέχρι που να  καταλήξω σ’ εκείνο το ρεστωράν. Το είχα βάλει στο μάτι μια μέρα καθώς περνούσα απέξω, αλλά ήμουν κάπως διστακτική γιατί η πρόσοψή του δεν ήταν καθόλου φανταχτερή. Την  ημέρα όμως που αποφάσισα να  σπρώξω την πόρτα του, ανταμείφθηκα επαξίως.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν-Μιλσανή, Στο ρεστωράν [2014]»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Τέσσερις ιστορίες του νερού [2014]

Αρχείο 14.10.2014


fav-3

«Αυτές οι ιστορίες είναι από νερό.
Μπορεί δηλαδή κανείς να φανταστεί
Πράγματα της θαλάσσης.
Όπως λησμονημέα ναυάγια,
απελπισμένες κούρσες ξέφρενων μοτοποδηλάτων,
κραυγές κοριτσιών που ευτύχησαν,
σεισμούς, ηφαίστεια των υπογείων.
Μπορεί ακόμη να φέρει στο νου
βροχές, ταξιαρχίες ανοιξιάτικες,
κλειστές αλυκές.»
Αγνώστου

ΝΕΡΟ
Είναι ώρες μιας πολύ μεγάλης μοναξιάς, για την οποία ποτέ δεν σας έχω μιλήσει. Τότε απέχω απ΄τα σπίτια και τα δωμάτια και αναποδογυρίζουν τα συρτάρια και οι φωτογραφίες απ΄την παιδική εποχή ζωντανεύουν και παραδίνονται σ΄ανέμους μυστικούς, σ΄αντίξοα ρεύματα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Τέσσερις ιστορίες του νερού [2014]»

Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Ο Σενεγαλέζος

Αρχείο 09/10/2014

fav-3

Το μαγαζί είχε ένα παράξενο όνομα. Έμοιαζε με όνομα ζώου. Στη βιτρίνα αναβόσβηνε μια μισοχαλασμένη επιγραφή.

Ο Σενεγαλέζος καθόταν στην άκρη του μπαρ. Είχε πολύ μαύρο δέρμα, και κάπως γυαλιστερό. Έμοιαζε με έναστρη νύχτα. Το ασπράδι των ματιών του ήταν γεμάτο μικρές κόκκινες φλέβες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Ο Σενεγαλέζος»

Γιώργος Μπίζας, Τι μέσα, τι έξω;

Αρχείο 07/10/2014

fav-3

Λευτέρη, τι έκπληξη! Δεν έπρεπε να έρθεις. Βέβαια και χαίρομαι που σε βλέπω. Μόνο που ντρέπομαι να  με βλέπεις μέσα στο κρατητήριο. Σε ευχαριστώ για τα  τσιγάρα και τις σοκολάτες που έφερες, δεν ήταν ανάγκη. Με συγκινείς πραγματικά. Ο Θεός να σε έχει πάντα καλά.

Το έμαθες από τον Τάρεκ. Κατάλαβα. Τι συνέβη; Προχθές, την Κυριακή, βγήκα να πάω για βάψιμο σε μια δουλειά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Μπίζας, Τι μέσα, τι έξω;»

Πέτρος Κυρίμης, απόσπασμα από το ακυκλοφόρητο μυθιστόρημα “Η νύφη”…[2014]

Αρχείο 29.9.14

Είχε σφουγγαρίσει το μπροστινό δωμάτιο κι ετοιμαζόταν να αρχίσει στο μικρό που η μάνα της το είχε για εργαστήρι. Σήκωσε τα μάτια για να της πει να περάσει έξω και την είδε να έχει σηκωθεί κιόλας και να κοιτάει πίσω πάνω από τον ώμο της με την έκπληξη ζωγραφισμένη στο πρόσωπο. Γύρισε να δει και μόλις πρόλαβε να στηριχτεί στη σφουγγαρίστρα για να μην πέσει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Κυρίμης, απόσπασμα από το ακυκλοφόρητο μυθιστόρημα “Η νύφη”…[2014]»

Δημήτρης Φύσσας, O Χρήστος του «Εξέλσιορ» [2014]

Αρχείο 22.9.14

fav-3

Όπου μια προκλητικά βωμολοχική συνέντευξη εκτρέπεται απρόβλεπτα, γι΄αυτό και το κείμενο πρέπει να διαβαστεί μέχρι τέλους και με τη σειρά.

                                                                                                            Στους συμβαλόντες

Χρήστο, το «Εξέλσιορ» είναι κυρίως γαμηστρώνας;       

Ναι. Πολύ λίγοι πελάτες έρχονται για να μείνουνε μέρα ή μέρες. Οι περισσότεροι ζητάνε «ένα δωμάτιο για λίγη ώρα», όπως το λέμε στη γλώσσα μας, όπως το λένε κι οι πελάτες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, O Χρήστος του «Εξέλσιορ» [2014]»

Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Deep Skin [2014]

Αρχείο 18.9.2014

Δυο μικρά μεταλλαγμένα πλάσματα, αυτό είχαμε γίνει. Άσχημα κι ελεεινά, μέσα στην διαβρωμένη ανοησία μιας εποχής που μας έπνιγε σαν δακρυγόνο. Μόνο που δεν είχαμε δάκρυα εμείς, δεν είχαμε καν δακρυγόνους αδένες. Δεν κλαίγαμε. Η λύπη μας ήταν ένας μεγάλος θυμός, μια έκρηξη που όποτε έβρισκε λόγο και τρόπο να αναδυθεί από τα μαύρα βάθη μας, έπαιρνε το πάνω χέρι, έσκαγε βίαια στον κόσμο και έσπερνε την καταστροφή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Deep Skin [2014]»