Αρχείο 25/05/2014

από τις  «βιογραφίες αγνώστων» (α΄μια σημείωση για άλλους : j’ estuneautre )

Σε δύο σχεδόν συνεχόμενες ημερομηνίες θα γράψει εκείνα τά δυο καταπληκτικά γράμματα σε κείνους τούς δύο καθηγητές. Έχει τίποτα ο μάϊος και τόν εμπνέει ; Τρίχες κατσαρές και καθαρές συμπτώσεις, τή δεύτερη φορά έπεσε κατά σύμπτωση μέσα στην κομμούνα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «χάρη σταθάτου: ο πιτσιρικάς στην Κομμούνα»

Αρχείο 23.5.2014

Γύρω γύρω, είναι κάτι βουνά˙ και μακρινά και κοντινά, κατά τις περιστάσεις. Φορές μοιάζουν με αερόστατα, άλλες πάλι – τις περισσότερες – με σκοινί ακροβάτη. Από τους δρόμους, τις πλατείες και τα σύννεφα, φαίνονται σαν σπιρτόκουτα.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νανά Τσόγκα, Φίλησέ μου τα παιδιά –παραΒΟΛΗ [2014]»

Αρχείο 22/05/2014

Έμενε απέναντι. Χέρια γραμμωμένα φλέβες ίδιος λαιμός. Η Φιλύρα στη κάμαρη στο στασίδι στη στάση. Σπάνια περνά συγκοινωνία.

Εισαγωγικά – Αυτοσαρκασμός – κλειστά εισαγωγικά, κλειστή επικοινωνία .

Κατεβαίνει που και που στην πόλη περπατώντας, σιγοτραγουδά σε κλειστά παράθυρα, έχει στη χούφτα λεμόνια κι αφήνει ένα σε κάθε πρεβάζι.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελένη Νανοπούλου, Λεμόνια»

Αρχείο 16.5.2014

Περπατάει σα να κουβαλά δυο πολυκατοικίες του κέντρου της Θεσσαλονίκης, εκείνες τις παλιές, με τα βαριά υλικά, τις βαριές σιδερένιες πόρτες εισόδου, τα ξύλινα, ίσως από δρύ, ασανσέρ με το πλεκτό δίχτυ από μέταλλο στο εξωτερικό τους για προστασία από το κουβούκλιο, τις σκάλες με την μεταλλική κουπαστή και τα φαρδιά σκαλοπάτια με το βήμα που περισσεύει να περιελίσσονται, κι όλη τη σκοτεινιά και σκόνη τους στο κεφάλι της… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Γάζα σε μωβ της λεβάντας [2014]»

Αρχείο 15/05/2014

Στην αυλή του σπιτιού ο άντρας έχει ξαπλώσει κάτω από το αυτοκίνητο και προσπαθεί να διορθώσει μια βλάβη. Με μια αδέξια κίνησή του, το κατσαβίδι του τρυπάει το χέρι. Ο άντρας το πετάει δίπλα του στο χιόνι και αρχίζει να γλύφει την παλάμη του βρίζοντας. Στο παράθυρο εμφανίζεται το κεφάλι μιας γυναίκας. Είναι μακιγιαρισμένη, χτενισμένη και ντυμένη όπως στη δεκαετία του ’60. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Bondage [2014]»

Αρχείο 05/12/2014

…Πήρε το σφουγγαρόπανο κι άρχισε να σφουγγαρίζει το πάτωμα. Άσπρα μαύρα πλακάκια στην κουζίνα και στο καθιστικό, ο μονότονος ήχος της ραπτομηχανής έγινε ένα με τις σκέψεις της.

Από τότε που θυμόταν τον κόσμο άλλο τίποτα δεν είχε δει έξω από την αυλή, τον χωμάτινο στενό δρόμο που έπαιζε όταν ήταν πολύ μικρή και την ευθεία που έπαιρνε κάθε πρωί μέχρι τη Φίλωνος απέναντι από την μικρή Καθολική εκκλησία που ήταν η Γαλλική Σχολή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Κυρίμης, Η νύφη κάτω από τη θάλασσα»

Αρχείο 28.4.2014

Εκεί στο Πασαλιμάνι ο πρώτος φίλος που «έβγαλε» αμάξι ήτανε ο Φάνης.
Η μάνα του είχε το μικρό ξενοδοχείο «Βερσαλλίες» δίπλα στο καφέ «Φοντάνα.»
Στο μικρό αυτό ξενοδοχείο οι πελάτες έμπαιναν και έβγαιναν όπως σε σταθμό τρένων. Όταν τα απογεύματα τον άφηνε στο πόδι της και τύχαινε κάνα καλό ζευγάρι, έβγαινε στο μπαλκονάκι και μας έκανε νοήματα να πάμε απάνω. Όλες οι πόρτες είχανε κρυφές τρύπες που έβλεπες κατ ευθείαν στο κρεβάτι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Κυρίμης, Ο πρώτος έρωτας [2014]»