Αρχείο 6.12.2014

Σαιν Νικολά,
Όταν γυρνάω με το σχολικό στο σπίτι, έχει ένα δρόμο μεγάλο όλο ευθεία. Δίπλα είναι το κανάλι έχει και καράβια. Εγώ κοιτάω ευθεία. Θα πάω σπίτι. Έχει ομίχλη. Και είχε πολλά πολλά φώτα προχθές και τα έδειξα στη μαντάμ στο λεωφορείο. Είπε αυτοκίνητα. Γελάει η μαντάμ. Το πρωί έρχεται μόνο ο Τιμπό, ο οδηγός και με παίρνει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιφιγένεια Σιαφάκα, Η ομίχλη του Σαιν Νικολά [2014]»

Αρχείο 6.12.2014

Πόση ώρα έμεινα στην ίδια θέση; Ποτέ δεν μπόρεσα να πω με σιγουριά. Άλλοτε μου φαίνεται στιγμή κι άλλοτε η στιγμή αυτή μοιάζει να υψώνεται σε ύψη δυσθεώρητα, έτσι που νομίζω ότι είμαι ακόμα στην ίδια εκείνη καθισιά˙ μόνος. Αυτή ’ναι η αλήθεια που μπορώ με σιγουριά να υποστηρίξω. Για ό,τι άλλο, έχεις το δικαίωμα να με κρίνεις κατά πώς θέλεις. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πάνος Παπαπαναγιώτου, Όρκος [2014]»

Αρχείο 04/12/2014

Τις βροχερές μέρες δεν τις αντέχω. Όχι για τη σκοτεινιά ή την υγρασία – αυτά δεν με πειράζουν. Απλώς πρέπει να περνάω τον περισσότερο καιρό στο σπίτι, να μη βραχεί η στολή και τα ρούχα μου. Όχι, η ομπρέλα δεν μου φτάνει. Αν βραχεί το πρόσωπο, τα μαλλιά ή τα χέρια μου, παρότι είμαι αδιάβροχη είναι δύσκολο να βεβαιωθώ πως δεν χάλασε κάτι στην εμφάνισή μου.

Μια φορά περπατούσα στο δρόμο και ο αέρας μου σήκωσε την περούκα. Τραγική στιγμή. Οι περαστικοί έκαναν πέρα, τρόμαξαν. Λες και έβλεπαν κροκόδειλο που ξέφυγε από το τσίρκο. Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί – τέτοιο ρεζιλίκι. Κανονικά κάτι τέτοια θα έπρεπε να τα βλέπω ως υποθέσεις ρουτίνας, είμαι όμως καινούριος στο χώρο και δεν έχω προσαρμοστεί. Σιγά σιγά θα συνηθίσω. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Είμαι κούκλα ζωντανή»

Αρχείο 02/12/2014

Πέντε χαρακτηριστικά αποσπάσματα του βιβλίου

[1]
Η ιστορία εντάσσεται σε ένα είδος απιστίας ή μάλλον αποστασίας από τον συζυγικό ζυγό χαρακτηριστική στους μεσόκοπους.
Πρόκειται για μια τρέλα που ενσκήπτει στη μέση της ζωής ενός ώριμου και συχνά σοβαρού ανθρώπου, ο οποίος χάνει κάθε λογικό έλεγχο και ρίχνεται αχαλίνωτος  σε μια περιπέτεια πάθους.
Το ερωτικό πάθος αποτελεί αναμφίβολα την πιο συναρπαστική εμπειρία στη ζωή ενός ανθρώπου . Tο έχουν παρομοιάσει με ακατανίκητο φυσικό φαινόμενο. Σίφουνας, κυκλώνας, κεραυνός : μεταφορές από μια  μανιασμένη φύση. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευριδίκη Τρισόν-Μιλσανή, Ο Νόμος του Σολομώντα -πέντε αποσπάσματα & παρουσίαση του βιβλίου»

Αρχείο 27.11.2014

“Αγαπητέ μου Μονσενιέρ,
πολύ ίσως νομίζουν ότι έχουμε σχέσεις μιας Ειδωλολατρείας. Εσείς κι εγώ ξέρουμε ότι διατηρούμε σχέσεις πολεμικού σας ανταποκριτή και διπλωμάτη, ωλμπήητ και παράτυπα. Ότι χρειάζεται να είμαι και Ερωμένη του Ιδίου Εραστή με σας, μας κάνει Ερωμένους εις το Πνεύμα του. Ώστε, θα σας μιλάω με τις πολλαπλές τις γλώσσες, μα σήμερα σας λέω πως καταλαβαίνω ότι ετούτες οι επιστολές θα είναι αναπάντητες, θα είναι ή δε θα είναι δεκαπέντε (όπως οι άλλες της Πορτογαλίδος μοναχής στον νεαρό με το τραγικό τέλος – Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Εντός, εκτός και επί τα αυτά (Επιστολή Πρώτη) – [2014]»

Αρχείο 24/11/2014

Τον άφησα εκεί και γύρισα στην άλλη αίθουσα, στο τραπέζι που είχα κερδίσει προηγουμένως.
—Οι κρουπιέρηδες είχαν αλλάξει. Η γυναίκα ήταν εκεί, στη θέση που καθόταν και πριν. Έμεινα πίσω για να μην με δει και πρόσεξα πως έπαιζε συγκρατημένα κι όχι όλα τα παιχνίδια. Προχώρησα λιγάκι· με είδε· ήταν έτοιμη να παίξει αλλά κρατήθηκε περιμένοντας να παίξω πρώτα εγώ για να ποντάρει όπου θα ποντάριζα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Luigi Pirandello, Ο μακαρίτης Ματίας Πασκάλ»

Αρχείο 17/11/2014

Σήμερα πέρασα όλο το πρωινό στο περιβόλι, κλαδεύοντας, σκάβοντας, ποτίζοντας. Τι θα γινόμουν αν δεν υπήρχαν αυτά τα λίγα τετραγωνικά μέτρα γης, για να μπορώ που και που ν’ ανασαίνω το χώμα; Το χώμα× η μόνη αλήθεια στη ζωή…

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Αδαμόπουλος, Το σεντούκι του παππού μου [2014]»

Αρχείο 14/11/2014

Στην είσοδο των ναών μας υποδέχονται οι Βούδες. Είναι όλοι τους καθισμένοι οκλαδόν, με ογκώδη ευρύστερνα σώματα, άτριχα στρογγυλά κρανία, αφτιά με μακριούς λοβούς  και πτυχωτούς χιτώνες. Πάντοτε τοποθετημένοι σε κάποιο ύψος  έτσι ώστε να πρέπει να κάνεις ανάταση για να τους αντικρίσεις. Μπροστά τους, νοιώθεις μικρός, μηδαμινός. Κι η αίσθηση αυτή αυξάνεται ακόμη περισσότερο καθώς εκείνοι σε κοιτούν από ψηλά μέσα από τα ημίκλειστα σχιστά μάτια τους. Το  άπιαστο μυστηριώδες βλέμμα τους μοιάζει υπεροπτικό κι αφάνταστα μακρινό. Είσαι ένα μυρμήγκι, ένα σκουλήκι μπροστά στην μεγαλειώδη απροσπέλαστη ακινησία τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν-Μιλσανή, Υπό το βλέμμα του Βούδα»