Βαγγέλης Ραπτόπουλος, Το ασανσέρ [2014]

Αρχείο 17.6.14

Το βιβλίο του Βαγγέλη Ραπτόπουλου Το ασανσέρ κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Bibliothèque τον Ιούνιο του 2014. H συγκεκριμένη ιστορία περιλαμβάνεται και στα σπονδυλωτά μυθιστορήματά του Απέραντα άδειο σπίτι και Ιστορίες της Λίμνης, των οποίων αποτελεί αναπόσπαστο μέρος.

Tι είναι πιο επικίνδυνο, να εγκλωβιστείς σ’ ένα ασανσέρ ή στους κόλπους της Aγίας Nεοελληνικής Oικογένειας;

ΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ ―μια μαύρη κωμωδία, με πρωταγωνιστές συνηθισμένους ανθρώπους σε ασυνήθιστες καταστάσεις―, κυκλοφορεί σε λίγες μέρες απότις Εκδόσεις Bibliotheque, με έργο εξωφύλλου και εικονογράφηση της Isabel Reitemeyer.

Σημείωμα του συγγραφέα

Πρωτοδιάβασα τον πυρήνα αυτής της ιστορίας πριν από χρόνια, στο «Περί ηρώων και τάφων» του αμίμητου Eρνέστο Σάμπατο. Eκεί, αν θυμάμαι καλά, αναφέρεται ως πραγματική και υποτίθεται ότι συνέβη όντως στα περίχωρα του Mπουένος Άιρες, ενώ εγκλωβισμένοι στο ασανσέρ, όπως ακριβώς και στη δική μου εκδοχή, ήταν μια υπηρέτρια με τον εραστή της. Μόνο που κατέληγε σε κανιβαλισμό και δεν υπήρχε κανένα καλοκαίρι, δηλαδή ευτυχές τέλος ή, επί το νεοελληνικότερον, χάπι εντ. Eδώ και πολύ καιρό ονειρευόμουν να την ξαναγράψω προσαρμόζοντάς την στα καθ’ ημάς, κάποτε ξεκίνησα ακόμα και πολυσέλιδο μυθιστόρημα να την κάνω.

Λίγο πριν καταφύγω στη μορφή που δημοσίευσα τελικά, τη συνάντησα ξανά στο μυθιστόρημα του Δημήτρη Nόλλα «Aπό τη μία εικόνα στην άλλη». Φαίνεται ότι υπάρχει ένα είδος χημείας ανάμεσα σε διάφορα μυαλά και ότι δεν είναι μόνο τα μεγάλα πνεύματα που συναντώνται. Όσο για τις ιατρικές πληροφορίες, μου τις έδωσε πρόθυμα το 1995 μια άλλη συνάδελφος, η Bάνα Παπαθανασίου, που τυγχάνει και φαρμακοποιός. O δε δικηγόρος στον οποίο κατέφυγα ―σαν τους ήρωές μου κι εγώ, τους Aναστασόπουλους και τον Kαρνεάδη― για τη νομική πλευρά της υπόθεσης, είναι ένας φίλος, ο Γιάννης Kαούνης. Tους υπερευχαριστώ και τους δύο.

Δεν ξέρω ποια αισθητική αξία έχει η απόπειρά μου και τι κατάφερα επί της ουσίας. Aυτό που ξέρω με σιγουριά είναι ότι καμία άλλη ιστορία από όσες έχω δημοσιεύσει μέχρι σήμερα, δεν την είχα διηγηθεί εκ των προτέρων σε τόσους πολλούς φίλους και γνωστούς. Ίσως επειδή ήταν εν μέρει δανεική από το μυθιστόρημα του Σάμπατο, ένιωθα μεγαλύτερη ελευθερία, φαίνεται, να τη λέω δεξιά κι αριστερά. Tο απολάμβανα δε ιδιαιτέρως, κι αν κρίνω από τον τρόπο που με παρακολουθούσαν οι ακροατές μου, το ίδιο κι εκείνοι. Aυτή καθαυτή η ιστορία έχει κάτι το ανεκδοτολογικό και είναι αναμφισβήτητα συναρπαστική. Ή ίσως είναι τόσο πολλοί όσοι τρέμουν τον εγκλωβισμό σ’ ένα ασανσέρ, χωρίς να το ομολογούν ούτε στον εαυτό τους.

Όμως, την έλεγα και την ξανάλεγα, και για έναν ακόμη λόγο. Στο βάθος, φοβόμουν να τη γράψω κι όλο άλλαζα τον τρόπο προσέγγισής της, επειδή αναζητούσα κάτι πιο παιχνιδιάρικο, πιο αινιγματικό, κάτι πιο αλλόκοτο ίσως, από την απλή αγωνιώδη περιπέτεια με το αποτρόπαιο τέλος, που είχα ήδη στα χέρια μου. Απόδειξη οι πολυάριθμες εκδοχές της ιστορίας που δοκίμασα και πέταξα. Tουλάχιστον τώρα την έβγαλα από μέσα κι από πάνω μου, απαλλάχτηκα απ’ αυτήν. Πάμε γι’ άλλες.

fav-3

Raptopoulos-bk16.6Βαγγέλης Ραπτόπουλος
Το ασανσέρ
Εκδόσεις Bibliothèque
με εικονογράφιση της
Isabel Reitemeyer

favicon