Αρχείο 24.3.2015

Ανέβαινα με τις κυλιόμενες σκάλες του μετρό στην Ομόνοια, έξοδος Αγίου Κωνσταντίνου, πρωί θα ήταν σίγουρα, μέρα συννεφιασμένη. Βλέπω ένα ρακένδυτο γέρο που φοράει το φθαρμένο σακάκι μιας φιλαρμονικής και κατευθύνεται προς το μέρος μου. Ψηλός, με τεράστια βήματα και γένια που κρύβουνε το πρόσωπο του, με πλησιάζει. Έχεις κανένα ψιλό; Του έδωσα ένα κέρμα και έκανα να φύγω… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σταμάτης Γκαβέτας, Οι κερατάδες [2015]»

Αρχείο 16/03/2015

“…Οί δ’ έχον Αρκαδίην υπό Κυλλήνης όρος ,
Αιπύτιον παρά τύμβον, ιν’ ανέρες αγχιμαχηταί,
οί Φενεόν τ’ ενέμοντο… Στύμφηλόν τ’ είχον…”

(Ιλιάδα Β, 605 – 608)

Από το Κιάτο ή από το Δερβένι (διαμέσω του δρυμού του Σαραντάπηχου) ανεβαίνουν δυό δρόμοι στριφογυριστοί και ενίοτε κακοτράχαλοι που σφιχταγκαλιάζουν γλυκά τους ορεινούς όγκους, σα να τους καλοπιάνουν ν΄ανοίξουν για χάρη του ταξιδιώτη, ξορκίζοντας τους αφορεσμούς που προστατεύουν το νυμφώνα που κείτεται στη ρίζα τους …τη καλοφυλαγμένη παστάδα της Στυμφαλίας λίμνης που δροσίζει τον καλό της Αίπυτο στη σπηλιά του .

Αίπυτος …..σαν ίσκιος στοιχειώνει ακόμα τα πολυδαίδαλα μονοπάτια των βοσκών και των ξομάχων της Γκούρας και του Φενεού και κάνει τα μάτια να θαμάζουν απ’ τις διηγήσεις τα βράδια του χειμώνα;

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σταύρος Ασημακόπουλος, Αίπυτος»

Αρχείο 14.3.2015

(…)Αχ, Φρανκ, πώς άρπαζε με βιάση τη μιαν άκρη του παλτού του, για να τη φέρει τιμητικά και σαν παράσημο στο στέρνο και πώς τα δάχτυλα παιάνιζαν με νεύρο τα οστά· έλεγες πως οι φλέβες του θα ξέφευγαν για ν’ αγκαλιάσουν κάποια απειλή που  εμφανιζόταν στον ορίζοντα! Συνεχίστε την ανάγνωση του «Iφιγένεια Σιαφάκα, Τι θ’ απογίνουν τα ρολόγια; [2015]»

Αρχείο 12.3.2015

Δίπλα στα σπήλαια του Όρεγκον, στο Φορτ Ροκ και στο Πέισλεϊ. Εκεί θα ζούμε. Σε ένα ισόγειο σπίτι με κήπο και μια ξύλινη βεράντα με θέα προς την ανατολή. Τα πρωινά θα χαζεύουμε τον ποταμό Κολούμπια που θα μεταφέρει γιγάντιους κορμούς δέντρων, σάπια λάστιχα αυτοκινήτων και νεαρούς κάστορες που θα ακροβατούν από τη μια όχθη στην άλλη, και τα άσπρα σύννεφα στον γαλάζιο αμερικάνικο ουρανό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Μια απειροελάχιστη ταλάντωση σε μεγάλα ύψη [2015]»

Αρχείο 07/03/2015

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 12 Σχέση σχεσένια

Όπου ο Μέσκουλας διεκτραγωδεί τη ζωή του και σχολιάζει την επικαιρότητα το τελευταίο δίμηνο του ΄13.

Θυμάμαι  κείνο το ανέκδοτο, με κάποιον τύπο που γυρίζει σπίτι του το βράδυ. Ανοίγει την τηλεόραση, πίνει ένα γάλα, καταπίνει μια ασπιρίνη, τραβάει και μια μαλακία. Και μονολογεί: «Αυτή είναι ζωή: θεάματα, ποτά, ναρκωτικά και γυναίκες». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Η Νιλουφέρ στα χρόνια της κρίσης -απόσπασμα από το βιβλίο»

Αρχείο 06/03/2015

To κορμί του βαρύ, βρώμικο, με το πουκάμισο κολλημένο επάνω του, έγλυφε παντού ο ιδρώτας. Τα βήματα του μετρούσαν σκιές στα σοκάκια της σκοτωμένης γειτονιάς. Ένας πόνος έσφιγγε το δυνατό του σβέρκο κι άρπαζε σε κάθε κίνηση τη ραχοκοκκαλιά του ως κάτω, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαριλού Νικολαίδου, Η μηχανή»

Αρχείο 3.3.2015

Τα ορόσημα και τα ποιήματα[1]

Οι ποιητές όταν πεθαίνουν, χάνονται αργά, σαν τα πρότυπα της Αφροδίτης στις ακτές της Κύπρου. Οι ποιητές ζουν μετά το θάνατό τους, στα χείλη των μαθητών, σε συνθήματα, σ΄αφορμές, τραγουδώντας τον έρωτα, τ΄όνειρο, τον πόλεμο και την καπνοδόχο. Αυτά εξομολογήθηκε κάποτε ο ποιητής, σκαρφαλωμένος ψηλά στην ετοιμόρροπη σκάλα που οδηγεί στ΄αστέρια και ύστερα σώπασε για πάντα, κρυμμένος μες στα ισπανικά ιδεογράμματα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Οι πρώτες μέρες της Άνοιξης [2015]»

Αρχείο 01/03/2015 -Της Κυριακής

“Ο κουτσαβάκης περπάταγε μονόπαντα και λικνιστικά, με ανασηκωμένο τον αριστερό ώμο, κουνώντας μόνο το δεξί χέρι. Βλέμα βαρύ και απροσδιορίστως απειλητικό...”

Ένα αυθαιρέτως τυποποιημένο πορτρέτο του κουτσαβάκη του 1890 θα μας έδινε τα παρακάτω στοιχεία:

Παρουσιαστικό. Ο κούτσαβος ήταν ψηλός και λεπτός. Στομάχι ποτέ. Μαλλιά αλειμένα με λίπα για να γιαλίζουν. Απαραιτήτως χωρίστρα κι ένα τζουλούφι στο μέτωπο, που έπεφτε μπρος στα μάτια. Ο ρεμπέτης για να ιδεί τον συνομιλητή του τράβαγε το τζουλούφη, κάνοντας μια χαρακτηριστική χειρονομία. Μουστάκια στριφτά, στημένα όρθια, χάρη στην μαντέκα. Ο κουτσαβάκης περπάταγε μονόπαντα και λικνιστικά, με ανασηκωμένο τον αριστερό ώμο, κουνώντας μόνο το δεξί χέρι. Βλέμα βαρύ και απροσδιορίστως απειλητικό. Φωνή βραχνή από το πολύ χασίσι. Σ’ όλο το κορμί αφανή τατουάζ. Ένα μικρό τατουάζ πάνω στη ράχη της παλάμης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ηλίας Πετρόπουλος, Ένα πορτρέτο του κουτσαβάκη»