Αρχείο 16.5.2014

Περπατάει σα να κουβαλά δυο πολυκατοικίες του κέντρου της Θεσσαλονίκης, εκείνες τις παλιές, με τα βαριά υλικά, τις βαριές σιδερένιες πόρτες εισόδου, τα ξύλινα, ίσως από δρύ, ασανσέρ με το πλεκτό δίχτυ από μέταλλο στο εξωτερικό τους για προστασία από το κουβούκλιο, τις σκάλες με την μεταλλική κουπαστή και τα φαρδιά σκαλοπάτια με το βήμα που περισσεύει να περιελίσσονται, κι όλη τη σκοτεινιά και σκόνη τους στο κεφάλι της… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Γάζα σε μωβ της λεβάντας [2014]»

Αρχείο 15/05/2014

Στην αυλή του σπιτιού ο άντρας έχει ξαπλώσει κάτω από το αυτοκίνητο και προσπαθεί να διορθώσει μια βλάβη. Με μια αδέξια κίνησή του, το κατσαβίδι του τρυπάει το χέρι. Ο άντρας το πετάει δίπλα του στο χιόνι και αρχίζει να γλύφει την παλάμη του βρίζοντας. Στο παράθυρο εμφανίζεται το κεφάλι μιας γυναίκας. Είναι μακιγιαρισμένη, χτενισμένη και ντυμένη όπως στη δεκαετία του ’60. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Bondage [2014]»

Αρχείο 05/12/2014

…Πήρε το σφουγγαρόπανο κι άρχισε να σφουγγαρίζει το πάτωμα. Άσπρα μαύρα πλακάκια στην κουζίνα και στο καθιστικό, ο μονότονος ήχος της ραπτομηχανής έγινε ένα με τις σκέψεις της.

Από τότε που θυμόταν τον κόσμο άλλο τίποτα δεν είχε δει έξω από την αυλή, τον χωμάτινο στενό δρόμο που έπαιζε όταν ήταν πολύ μικρή και την ευθεία που έπαιρνε κάθε πρωί μέχρι τη Φίλωνος απέναντι από την μικρή Καθολική εκκλησία που ήταν η Γαλλική Σχολή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Κυρίμης, Η νύφη κάτω από τη θάλασσα»

Αρχείο 28.4.2014

Εκεί στο Πασαλιμάνι ο πρώτος φίλος που «έβγαλε» αμάξι ήτανε ο Φάνης.
Η μάνα του είχε το μικρό ξενοδοχείο «Βερσαλλίες» δίπλα στο καφέ «Φοντάνα.»
Στο μικρό αυτό ξενοδοχείο οι πελάτες έμπαιναν και έβγαιναν όπως σε σταθμό τρένων. Όταν τα απογεύματα τον άφηνε στο πόδι της και τύχαινε κάνα καλό ζευγάρι, έβγαινε στο μπαλκονάκι και μας έκανε νοήματα να πάμε απάνω. Όλες οι πόρτες είχανε κρυφές τρύπες που έβλεπες κατ ευθείαν στο κρεβάτι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Κυρίμης, Ο πρώτος έρωτας [2014]»

Αρχείο 06/04/2014

Tον τρόπο εργασίας μου, σχεδόν πάντα με βάση τ’ αναμνηστικά, τον έχω αναφέρει στην αναλυτική εισαγωγή των ποιημάτων “Eικόνες”, που τυπώθηκαν στα 1944, καθώς και στο τυπωμένο το 1963 πεζογράφημα: “Aρχιτεκτονική της σκόρπιας ζωής”.
T’ αναμνηστικά που φυλάγω, εξακολουθούν πάντα να μου δημιουργούν πάσης φύσεως προβλήματα, αρχινώντας από θέματα κατατάξεώς των, καταλήγοντας δε στο θέμα το πού θα χωρέσουν, γιατί παρ’ όλο ότι κατά καιρούς έχω αχρηστεύσει πολλά, πιστεύοντας, ότι τα είχα εξαντλήσει, πάντα αυξάνουν με σώριασμα καινούργιων, κοντά σε όσα διστάζω ή λυπάμαι να καταστρέψω. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Nίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, Τρόπος Εργασίας και Υποδείγματα Ανέκδοτης Δουλειάς»

Αρχείο 31/03/2014

Tο νέο μυθιστόρημα του Δημήτρη Φύσσα
Στις Εκδόσεις Εστία

Προς το τέλος του 1940, ο νεαρός μετεωρολόγος Χάρης Χωματάς αποφασίζει να μελετήσει συστηματικά το κλίμα της Αθήνας, προσδοκώντας ότι κάποτε, με βάση τα πορίσματά του, η πόλη θα πολεοδομηθεί κατά το δυνατόν εκ νέου. Λίγο αργότερα ο γεωπόνος Αντώνης Αστεριάδης ξεκινάει μια εξίσου εξαντλητική έρευνα για τους λαχανόκηπους της πρωτεύουσας, αναδεικνύοντας τον αποφασιστικό ρόλο τους κατά την πολεμική περίοδο, αλλά και Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Ο κηπουρός κι ο καιροσκόπος [2014]»

Αρχείο 31/03/2014

Από την μια μεριά τα σπίτια και οι άνθρωποι κι από την άλλη ο γκρεμός και τα ξωτικά. Και στη μέση η θάλασσα. Φάτσα, μέχρι εκεί που φτάνανε τα μάτια μου, καταμεσής του πελάγου, μια πέτρα να αρμενίζει. Η αρμενόπετρα. ΄Έτσι την είχανε ονοματίσει οι παλιοί, έτσι έμαθα να την λέω και εγώ.

Το σπίτι μου ήτανε δίπλα στη θάλασσα, μπροστά στη χαλικιά, αντίκρυ καταντικρύ στην αρμενόπετρα και κάθε πρωί χειμώνα, καλοκαίρι, πότε από το παράθυρο, πότε καθισμένος στην ακρογιαλιά, το πρώτο πράγμα που αντίκριζα ήτανε αυτή η γκρίζα πέτρα, πότε να φαίνεται ακούνητη και πότε να ταξιδεύει καθώς διέκρινα αχνά τους αφρούς από τα κύματα, να σπάνε απάνω. Συνεχίστε την ανάγνωση του «“Μνήσθητί μου Κύριε” του Πέτρου Κυρίμη: Αρμενόπετρα»

Αρχείο 08/03/2014

(Ο ιαπωνικός όρος μπονσάι – κατά λέξη σημαίνει «δέντρο σε δοχείο/γλάστρα» –  περιγράφει γενικότερα την τέχνη που αφορά στην καλλιέργεια δέντρων σε γλάστρες. Η τέχνη αυτή έχει τις απαρχές της στις χώρες της ανατολής (Κίνα, Ιαπωνία) και τα τελευταία χρόνια καθίσταται δημοφιλής και στον δυτικό κόσμο. Οι πρώτες αναφορές για μπονσάι έρχονται από την εποχή της Δυναστείας των Χαν στην Κίνα). – Wikipedia. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Μποσκαΐνος, …Το Μπονσάι 盆栽»