Ασημίνα Λαμπράκου, Διορθώτρια κειμένων

Αρχείο 18/06/2014

fav-3

Είχε τον τρόπο της.
Με κίτρινο επεσήμαινε τα κατά την γνώμη της συντακτικά λάθη κι έσβηνε ή πρόσθετε σημεία στίξης, με κόκκινο τις λέξεις ή φράσεις που θα αφαιρούσε η ίδια και με το ίδιο πάλι επενέβαινε και διόρθωνε τις λέξεις όπως εκείνη νόμιζε πως θα ήταν νοηματικά ορθότερα γραμμένες. Στο τέλος, περνούσε μια γραμμή κάτω από τις φράσεις, λέξεις ή σημεία στίξης που την ενοχλούσαν αλλά δεν μπορούσε να βρει από μόνη της λύση.

Στην αρχή αντάλλασσαν τα κείμενά του με αλληλογραφία.
Η παραλαβή γινόταν πάντα με μια χαρά που δεν είχε ανάγκη να κρυφτεί κι η διόρθωση με την έξαψη της αλληλεγγύης και της αποκάλυψης του περιεχομένου. Ένα παιχνίδι ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που είχαν λόγους να εμπιστεύονται ο ένας τον άλλο και να αλληλοεκτιμιούνται. Εγκέφαλοι πολύστροφοι. Ψυχές ανήσυχες. Βρίσκαν σιγουριά ο ένας στην αποδοχή του άλλου κι ο καθένας στο δικό του μέρος μέσα στο ίδιο έργο. Εκείνη, μεγαλύτερή του, αποτελούσε γι αυτόν την πρώτη επιβεβαίωση της αξίας του ως συγγραφέα. Το μέτρο του. Εκείνος, αποτελούσε γι αυτήν, τον άνθρωπο όπου η γνώμη της είχε σχεδόν θεραπευτική επίδραση. Κάτι σαν ενισχυτικό του εγωισμού του. Σαν προωθητικό του τρόπου του. Ένα θεμέλιο στο πολυσχιδή κι ανενδοίαστα κυνικό τού χαρακτήρα του, με τρόπο ώστε να μπορεί να ανεχθεί το συναισθηματικό του μέρος. Έτσι, επιβεβαίωνε κι η ίδια το στίγμα της πάνω του αλλά και τον τρόπο που είχε επιλέξει να στέκεται στα πράγματα. Την στάση της στη ζωή.

Αρχικά, σημείωνε όσες παρατηρήσεις είχε με το μολύβι της στο κάτω μέρος του κειμένου. Έπειτα, σκέφτηκε και χρησιμοποιούσε τα χρωματιστά της μολύβια ενδιάμεσα στο κείμενο. Η επιλογή των χρωμάτων αδιάφορη και τυχαία, μόνο που φρόντιζε στο τέλος της δουλειάς της να έχει ένα μικρό υπόμνημα με επεξηγήσεις να καταλαβαίνει εκείνος. Με τον καιρό όμως, η σχέση της με τα κείμενα του έπαιρναν άλλη τροπή κι ουσία. Έπιανε τον εαυτό της να βυθίζεται στις λέξεις, να ταξιδεύει με τις εικόνες, να αγκιστρώνεται από τα υπονοούμενά του, να συμμετέχει, να παθιάζεται, να ησυχάζει. Ενσωματωνόταν με τα γραφόμενα τόσο που τα χρωματιστά μολύβια στα χέρια της άλλαζαν ρόλο. Πινέλα να αποτυπώνουν πρόσωπα, γραφίδα να καταγράφει συναισθήματα, λουλούδια να προκαλούν τις αισθήσεις, τροχαλίες να σηκώνουν τον νου. Κι όσο περνούσε ο καιρός τόσο πιο έντονα όλα αυτά ειδικά στις περιπτώσεις που το περιεχόμενο ξέφευγε από τα τυπικά κι εισέδυε στα προσωπικά. Τότε ήταν που χανόταν μέσα στις γραμμές ψάχνοντας τα ίχνη από μια τόση δα αναφορά ή συσχετισμό με την ίδια σαν απόδειξη της δικής της επιρροής πάνω του.

Συχνά στα τηλεφωνήματά τους, αραιά κι όποτε το επέτρεπε ο συνδυασμός χρόνου και διάθεσης και των δυο, η γυναίκα πατούσε με σιγουριά στα αυλάκια της φωνής του άντρα και ταλαντευόταν μαζί της σα να κάνει σερφ σε θάλασσες ελαφρύ κυματισμού συντροφιά με ένα σμήνος από θαλασσοπούλια ακόλουθους. Όταν εκείνος νευρίαζε, προσπαθούσε με την σιωπή και την αφέλειά της έπειτα, να ησυχάσει την τρικυμία. Τότε αγκάλιαζε το γέλιο του, σπάνιο με τα χρόνια, και οδηγούσε τα βήματά του σε τάνγκο παθητικό. Στην λύπη του, αγαπούσε τις κινήσεις του πίσω από το ακουστικό για να τις κάνει κατόπιν σκηνή στα δικά της γραπτά. Κι άμα εκείνος σιωπούσε, τον παρέσερνε σ’ ένα μπλουζ μελαγχολικό. Ποτέ δεν έδινε η ίδια λύση σε αυτές τις στιγμές του. Ποτέ! Μόνος του. Εκείνος.

Εκείνος;
Δεν της άφηνε περιθώρια λάθους. Λάθος στις υποθέσεις της. Όχι! Δεν γράφτηκε για σένα. Και συνέχιζαν.

Όταν η αλληλογραφία τους αντικαταστάθηκε από το fax, εκείνη λυπήθηκε αφάνταστα. Έκανε μήνες να το πάρει απόφαση πως χάθηκε η αμεσότητα στην επαφή τους. Αμεσότητα; Κι όμως! Υπήρχε. Ακόμη και τα χρώματά της τώρα πια δεν μπορούσαν να παίξουν όποιο ρόλο είχαν παλιότερα. Συνέφερε ωστόσο, γιατί εκείνο που την ένοιαζε ήταν να συνεχίσουν να μιλάνε. Μιλάγανε; Τότε λοιπόν ήταν που σκαρφίστηκε τα σκιτσάκια της αντί για τα χρώματα. Όχι! Δεν θα χρησιμοποιούσε τα τυπικά που είχε εν τω μεταξύ μάθει με την απόσπασή της σε άλλον τομέα υπηρεσίας. Εισήγαγε νέα δικά της. Κι ας την κορόιδευαν πιθανά όσοι το έβλεπαν. Μια μαργαρίτα για τις λάθος γραμμένες λέξεις. Ένα αστεράκι για τα γράμματα που έλειπαν. Δυο για τις λέξεις που ήταν γραμμένες με αντίστροφη θέση. Ένα φύλλο για τα αντίστροφα τοποθετημένα γράμματα σε λέξη. Κι άλλα. Μέχρι που και τα fax αντικαταστάθηκαν με τους υπολογιστές. Το πράγμα ευκόλυνε σχετικά. Η απόσταση μεγάλωσε. Σχετικά πάλι. Ένα που την παρηγορούσε στον λαβύρινθο αυτόν ήταν πως θα μπορούσε να ξαναχρησιμοποιήσει χρώματα. Τα αγαπημένα της χρώματα. Κωδικοποιημένα…

Είχε τον τρόπο της.
Με κίτρινο επεσήμαινε τα κατά την γνώμη της συντακτικά λάθη κι έσβηνε ή πρόσθετε σημεία στίξης, με κόκκινο τις λέξεις ή φράσεις που θα αφαιρούσε η ίδια και με το ίδιο πάλι επενέβαινε και διόρθωνε τις λέξεις όπως εκείνη νόμιζε πως θα ήταν νοηματικά ορθότερα γραμμένες. Στο τέλος, περνούσε μια γραμμή κάτω από τις φράσεις, λέξεις ή σημεία στίξης που την ενοχλούσαν αλλά δεν μπορούσε να βρει από μόνη της λύση.

Εισερχόμενα. Από Σ.Δ. Θέμα: διάβασε αυτό! Έβαλε τα γυαλιά της πρεσβυωπίας. Άπλωσε την μικρή κίτρινη κουβερτούλα στα πόδια της. Κρύωνε δίχως κάλτσες αλλά ποτέ δεν φορούσε. Διάβαζε. Ένα. Δυο. Όλο θα μπορούσε να ισχυριστεί πως ήταν γραμμένο όχι για την ίδια αλλά «από» εκείνη. Ήξερε όμως. Όχι! Αυτό δεν γράφτηκε για σένα… μ’ αυτή συνέχισε ιχνηλατώντας ανάμεσα στις εικόνες και τους χαρακτήρες να ανακαλύψει μια τόση δα αναφορά ή συσχετισμό με την ίδια σαν απόδειξη της δικής της επιρροής πάνω του._

τελειώνοντας την διόρθωση επισύναψε το δώρο της γι αυτή την φορά…

©Ασημίνα Λαμπράκου, 2009
φωτο: Στράτος Φουντούλης

fav-3

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε.

favicon