Αρχείο 07/03/2015

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 12 Σχέση σχεσένια

Όπου ο Μέσκουλας διεκτραγωδεί τη ζωή του και σχολιάζει την επικαιρότητα το τελευταίο δίμηνο του ΄13.

Θυμάμαι  κείνο το ανέκδοτο, με κάποιον τύπο που γυρίζει σπίτι του το βράδυ. Ανοίγει την τηλεόραση, πίνει ένα γάλα, καταπίνει μια ασπιρίνη, τραβάει και μια μαλακία. Και μονολογεί: «Αυτή είναι ζωή: θεάματα, ποτά, ναρκωτικά και γυναίκες». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Η Νιλουφέρ στα χρόνια της κρίσης -απόσπασμα από το βιβλίο»

Αρχείο 06/03/2015

To κορμί του βαρύ, βρώμικο, με το πουκάμισο κολλημένο επάνω του, έγλυφε παντού ο ιδρώτας. Τα βήματα του μετρούσαν σκιές στα σοκάκια της σκοτωμένης γειτονιάς. Ένας πόνος έσφιγγε το δυνατό του σβέρκο κι άρπαζε σε κάθε κίνηση τη ραχοκοκκαλιά του ως κάτω, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαριλού Νικολαίδου, Η μηχανή»

Αρχείο 3.3.2015

Τα ορόσημα και τα ποιήματα[1]

Οι ποιητές όταν πεθαίνουν, χάνονται αργά, σαν τα πρότυπα της Αφροδίτης στις ακτές της Κύπρου. Οι ποιητές ζουν μετά το θάνατό τους, στα χείλη των μαθητών, σε συνθήματα, σ΄αφορμές, τραγουδώντας τον έρωτα, τ΄όνειρο, τον πόλεμο και την καπνοδόχο. Αυτά εξομολογήθηκε κάποτε ο ποιητής, σκαρφαλωμένος ψηλά στην ετοιμόρροπη σκάλα που οδηγεί στ΄αστέρια και ύστερα σώπασε για πάντα, κρυμμένος μες στα ισπανικά ιδεογράμματα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Οι πρώτες μέρες της Άνοιξης [2015]»

Αρχείο 01/03/2015 -Της Κυριακής

“Ο κουτσαβάκης περπάταγε μονόπαντα και λικνιστικά, με ανασηκωμένο τον αριστερό ώμο, κουνώντας μόνο το δεξί χέρι. Βλέμα βαρύ και απροσδιορίστως απειλητικό...”

Ένα αυθαιρέτως τυποποιημένο πορτρέτο του κουτσαβάκη του 1890 θα μας έδινε τα παρακάτω στοιχεία:

Παρουσιαστικό. Ο κούτσαβος ήταν ψηλός και λεπτός. Στομάχι ποτέ. Μαλλιά αλειμένα με λίπα για να γιαλίζουν. Απαραιτήτως χωρίστρα κι ένα τζουλούφι στο μέτωπο, που έπεφτε μπρος στα μάτια. Ο ρεμπέτης για να ιδεί τον συνομιλητή του τράβαγε το τζουλούφη, κάνοντας μια χαρακτηριστική χειρονομία. Μουστάκια στριφτά, στημένα όρθια, χάρη στην μαντέκα. Ο κουτσαβάκης περπάταγε μονόπαντα και λικνιστικά, με ανασηκωμένο τον αριστερό ώμο, κουνώντας μόνο το δεξί χέρι. Βλέμα βαρύ και απροσδιορίστως απειλητικό. Φωνή βραχνή από το πολύ χασίσι. Σ’ όλο το κορμί αφανή τατουάζ. Ένα μικρό τατουάζ πάνω στη ράχη της παλάμης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ηλίας Πετρόπουλος, Ένα πορτρέτο του κουτσαβάκη»

Αρχείο 12/02/2015

Στο βορρά η μέρα ξημερώνει σαν νύχτα. Η πόλη ξυπνάει επειδή δεν μπορεί να πέσει σε χειμερία νάρκη, σαν τις αρκούδες. Αλλιώς θα το έκανε. Η γυναίκα κάθεται στο παράθυρο και κοιτάζει το δρόμο. Ton sur ton τα γκρίζα και τα ασημιά. Σαν λέπια. Αποφασίζει να κατέβει στο περίπτερο να αγοράσει τσιγάρα. Και μια σοκολάτα αμυγδάλου, μπορεί και ρυζιού. Αφήνει στο περβάζι την κούπα με τον καφέ της και ρίχνει πάνω της ένα πορτοκαλί σάλι με κρόσσια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Ο βραστήρας»

Αρχείο 7.2.2015

Η κυρία Ευγενία συνηθίζει τα τελευταία χρόνια να πηγαίνει κάθε Παρασκευή στη λαϊκή αγορά του Παγκρατίου, στην οδό Κρησίλα- κατά τους θερινούς μήνες. Παλιότερα πήγαινε ο άντρας της, ο Θωμάς, μα την άφησε χήρα νωρίς. Από τότε περνούσε μόνη της ήρεμα τις μέρες, μέχρι που ο γιος της μετακόμισε στο σπίτι της, στην οδό Αρχελάου, με την γυναίκα του και την εγγονή της , λόγο της κρίσης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Μπίζας, Το στέκι του Θανάση [2015]»

Αρχείο 6.2.2015

Λιγοστεύω. Κι αυτό είναι η πρώτη συνάντηση. Η ζωτικότητα της φθοράς είναι μια αύξηση. Το θάρρος χωρίς επιθυμία για θάρρος, είναι δύναμη που πρακτικά εξαντλεί. Αποτραβιέμαι τόσο ώστε το δικαίωμα των δύο στη μοναξιά να μην έχει όφελος. Κι όμως, να ‘μαι αδιάφορα ολόκληρος είναι περιττό. Ένα περίτεχνο “άγγιζε”, ένα “βοηθήστε με” έτσι, χωρίς δικαιοσύνη.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λουκάς Λιάκος, Καφασωτό [2015]»

Αρχείο 29.1.15

Ήρθε και κάθισε σ’ ένα κοτρώνι ο ποιητής.
Δεξιά η Θεσσαλία αριστερά η Ήπειρος. Και κάτω χαμηλά η Παργινόσκαλα, με τα παιδιά τα’ αμούστακα που τα παράχωσε το τάγμα του Γαλάνη. Δίπλα στο κύμα του Ιονίου να τα νανουρίζει μισοζώντανα. Κι είναι ριγμένη πίσω του η Θεσσαλία κι η Τσαριτσάνη. εκεί η Μορφία και τα’ αδέρφια της – κλαρίτες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιάννης Δάλλας, Ρέκβιεμ [2015]»