Αρχείο 28.4.2014

Εκεί στο Πασαλιμάνι ο πρώτος φίλος που «έβγαλε» αμάξι ήτανε ο Φάνης.
Η μάνα του είχε το μικρό ξενοδοχείο «Βερσαλλίες» δίπλα στο καφέ «Φοντάνα.»
Στο μικρό αυτό ξενοδοχείο οι πελάτες έμπαιναν και έβγαιναν όπως σε σταθμό τρένων. Όταν τα απογεύματα τον άφηνε στο πόδι της και τύχαινε κάνα καλό ζευγάρι, έβγαινε στο μπαλκονάκι και μας έκανε νοήματα να πάμε απάνω. Όλες οι πόρτες είχανε κρυφές τρύπες που έβλεπες κατ ευθείαν στο κρεβάτι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Κυρίμης, Ο πρώτος έρωτας [2014]»

Αρχείο 06/04/2014

Tον τρόπο εργασίας μου, σχεδόν πάντα με βάση τ’ αναμνηστικά, τον έχω αναφέρει στην αναλυτική εισαγωγή των ποιημάτων “Eικόνες”, που τυπώθηκαν στα 1944, καθώς και στο τυπωμένο το 1963 πεζογράφημα: “Aρχιτεκτονική της σκόρπιας ζωής”.
T’ αναμνηστικά που φυλάγω, εξακολουθούν πάντα να μου δημιουργούν πάσης φύσεως προβλήματα, αρχινώντας από θέματα κατατάξεώς των, καταλήγοντας δε στο θέμα το πού θα χωρέσουν, γιατί παρ’ όλο ότι κατά καιρούς έχω αχρηστεύσει πολλά, πιστεύοντας, ότι τα είχα εξαντλήσει, πάντα αυξάνουν με σώριασμα καινούργιων, κοντά σε όσα διστάζω ή λυπάμαι να καταστρέψω. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Nίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, Τρόπος Εργασίας και Υποδείγματα Ανέκδοτης Δουλειάς»

Αρχείο 31/03/2014

Tο νέο μυθιστόρημα του Δημήτρη Φύσσα
Στις Εκδόσεις Εστία

Προς το τέλος του 1940, ο νεαρός μετεωρολόγος Χάρης Χωματάς αποφασίζει να μελετήσει συστηματικά το κλίμα της Αθήνας, προσδοκώντας ότι κάποτε, με βάση τα πορίσματά του, η πόλη θα πολεοδομηθεί κατά το δυνατόν εκ νέου. Λίγο αργότερα ο γεωπόνος Αντώνης Αστεριάδης ξεκινάει μια εξίσου εξαντλητική έρευνα για τους λαχανόκηπους της πρωτεύουσας, αναδεικνύοντας τον αποφασιστικό ρόλο τους κατά την πολεμική περίοδο, αλλά και Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Ο κηπουρός κι ο καιροσκόπος [2014]»

Αρχείο 31/03/2014

Από την μια μεριά τα σπίτια και οι άνθρωποι κι από την άλλη ο γκρεμός και τα ξωτικά. Και στη μέση η θάλασσα. Φάτσα, μέχρι εκεί που φτάνανε τα μάτια μου, καταμεσής του πελάγου, μια πέτρα να αρμενίζει. Η αρμενόπετρα. ΄Έτσι την είχανε ονοματίσει οι παλιοί, έτσι έμαθα να την λέω και εγώ.

Το σπίτι μου ήτανε δίπλα στη θάλασσα, μπροστά στη χαλικιά, αντίκρυ καταντικρύ στην αρμενόπετρα και κάθε πρωί χειμώνα, καλοκαίρι, πότε από το παράθυρο, πότε καθισμένος στην ακρογιαλιά, το πρώτο πράγμα που αντίκριζα ήτανε αυτή η γκρίζα πέτρα, πότε να φαίνεται ακούνητη και πότε να ταξιδεύει καθώς διέκρινα αχνά τους αφρούς από τα κύματα, να σπάνε απάνω. Συνεχίστε την ανάγνωση του «“Μνήσθητί μου Κύριε” του Πέτρου Κυρίμη: Αρμενόπετρα»

Αρχείο 08/03/2014

(Ο ιαπωνικός όρος μπονσάι – κατά λέξη σημαίνει «δέντρο σε δοχείο/γλάστρα» –  περιγράφει γενικότερα την τέχνη που αφορά στην καλλιέργεια δέντρων σε γλάστρες. Η τέχνη αυτή έχει τις απαρχές της στις χώρες της ανατολής (Κίνα, Ιαπωνία) και τα τελευταία χρόνια καθίσταται δημοφιλής και στον δυτικό κόσμο. Οι πρώτες αναφορές για μπονσάι έρχονται από την εποχή της Δυναστείας των Χαν στην Κίνα). – Wikipedia. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Μποσκαΐνος, …Το Μπονσάι 盆栽»

Από το χαμένο Αρχείο 22.3.2104

Μικρό ενδεικτικό απόσπασμα από «Το Μπουρδέλο», εκδόσεις Γράμματα

Περί πορνείας στο Βυζάντιο

[…]

Πριν τριάντα χρόνια τό Institut Francais d’ Athenes έδημοσίευσε, κλιμακωτά, τήν πολύτομη εργασία τού Φαίδωνος Κουκουλέ βυζαντινώνβίος καί πολιτισμός. Πρόκειται γιά μιά μελέτη-τοιχογραφία. Άν καί πολλά μέρη αυτής τής μελέτης είναι ξεπερασμένα, άν καί ό γέρο-Κουκουλές χρησιμοποιεί μιάν άσχημη γραφή, καί, συγχρόνως, επαναλαμβάνει καί κόντρα-έπαναλαμθάνει (συχνά στήν ϊδια παράγραφο) τίς πληροφορίες του, είμαστε υποχρεωμένοι νά δεχτούμε αυτό τό βυζαντινολογικό / κοινωνιολογικό / ίστοριοδιφικό / γλωσολογικό / λαογραφικό σύγγραμα σάν βασική πηγή. καί, συχνά, νά τό ακολουθούμε σάν οδηγό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ηλίας Πετρόπουλος, Το μπουρδέλο -απόσπασμα [2014]»

Αρχείο 21/03/2014

όμως ωραία δεν ήτανε πάνω εκεί στο χαλί ; όπως καθόμαστε ; που ακουμπάγαμε ο ένας πάνω στον άλλο ; και γινόμαστε αμέσως φίλοι διατηρώντας τήν αφόρητη μοναξιά μας καθώς μάς είχαν ρίξει εκεί οι μεγάλοι να τά βγάλουμε πέρα μόνοι μας μέσα σ’ ένα πηγάδι από πλήθος, και Συνεχίστε την ανάγνωση του «χάρη σταθάτου, πάνω στο χαλί»

Αρχείο 20/03/2014

Ίσως ο λόγος που γράφω γι’ αυτόν να είναι τα μάτια του, γυάλινα μαύρα λυπημένα μάτια εντόμου και κάπου εκεί βαθιά μέσα η ψυχή. Έτσι άψυχο ήταν και το υπόλοιπο πρόσωπο, πραγματικά ανέκφραστο τον περισσότερο καιρό ακόμη κι όταν επιχειρούσε να τραγουδήσει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Σάντο, Τ. Αριστείδης»