Αρχείο 10.7.14

Νύχτωνε και το χιόνι έπεφτε εδώ και λίγα λεπτά πυκνό. Το δρόμο τον ήξερα καλά γιατί τον είχα κάνει αμέτρητες φορές. Τι να το κάνω όμως, που είχα πάνω από τρακόσια χιλιόμετρα μπροστά μου και κανείς δεν σταμάταγε να με πάρει. Ξέμεινα, κι ούτε και γω δεν ξέρω πώς. Είχα ξεκινήσει πρωί απ’ το Παρίσι με προορισμό τη Φραγκφούρτη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τέος Ρόμβος, Μια νύχτα στο άσυλο της Ρεμς [2014]»

Αρχείο 7.7.14

Περίμενε μ’ εκείνη την ψηλομύτα τη φίλη του το λεωφορείο της Αir France  για να πάνε στο αεροδρόμιο. Nευρικός, έτσι είναι πάντα όταν ταξιδεύει. Μήπως συμβεί κάτι απρόβλεπτο, κάτι δυσάρεστο και χάσει την πτήση.

Στη στάση μπροστά στο σταθμό, φυσάει παγωμένος αέρας, ο κόσμος που περιμένει στριμώχνεται τρέμοντας κάτω από το στέγαστρο. Ελπίζει να βρει καλύτερο καιρό στην Ελλάδα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν Μιλσανή, Ο σακάτης της Gare de Lyon [2014]»

Αρχείο 3.7.14

ΚΕΦΑΛΑΙΟ I

Την Πέμπτη το πρωί έλαβα το εξής μήνυμα: Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΠΕΘΑΝΕ. Η ΚΗΔΕΙΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΡΙΟ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ. Με τον αδερφό μου δε μιλούσαμε πια. Δεν είναι πως δεν τον αγαπώ, απλώς επέλεξα έναν διαφορετικό δρόμο τον οποίον δεν τον πίστευαν. Έμεινα αρκετή ώρα στο κρεβάτι να συλλογίζομαι το γεγονός. Ο πατέρας μου ήταν νεκρός. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τιχομίρ, Ο πατροκτόνος [2014]»

Αρχείο 1.7.2014

Ακολουθούσα τον καταραμένο, όλο στροφές, φιδωτό ανηφορικό δρόμο, και δεν ήξερα αν οι ρόδες γυρίζανε ή απλά τσουλούσαν πάνω σε μια λεπτή, στενή κρυστάλλινη λωρίδα που οδηγούσε κατευθείαν στην κόλαση. Δίπλα μας, οι τεράστιοι απόκρημνοι γκρεμοί μετέδιδαν στη ψυχή μας σκοτοδίνη, και καθώς Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Αραμπατζής, Στο φαράγγι του διαβόλου [2014]»

Αρχείο 27.6.2014

Θα υπάρχει πάντα οδός διαφυγής;

Τρεις μέρες στραπατσάρομαι στα περίχωρα του κέντρου της Μαμάς Ευρώπης.

Τεράστιοι δρόμοι, τεράστια μέγαρα, κολοσσιαία κουτιά που στοιβάζουν τους ανθρώπους· απαράλλαχτα ανύποπτους κι εδώ, όπως παντού. Τρεις μέρες περικυκλωμένος από εντελώς άγνωστη γλώσσα. Με την πλημμύρα των δύσπεπτων σκέψεων που συνήθως πνίγουν τέτοιες ώρες το μίζερο κρανίο μου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Αρδαβάνης, “Τεράστιοι δρόμοι, τεράστια μέγαρα, κολοσσιαία κουτιά που στοιβάζουν τους ανθρώπους…” [2014]»

Αρχείο 23.6.2014

Mια κρύα νύχτα του Αυγούστου τα ψάρια κοιμόντουσαν και τα τζιτζίκια μόλις είχαν επιστρέψει από γλέντι και ήταν μεθυσμένα. Ο Ιάκωβος ένιωθε την ηρεμία στη βεράντα του εξοχικού του σπιτιού. Τα τσιγάρα άρχισαν να τελειώνουν κι όπως πάντα πήρε την ερωμένη του, τη μηχανή στο γκαράζ και εξαφανίστηκε μαζί της για το κέντρο του χωριού. Ξέχασε το κράνος του αλλά σκέφτηκε πως η απόσταση ήταν σχεδόν μηδαμινή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Φραντζέσκα Άβερμπαχ, Ο βυθός του Ιακώβου [2014]»

Αρχείο 18/06/2014

Είχε τον τρόπο της.
Με κίτρινο επεσήμαινε τα κατά την γνώμη της συντακτικά λάθη κι έσβηνε ή πρόσθετε σημεία στίξης, με κόκκινο τις λέξεις ή φράσεις που θα αφαιρούσε η ίδια και με το ίδιο πάλι επενέβαινε και διόρθωνε τις λέξεις όπως εκείνη νόμιζε πως θα ήταν νοηματικά ορθότερα γραμμένες. Στο τέλος, περνούσε μια γραμμή κάτω από τις φράσεις, λέξεις ή σημεία στίξης που την ενοχλούσαν αλλά δεν μπορούσε να βρει από μόνη της λύση.

Στην αρχή αντάλλασσαν τα κείμενά του με αλληλογραφία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Διορθώτρια κειμένων»

Αρχείο 17.6.14

Το βιβλίο του Βαγγέλη Ραπτόπουλου Το ασανσέρ κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Bibliothèque τον Ιούνιο του 2014. H συγκεκριμένη ιστορία περιλαμβάνεται και στα σπονδυλωτά μυθιστορήματά του Απέραντα άδειο σπίτι και Ιστορίες της Λίμνης, των οποίων αποτελεί αναπόσπαστο μέρος.

Tι είναι πιο επικίνδυνο, να εγκλωβιστείς σ’ ένα ασανσέρ ή στους κόλπους της Aγίας Nεοελληνικής Oικογένειας;

ΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ ―μια μαύρη κωμωδία, με πρωταγωνιστές συνηθισμένους ανθρώπους σε ασυνήθιστες καταστάσεις―, κυκλοφορεί σε λίγες μέρες απότις Εκδόσεις Bibliotheque, με έργο εξωφύλλου και εικονογράφηση της Isabel Reitemeyer. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βαγγέλης Ραπτόπουλος, Το ασανσέρ [2014]»