Αρχείο 07/10/2014

Λευτέρη, τι έκπληξη! Δεν έπρεπε να έρθεις. Βέβαια και χαίρομαι που σε βλέπω. Μόνο που ντρέπομαι να  με βλέπεις μέσα στο κρατητήριο. Σε ευχαριστώ για τα  τσιγάρα και τις σοκολάτες που έφερες, δεν ήταν ανάγκη. Με συγκινείς πραγματικά. Ο Θεός να σε έχει πάντα καλά.

Το έμαθες από τον Τάρεκ. Κατάλαβα. Τι συνέβη; Προχθές, την Κυριακή, βγήκα να πάω για βάψιμο σε μια δουλειά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Μπίζας, Τι μέσα, τι έξω;»

Αρχείο 29.9.14

Είχε σφουγγαρίσει το μπροστινό δωμάτιο κι ετοιμαζόταν να αρχίσει στο μικρό που η μάνα της το είχε για εργαστήρι. Σήκωσε τα μάτια για να της πει να περάσει έξω και την είδε να έχει σηκωθεί κιόλας και να κοιτάει πίσω πάνω από τον ώμο της με την έκπληξη ζωγραφισμένη στο πρόσωπο. Γύρισε να δει και μόλις πρόλαβε να στηριχτεί στη σφουγγαρίστρα για να μην πέσει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Κυρίμης, απόσπασμα από το ακυκλοφόρητο μυθιστόρημα “Η νύφη”…[2014]»

Αρχείο 22.9.14

Όπου μια προκλητικά βωμολοχική συνέντευξη εκτρέπεται απρόβλεπτα, γι΄αυτό και το κείμενο πρέπει να διαβαστεί μέχρι τέλους και με τη σειρά.

                                                                                                            Στους συμβαλόντες

Χρήστο, το «Εξέλσιορ» είναι κυρίως γαμηστρώνας;       

Ναι. Πολύ λίγοι πελάτες έρχονται για να μείνουνε μέρα ή μέρες. Οι περισσότεροι ζητάνε «ένα δωμάτιο για λίγη ώρα», όπως το λέμε στη γλώσσα μας, όπως το λένε κι οι πελάτες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, O Χρήστος του «Εξέλσιορ» [2014]»

Αρχείο 18.9.2014

Δυο μικρά μεταλλαγμένα πλάσματα, αυτό είχαμε γίνει. Άσχημα κι ελεεινά, μέσα στην διαβρωμένη ανοησία μιας εποχής που μας έπνιγε σαν δακρυγόνο. Μόνο που δεν είχαμε δάκρυα εμείς, δεν είχαμε καν δακρυγόνους αδένες. Δεν κλαίγαμε. Η λύπη μας ήταν ένας μεγάλος θυμός, μια έκρηξη που όποτε έβρισκε λόγο και τρόπο να αναδυθεί από τα μαύρα βάθη μας, έπαιρνε το πάνω χέρι, έσκαγε βίαια στον κόσμο και έσπερνε την καταστροφή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Deep Skin [2014]»

Αρχείο 29.8.14

Δεν βαρέθηκες ρε καημένε να την ψάχνεις, φώναξε κοροϊδευτικά ο ταβερνιάρης. Αγύρτικο το μάτι του, παχουλά τα δάχτυλα του. Άξεστος και χοντροκομμένος πέρασε σχεδόν μισή ζωή ψήνοντας μπριζόλες και κλέβοντας στο ζύγι παϊδάκια. Διασκεδάζει με το καθημερινό παραλήρημα του γέρου. Κάθε μέρα στην ίδια πλατεία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σοφία Δαλαμάγκα, Ο τρελός της πλατείας [2014]»

Αρχείο 14.08.2014

Η χώρα έχει σκεπαστεί από μια ημιδιάφανη μεμβράνη φτιαγμένη από κρατικές ραδιοσυχνότητες, πλαστικά σύννεφα και τοξικούς ρύπους. Είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς με γυμνό μάτι την αφύσικη σκεπή που όμως υπάρχει και κυριαρχεί. Λίγοι το καταφέρνουν. Η πόλη – η ανώνυμη πόλη – μοιάζει με θερμοκήπιο μιας άγνωστης εποχής. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Κι ήθελε ακόμη…* [2014]»

Αρχείο 5.8.14

Τον συναντήσαμε στις ακτές, βράδια ολόκληρα να εκφωνεί τα ποιήματα του κόσμου. Ήταν απόκοσμος. Έμοιαζε μ΄εκείνα τα τεράστια, τα μαύρα πουλιά που ανιχνεύουν το πέλαγο στο μέσον του χειμώνα. Καθισμένα στην ακτή, κάποτε τινάζονται στίχοι στον αέρα, νερό θαλασσινό και φως αβάσταχτο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Μαρία [2014]»

Αρχείο 4.8.14

Τα φώτα έσβησαν. Άκουσε τις τελευταίες φυσαλίδες οξυγόνου να σκανε. Μούδιασε, κάτι μικρό χόρευε στο στέρνο του, χαμογέλασε. Στο βάθος χρώματα, χρώματα πολλά ερχόντουσαν. Χρώματα διάφορα, περίεργα και πρόσωπα γλυκά, αγαπημένα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Μανής, Στο ενδιάμεσο [2014]»