Αρχείο 25/07/2017

ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΠΕΤΡΙΝΟΥΣ ΙΒΙΣΚΟΥΣ
21-07-2017

Είμαστε ζωντανοί κάτω από τους πέτρινους ιβίσκους
Τ’ αγάλματα έσπασαν μέσα στη νύχτα
Το κρηπίδωμα του λιμανιού ράγισε
Σαν την φωνή του καλοκαιριού
Τα κύματα τραβήχτηκαν πίσω στη θάλασσα
Η γη κινήθηκε απότομα
Οι κάτοικοι κοιτούσαν με μια θλίψη στο χέρι

Αυτό το καλοκαίρι ήρθε σαν ένα δένδρο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Ν. Πης, Μέρες του Ιούλη του 2017 στην Κω»

Αρχείο 24/07/2017

Πολλά υποσχόμενο

Θα ήθελα να γράψω ένα ποίημα με χιούμορ.
Μα για αύριο δεν έχω φτιάξει φαγητό.
Έξω κάνει κρύο. Δεν έχω τελειώσει τη σχολή.
Η μάνα μου κλαίει για κάτι που αγνοεί.

Θα ήθελα να γράψω ένα ποίημα με χιούμορ.
Μα στο κεφάλι μου βόσκει ένα πρόβατο ηλεκτρικό.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γεωργία Διάκου, Και είναι το σώμα της καπνός»

Αρχείο 22/07/2016

Της Ρέας Γαλανάκη

Τα βιβλία, που έχουν ορίσει τη ζωή μας, συνδέονται με πρόσωπα, με αισθήσεις, με στιγμές. Γι’ αυτό τα λέω δώρα. Τα κρατάμε δίπλα μας σαν δώρα. Παλιώνουν δίχως να παλιώνουν, δίχως θάνατο.

Φτηνό χαρτί, εξώφυλλο σκούρο γαλάζιο. Ενα κυκλάκι αστέρια, το σήμα των εκδόσεων Γαλαξίας. Είκοσι ενός; Μάλλον λιγάκι παραπάνω ήμουν. Στην τέταρτη σελίδα ένα «ναι» και μια μονογραφή με πράσινο μελάνι, δείχνει ακόμη ότι η λογοκρισία επέτρεψε να μπει το βιβλίο στις φυλακές αντρών επί χούντας, στα χέρια εκείνου που το πήγαινα. Επέστρεψε αργότερα, διαβασμένο.

Μήνες αργότερα. Μαζί με τη Φρίντα (Λιάππα) – συνομήλικη, συμφοιτήτρια, φίλη ακριβή – διαβάζαμε εκείνο τον καιρό λογοτεχνία και συζητούσαμε πολύ. Γράφαμε κι οι δυο μας. Σε εκείνο το πριν από τόσα άλλα πριν, κυρίως πριν από τον πρόωρο θάνατό της. Τότε «ανακαλύψαμε» την πεζογραφία του Βιζυηνού. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ο Βιζυηνός εκπροσωπεί τον προβληματισμό του μεταπολεμικού δυτικού κόσμου»

Αρχείο 20/07/2017

Κάθε φορά που έφερνα στο νου μου την ανάμνηση του Λίγκρη ένα δυσάρεστο ανακάτεμα ταρακουνούσε το στομάχι μου, η ιστορία του αποτελούσε μια τυπική αρχαία τραγωδία γραμμένη από το σύγχρονο, ελληνικό πελατειακό κράτος. Διετέλεσε αρχηγός της αντιτρομοκρατικής κατά την περίοδο της εξάρθρωσης της «3^ης Σεπτεμβρίου», της μεγαλύτερης και μακροβιότερης τρομοκρατικής οργάνωσης που είχε γνωρίσει η χώρα. Η μεθοδικότητα και ο άριστος συντονισμός των επιχειρήσεων συνέβαλαν αποφασιστικά τόσο στο δέσιμο των κατηγοριών που συμπεριλήφθηκαν στη δικογραφία όσο και στη σύλληψη όλων των μελών της οργάνωσης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Ο Τελευταίος Μάης ―(προδημοσίευση)*»

Αρχείο 19/07/2017

Τώρα την άνοιξη και μετά, που καλοκαίριαζε κατέβαινε ο μπάρμπα Κώστας στο κάτω χωριό καβάλα στ΄ άσπρο άλογό του κι έμπλεκε με καλές παρέες, ενίοτε και με κακές, στα καφενεία κι έπινε τα ουζάκια του κι όταν πέρναγε η ώρα καβαλίκευε πάλι τ’ αλογάκι κι ανηφόριζε στο μονοπάτι για το σπίτι του στ’ απάνω χωριό.

Τον συμπαθούσα το μπάρμπα Κώστα, αν και δεν ήμουν ο μόνος, όλοι τον συμπαθούσαν, ήταν φτιαγμένος από τέτοιο ύφασμα. Εγώ είχα έναν ιδιαίτερο λόγο και θα τον πω εν συντομία. Όταν αρραβώνιασε την κόρη του και με πήρε η μάνα μου και πήγαμε, συγγενείς όντες, ρώτησα τη μάνα μου στο δρόμο, τι ευχή λένε και η μάνα μου μου είπε, καλά στέφανα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Παπαθανασόπουλος, Το γλυκό»

Αρχειο 18/07/2017

Πτήση στο άγνωστο

Κάθε ποίημα
είναι μια πτήση στο άγνωστο
εκεί που σ’ οδηγούν οι λέξεις
κι ακόμα παραπέρα
εκεί που χάνεσαι
σε ξένη γη
κι έχεις για οδηγό
μόνο την καρδιά σου
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, ‘όπου τρίζουν τα ξύλινα πατώματα’»

Aρχείο 11/07/2017

Είπε το “ναι”
στα πόδια της Κίρκης
έσκυψε και
στην αθανασία
πόνταρε
ολόκληρη τη ζωή του

“Κάπου μεταξύ Ρώμης και Νάπολης, στο μέσον του αρχιπελάγους συνάντησα ξανά εκείνον τον παράξενο ταξιδιώτη. Τι απόγνωση, τι χίμαιρα στ΄άδεια του μάτια. Ποτέ δεν γύρισε ο Οδυσσέας. Ποτέ δεν επέστρεψε στην Ιθάκη, τα παλιά του παλάτια, τα υποστατικά, τα κτήματα όλα ρήμαξαν. Ο γιος του χάθηκε μες στα κύμματα, προσθέτοντας τ΄όνομά του πλάι στους ατέλειωτους ανώνυμους των βυθών. Εκείνος που σμίλεψε τη μορφή του, ίσως για χάρη του Τιβέριου, ίσως γιατί όλα τ΄αριστουργήματα πραγματώνονται έξω απ΄τον κόσμο, έκρυψε στα σπήλαια της Σπαρλένγκα, επεισόδια μιας συναρπαστικής ιστορίας. Ο ασκοφόρος του οίνου, το τρομερό χέρι της Σκύλλας, σπαράγματα απ΄τ΄αθησαύριστα μάτια του παράξενου ήρωα, ένας πιστός σύντροφος. Μπορεί ο Ελπήνορας που ΄χε όλη τη ζωή μπροστά του προτού η πλάνη τον συντρίψει, μπορεί κάποιος που λησμόνησαν για πάντα όλες του κόσμου οι ραψωδίες. Όλοι τους παράγραφοι της ίδιας ιστορίας. Πρόσωπα που σημάδεψαν με τ΄όνομά τους την ανθρώπινη τέχνη. Μορφές του έπους, πρωταγωνιστές της ανθρώπινης τραγωδίας και του ταξιδιού. Ψυχές γεμάτες κατάφαση εμπρός στο καβαφικό “ναι”, κουρέλια ενός κόσμου δίχως τέλος και όρια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Δρόμοι ραψωδίες»

Αρχείο 10/07/2017

Το άσπρο του βουνού βότσαλο Κι η μαρτυρία της Άνοιξης Το κορμί του· ανθρακομμένος βράχος πέρα στο πέλαγο μακριά Το αγόρι
Γυναίκες του τάματος με λάμδα από λιβάνι και λατρεία στα ριγηλά τα χέρια στου Άη Λια μαζεμένες το ’ξωκκλήσι στην πέτρα πάνω του βουνού
Η κόρη δώδεκα χρονώ παιδί στον ύπνο με το γυμνό πέλμα και τα χείλη τα φεγγαρένια Το βραδινό κι η νύχτα αφέγγαρη Θεία αγρύπνια
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, My way»