Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία

Αρχείο 22/07/2014

fav-3

Στη μνήμη της Γυναίκας, με τ΄ασιατικό όνομα που σημαίνει πάντα στεναγμός

Ερχόταν απ΄τα βάθη της θαλάσσης. Μ΄όστρακα για μάτια και το λευκό σημάδι του καρχαρία στα στήθη της. Ήταν μία απ΄εκείνες τις γυναίκες του Γουναρόπουλου που πεθαίνουν διάφανες και ωραίες, γυναίκες ήσυχες μες στα λάδια. Ήταν ένα πρόσωπο φανταστικό μες στη νύχτα των ανθρώπων, έτσι όπως αναδυόταν μέσα απ΄τα σκοτεινά νερά του κόλπου. Είχε στα μαλλιά της τα Γεράνεια όρη και στα χέρια της κρατούσε φάρους και φύκια και κοιμισμένους για πάντα ιχθύες. Μίλησε σε μια γλώσσα αλλιώτικη. Αργότερα είπαν πως τούτη είναι η γλώσσα της πρώτης ποίησης. Τ΄άλλα λόγια είναι της ηδονής,  διεφθαρμένα. Έπειτα χόρεψε ως το χάραμα, έτσι που να χάνεται στο δροσερό φως της καινούριας μέρας. Τα μάτια μου τ΄ακούμπησα πάνω της, όπως οι πιστοί ακουμπούν εμπρός στα πόδια του αγίου ασημένια καράβια και τ΄ομοίωμα μιας παλιάς βασιλικής. Ολόκληρος ο κόσμος στρεφόταν τώρα σε μοίρες μυστικές, έτσι που το μόνο αληθινό τοπίο να΄ναι  τ΄όραμα. Την ρώτησα τ΄όνομά της μα έτσι, μες στα νερά όπως εξαντλούταν τίποτε δεν άκουσε. Πίσω της τα πλεούμενα ανατινάζουν τους βυθούς και οι ναύτες με τις άγκυρες  στέκουν αχυρένιοι μ΄όλα τα πελαγίσια πουλιά κοιμισμένα στα δέντρινα χέρια.Είμαι από καιρό πια πνιγμένη, μου είπε μες στο θόρυβο των ακοίμητων πουλιών. Τόση ζωή κανείς δεν την αντέχει μου είπε καθώς τα φορτηγά φθάνουν με χαλίκια, μ΄εργάτες και κουρνιαχτό. Μόνο τ΄όνομά μου μπορώ να σου αποκαλύψω ψιθύρισε και έδειξε μια γραφή αρχαία στο μέσα των μηρών της. Τι θόρυβο εκείνα τα εξωφρενικά της βραχιόλια και τα ατμόπλοια που περνούν με κόπο τον ισθμό πώς αντέχουν μακριά απ΄τ΄ανοιχτό πέλαγο. Ήταν τώρα από ελεφαντόδοτο τα βασικά της χαρακτηριστικά. Δεν είχε ζήσει καμιά εποχή, το φως ποτέ δεν το ΄χε ζήσει, τον άνεμο. Και ας καταγόταν απ΄τα νερά.

Το πλοίο τώρα μας καλούσε. Σε λίγη ώρα θ΄απομακρύνεται απ΄το λιμάνι κουβαλώντας αντιγραφείς για τα σπουδαία των Ινδιών αρχεία. Το κορίτσι άφησε το φτερό του καρχαρία και ακατέργαστη αποσύρθηκε στα πολύ μεγάλα βάθη. Πολύ τ΄αγάπησα εκείνο το κορίτσι. Και αν τώρα διατρέχω τους τροπικούς και τις άγριες θάλασσες, και αν μια ασιάτισα μ΄όνομα μονολεκτικό μ΄ορίζει, και αν η Καρχηδόνα κρατεί μονάχα μια πολύ αποχρώσα συχνότητα υπάρχουν πάντα τα αιθέρια πλάσματα , οι τόποι με τους ζωντανούς θεούς. Και τα ποιήματα και οι γενναίοι της μοίρας πάνω στα όργανα της πλεύσεως. Τ΄όνομά της Μαρία και η όψη της μαινόμενη, εν ονόματι του μυστηρίου.

Στην νότια Κίνα μετά από πολλά χρόνια, ανάμεσα σ΄ανθρώπους που κατακλύζουν σαν χαλάζια τις αγορές, ζωγράφισα κάποια που ΄χε την απαράμιλλη μορφή της. Αισθησιακή, μια μορφή πνευματική, της φαντασίας, με το φτερό του καρχαρία να χαλά για πάντα την ησυχία στους βυθούς. Και ο αιώνας μας για πάντα το παιδί στην άκρη των βράχων κυνηγώντας τη χίμαιρα της αθανασίας.

vintage_under2

©Απόστολος Θηβαίος
Η εικόνα αποτελεί συρραφή-σύνθεση από γραβούρες του 19ου αι. που αφορούν την East India Company.

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε