Αρχείο 26/07/2014

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1
Χωρίς ηλικία

Υπάρχουν τριών ειδών άνθρωποι:
εκείνοι που μπορούν να μετρήσουν κι εκείνοι που δεν μπορούν.
ΑΝΩΝΥΜΟΣ

Mε λένε Αντώνιο, όλοι όμως με φωνάζουν Θαλή. Όλοι έτσι με ξέρουν. Καλύτερα να σου βγει το μάτι, λένε, παρά το όνομα. Με φωνάζουν Θαλή γιατί έτσι με βάπτισε ο σωτήρας μου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Παργινός, Ο Κανόνας της ορθής γωνίας -απόσπασμα [2014]»

Αρχείο 24.7.14

Ήταν εκείνη που μου μίλησε πρώτη. Μόλις είχαμε επιβιβαστεί σε ένα βαγόνι που έκλεισε τις πόρτες του ξεφυσώντας, σαν να μην άντεχε άλλες προσωπικές ιστορίες για σήμερα.
Με ρώτησε ποια στάση είναι πριν από τον Άγιο Αντώνιο και απάντησα αφηρημένος ‘τα Σεπόλια’.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τάμμυ Τσέκου, ‘Pasión fatal’ [2014]»

Αρχείο 22/07/2014

Στη μνήμη της Γυναίκας, με τ΄ασιατικό όνομα που σημαίνει πάντα στεναγμός

Ερχόταν απ΄τα βάθη της θαλάσσης. Μ΄όστρακα για μάτια και το λευκό σημάδι του καρχαρία στα στήθη της. Ήταν μία απ΄εκείνες τις γυναίκες του Γουναρόπουλου που πεθαίνουν διάφανες και ωραίες, γυναίκες ήσυχες μες στα λάδια. Ήταν ένα πρόσωπο φανταστικό μες στη νύχτα των ανθρώπων, έτσι όπως αναδυόταν μέσα απ΄τα σκοτεινά νερά του κόλπου. Είχε στα μαλλιά της τα Γεράνεια όρη και στα χέρια της κρατούσε φάρους και φύκια και κοιμισμένους για πάντα ιχθύες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία»

Αρχείο 18.7.14

Τρεις είναι οι θάνατοι που με στιγμάτισαν σ’ όλο το ταξίδι της ζωής μου. Θα μου πεις πάλι καλά που στους ογδόντα εφτά χειμώνες και καλοκαίρια που έχεις ζήσει και τους θυμάσαι. Θυμάμαι; Ούτε που ξέρω. Το μυαλό μου τελευταία όλο και με προδίδει. Οι μνήμες. Τι να θυμηθείς και τι να ξεχάσεις μέσα στα τόσα χρόνια. Εξασθενεί ο εγκέφαλος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιωάννα Βακάλη, Εσένα θα έχω αγκαλιά στον παράδεισο [2014]»

Αρχείο 17/07/2014

Όταν γνωριστήκαμε ήταν 25 χρονών, κι εγώ 31. Φορούσε ροκαμπίλι γυαλιά και φαινόταν πολύ αγχωμένη. Οι φίλοι της – αγόρια οι περισσότεροι – την αγαπούσαν, σχεδόν την προστάτευαν, φοβόντουσαν μην τους σαλτάρει εντελώς με τέτοια μυαλά που κουβαλούσε.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Σεξ, ρακόμελα και ξύλο»

Αρχείο 16.7.14

Χειμώνας και πάλι. Πάνε πέντε χρόνια απ’ το φευγιό του. Ούτε ένα γειά δεν της μήνυσε, έστω με κάποιον άλλον, κι απλά έφυγε. Κι έκτοτε ούτε μια φορά δε γύρισε. Νέα του δεν είχε αλλά έφτιανε ιστορίες με το νου της. Πότε τον ήταν στην Αμέρικα. Πότε στη Λόντρα. Πότε τον είχε χτυπήσει το σκορβούτο γιατί είχαν καιρό να δέσουν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κατερίνα Ευαγγέλου–Κίσσα, Βαρύσκιωτος –Η επιστροφή [2014]»

Αρχείο 14.7.14

Όπου μια ακόμα πιθανή αιτία τού γιατί μπορεί κάποιος να γίνει συγγραφέας.

Στη Γιάννα

Θυμότανε πολύ καλά ότι, μικρή, αν και είχε διαβάσει τους «Τρεις Σωματοφύλακες» (σε «Κλασσικά Εικογραφημένα» κι αργότερα σε κανονική έκδοση) πάντα αρνιόταν να προχωρήσει στη συνέχεια, δηλαδή στο «Μετά είκοσι έτη». Την απωθούσε η ιδέα ότι οι ήρωες στο δεύτερο αυτό βιβλίο είχαν γεράσει, οπότε, ό,τι και να τους έβαζε ο Αλέξανδρος Δουμάς να κάνουν, θα ήταν εκ προοιμίου εξωπραγματικό, αν όχι ενοχλητικό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Κάτι παραπάνω θα ήξερε ο Δουμάς [2014]»

Αρχείο 12/07/2014

Περνούσα προχθές απ’ έξω και το είδα για άλλη μια φορά κλειστό και σιωπηλό, όπως σ’ εκείνο το όνειρο που επανέρχεται τακτικά. Δεν ήταν της μοίρας του, φαίνεται, να προκόψει αυτό το μαγαζί. Μια ξεθωριασμένη πινακίδα, που κρεμόταν κάθετα στην ξυλόγλυπτη πόρτα, έγραφε «Spartakos». Να λοιπόν που ένας άλλος ήρωας αντικαθιστούσε τον ασυμβίβαστο Ιρλανδό σε μια αναίμακτη μάχη-υποθέτω. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θεόδωρος Γρηγοριάδης, Cafe Beckett»