Αρχείο 17/07/2014

Όταν γνωριστήκαμε ήταν 25 χρονών, κι εγώ 31. Φορούσε ροκαμπίλι γυαλιά και φαινόταν πολύ αγχωμένη. Οι φίλοι της – αγόρια οι περισσότεροι – την αγαπούσαν, σχεδόν την προστάτευαν, φοβόντουσαν μην τους σαλτάρει εντελώς με τέτοια μυαλά που κουβαλούσε.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Σεξ, ρακόμελα και ξύλο»

Αρχείο 16.7.14

Χειμώνας και πάλι. Πάνε πέντε χρόνια απ’ το φευγιό του. Ούτε ένα γειά δεν της μήνυσε, έστω με κάποιον άλλον, κι απλά έφυγε. Κι έκτοτε ούτε μια φορά δε γύρισε. Νέα του δεν είχε αλλά έφτιανε ιστορίες με το νου της. Πότε τον ήταν στην Αμέρικα. Πότε στη Λόντρα. Πότε τον είχε χτυπήσει το σκορβούτο γιατί είχαν καιρό να δέσουν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κατερίνα Ευαγγέλου–Κίσσα, Βαρύσκιωτος –Η επιστροφή [2014]»

Αρχείο 14.7.14

Όπου μια ακόμα πιθανή αιτία τού γιατί μπορεί κάποιος να γίνει συγγραφέας.

Στη Γιάννα

Θυμότανε πολύ καλά ότι, μικρή, αν και είχε διαβάσει τους «Τρεις Σωματοφύλακες» (σε «Κλασσικά Εικογραφημένα» κι αργότερα σε κανονική έκδοση) πάντα αρνιόταν να προχωρήσει στη συνέχεια, δηλαδή στο «Μετά είκοσι έτη». Την απωθούσε η ιδέα ότι οι ήρωες στο δεύτερο αυτό βιβλίο είχαν γεράσει, οπότε, ό,τι και να τους έβαζε ο Αλέξανδρος Δουμάς να κάνουν, θα ήταν εκ προοιμίου εξωπραγματικό, αν όχι ενοχλητικό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Κάτι παραπάνω θα ήξερε ο Δουμάς [2014]»

Αρχείο 12/07/2014

Περνούσα προχθές απ’ έξω και το είδα για άλλη μια φορά κλειστό και σιωπηλό, όπως σ’ εκείνο το όνειρο που επανέρχεται τακτικά. Δεν ήταν της μοίρας του, φαίνεται, να προκόψει αυτό το μαγαζί. Μια ξεθωριασμένη πινακίδα, που κρεμόταν κάθετα στην ξυλόγλυπτη πόρτα, έγραφε «Spartakos». Να λοιπόν που ένας άλλος ήρωας αντικαθιστούσε τον ασυμβίβαστο Ιρλανδό σε μια αναίμακτη μάχη-υποθέτω. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θεόδωρος Γρηγοριάδης, Cafe Beckett»

Αρχείο 10.7.14

Νύχτωνε και το χιόνι έπεφτε εδώ και λίγα λεπτά πυκνό. Το δρόμο τον ήξερα καλά γιατί τον είχα κάνει αμέτρητες φορές. Τι να το κάνω όμως, που είχα πάνω από τρακόσια χιλιόμετρα μπροστά μου και κανείς δεν σταμάταγε να με πάρει. Ξέμεινα, κι ούτε και γω δεν ξέρω πώς. Είχα ξεκινήσει πρωί απ’ το Παρίσι με προορισμό τη Φραγκφούρτη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τέος Ρόμβος, Μια νύχτα στο άσυλο της Ρεμς [2014]»

Αρχείο 7.7.14

Περίμενε μ’ εκείνη την ψηλομύτα τη φίλη του το λεωφορείο της Αir France  για να πάνε στο αεροδρόμιο. Nευρικός, έτσι είναι πάντα όταν ταξιδεύει. Μήπως συμβεί κάτι απρόβλεπτο, κάτι δυσάρεστο και χάσει την πτήση.

Στη στάση μπροστά στο σταθμό, φυσάει παγωμένος αέρας, ο κόσμος που περιμένει στριμώχνεται τρέμοντας κάτω από το στέγαστρο. Ελπίζει να βρει καλύτερο καιρό στην Ελλάδα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν Μιλσανή, Ο σακάτης της Gare de Lyon [2014]»

Αρχείο 3.7.14

ΚΕΦΑΛΑΙΟ I

Την Πέμπτη το πρωί έλαβα το εξής μήνυμα: Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΠΕΘΑΝΕ. Η ΚΗΔΕΙΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΡΙΟ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ. Με τον αδερφό μου δε μιλούσαμε πια. Δεν είναι πως δεν τον αγαπώ, απλώς επέλεξα έναν διαφορετικό δρόμο τον οποίον δεν τον πίστευαν. Έμεινα αρκετή ώρα στο κρεβάτι να συλλογίζομαι το γεγονός. Ο πατέρας μου ήταν νεκρός. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τιχομίρ, Ο πατροκτόνος [2014]»

Αρχείο 1.7.2014

Ακολουθούσα τον καταραμένο, όλο στροφές, φιδωτό ανηφορικό δρόμο, και δεν ήξερα αν οι ρόδες γυρίζανε ή απλά τσουλούσαν πάνω σε μια λεπτή, στενή κρυστάλλινη λωρίδα που οδηγούσε κατευθείαν στην κόλαση. Δίπλα μας, οι τεράστιοι απόκρημνοι γκρεμοί μετέδιδαν στη ψυχή μας σκοτοδίνη, και καθώς Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Αραμπατζής, Στο φαράγγι του διαβόλου [2014]»