Αρχείο 16/12/2014

ΓΥΜΝΟΠΑΙΔΙΕΣ

Εκείνα τα χρόνια έκανα όλες τις δουλειές. Μάζευα δεκάρες και κατοστάρικα. Πήγαινα κάλφας κοντά στους μαστόρους και μάθαινα τα μυστικά. Χτίσιμο, αγροτικά, μπακαλική μέχρι και πεθαμένους καλαφάτιζα. Το φόρτε μου όμως ήταν η κουρευτική. Όλο το χωριό περνούσε απ’ τα χέρια μου. Οι άντρες μόνο, οι γυναίκες βολεύονταν μεταξύ τους. Τότε δε θέλαν και πολλά. Οι περισσότερες είχαν κότσο. Κόβαν την ψαλίδα κι αυτό ήταν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Αντωνάκος, Γυμνοπαιδίες -από τη συλλογή «Αγριοβατόμουρα πικρά»»

Αρχείο 12/12/2014

Όμορφα είναι και δω σε τούτη τη μικρή πολιτεία, μια κωμόπολη στην ελληνική επαρχία. Τα βουναλάκια τριγύρω, τα ποταμάκια, τα λουλουδάκια… Και το δίκιο τό ‘χετε βέβαια εσείς, πέρα για πέρα, κύριε Θόρτον Γουάιλντερ. Τι ωραία που την επαραστήσατε εσείς τη ζωή γενικώς της μικρής πολιτείας Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Χατζής, Ο ντεντέκτιβ [2014]»

Αρχείο 11/12/2014

Όπου το πώς στράβωσε η πρώτη ληστεία σε συρμό του μετρό της Αθήνας

Για τους φίλους από την  «Athens Voice»

Η πρώτη ληστεία που έγινε ποτέ στο μετρό της Αθήνας ήταν την Παρασκευή 31 του Οκτώβρη 2008, 11.07 π.μ. – 11.19 π.μ.. Είχε δέκα νεκρούς και δεν ξέρω πόσους τραυματίες. Κι έτσι μάθαμε μια και καλή τον (σήμερα επικηρυγμένο) Γλόμπο.

Εκείνη τη μέρα ο Γλόμπος είχε μπει από το σταθμό στο χειριστήριο του τρένου, μπροστά, σπρώχνοντας μέσα και απειλώντας συγκαλυμμένα την οδηγό με πιστόλι. «Κανείς δεν κατάλαβε τίποτα, μπήκε μαζί μου σα να ήταν φίλος μου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Αίμα στο Μοναστηράκι»

Αρχείο 10/12/2014

Κοιτάζω εκεί που δεν κοίταζε ο Γκρέκο : Κάτω. Αναστρέφω τα στοιχεία της ταφής του Κόμη Όργαθ όπου μηχανικά αστέρια αιωρούνται με οπτικές ίνες, και βγάζω την τελετή ταφής έξω στον υπαίθριο Άδη, για να φαίνεται το τέμπλο του βουνού, μια «Φοινικιά» δόξα ζωντανή, ραδινή, και υδροχαρή άκοφτα άνθη που μοιραίνουν τον Αχέροντα καθώς οδηγεί προς τον Άδη. Πτώση και άνοδος του ήρωα, στη ζωντανή στιγμή, ένα αίφνης μεταμορφωτικής στιγμής στα σπλάχνα των τοπίων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έκτωρ Πανταζής, Δρόμος είναι;»

Αρχείο 6.12.2014

Σαιν Νικολά,
Όταν γυρνάω με το σχολικό στο σπίτι, έχει ένα δρόμο μεγάλο όλο ευθεία. Δίπλα είναι το κανάλι έχει και καράβια. Εγώ κοιτάω ευθεία. Θα πάω σπίτι. Έχει ομίχλη. Και είχε πολλά πολλά φώτα προχθές και τα έδειξα στη μαντάμ στο λεωφορείο. Είπε αυτοκίνητα. Γελάει η μαντάμ. Το πρωί έρχεται μόνο ο Τιμπό, ο οδηγός και με παίρνει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιφιγένεια Σιαφάκα, Η ομίχλη του Σαιν Νικολά [2014]»

Αρχείο 6.12.2014

Πόση ώρα έμεινα στην ίδια θέση; Ποτέ δεν μπόρεσα να πω με σιγουριά. Άλλοτε μου φαίνεται στιγμή κι άλλοτε η στιγμή αυτή μοιάζει να υψώνεται σε ύψη δυσθεώρητα, έτσι που νομίζω ότι είμαι ακόμα στην ίδια εκείνη καθισιά˙ μόνος. Αυτή ’ναι η αλήθεια που μπορώ με σιγουριά να υποστηρίξω. Για ό,τι άλλο, έχεις το δικαίωμα να με κρίνεις κατά πώς θέλεις. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πάνος Παπαπαναγιώτου, Όρκος [2014]»

Αρχείο 04/12/2014

Τις βροχερές μέρες δεν τις αντέχω. Όχι για τη σκοτεινιά ή την υγρασία – αυτά δεν με πειράζουν. Απλώς πρέπει να περνάω τον περισσότερο καιρό στο σπίτι, να μη βραχεί η στολή και τα ρούχα μου. Όχι, η ομπρέλα δεν μου φτάνει. Αν βραχεί το πρόσωπο, τα μαλλιά ή τα χέρια μου, παρότι είμαι αδιάβροχη είναι δύσκολο να βεβαιωθώ πως δεν χάλασε κάτι στην εμφάνισή μου.

Μια φορά περπατούσα στο δρόμο και ο αέρας μου σήκωσε την περούκα. Τραγική στιγμή. Οι περαστικοί έκαναν πέρα, τρόμαξαν. Λες και έβλεπαν κροκόδειλο που ξέφυγε από το τσίρκο. Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί – τέτοιο ρεζιλίκι. Κανονικά κάτι τέτοια θα έπρεπε να τα βλέπω ως υποθέσεις ρουτίνας, είμαι όμως καινούριος στο χώρο και δεν έχω προσαρμοστεί. Σιγά σιγά θα συνηθίσω. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Είμαι κούκλα ζωντανή»

Αρχείο 02/12/2014

Πέντε χαρακτηριστικά αποσπάσματα του βιβλίου

[1]
Η ιστορία εντάσσεται σε ένα είδος απιστίας ή μάλλον αποστασίας από τον συζυγικό ζυγό χαρακτηριστική στους μεσόκοπους.
Πρόκειται για μια τρέλα που ενσκήπτει στη μέση της ζωής ενός ώριμου και συχνά σοβαρού ανθρώπου, ο οποίος χάνει κάθε λογικό έλεγχο και ρίχνεται αχαλίνωτος  σε μια περιπέτεια πάθους.
Το ερωτικό πάθος αποτελεί αναμφίβολα την πιο συναρπαστική εμπειρία στη ζωή ενός ανθρώπου . Tο έχουν παρομοιάσει με ακατανίκητο φυσικό φαινόμενο. Σίφουνας, κυκλώνας, κεραυνός : μεταφορές από μια  μανιασμένη φύση. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευριδίκη Τρισόν-Μιλσανή, Ο Νόμος του Σολομώντα -πέντε αποσπάσματα & παρουσίαση του βιβλίου»