Αρχείο 10/08/2017
« Καλλιτέχνης,
μου λείπει η δεξιότητα.»
Hölderlin
Τι θαυμαστή, εκείνη,η στιγμή
του δέους και του πάθους
χωμένοι μες την ερημιά·
σ’ επιστροφής ώρα χαμένη,
σε λέξεις, νοήματα ονόματα,
σχηματισμούς και ήχους·
φτιαχτήκαμε πάνω σε ξένα λόγια,
τα ξένα λόγια αυτά ήταν δικά τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σελάνα Γραίκα, Ο Εκπεσών Άγγελος»
Αρχείο 08/08/2017
Πάντα προσπαθώντας
*Η παλίροια και τα κάπως παράξενα απογεύματα είναι όλα όσα θυμάμαι. Οι άνθρωποι σκορπίζονται μες στον θρίαμβο. Ποτέ δεν έμαθα στ΄αλήθεια ποιον άνεμο ακολουθούσες, αν κράτησες τον λόγο σου.
Όπως και να΄χει, κράτα γερά, μην αφήσεις κανέναν να σε γεμίσει ενοχές. Χρυσές βροχές, θα σου στείλουν τα πλούτη που πάντα άξιζες, που τώρα επιτέλους αποκτάς.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: ‘Wild Wood’ του Paul Welle»
Αρχείο 04/08/2017
Mπορεί ένα λογοτεχνικό έργο να επιζήσει των κακοποιήσεων, στις οποίες υποβάλλεται από τον μεταφραστή; Όχι μόνον επιζεί, αλλά σύμφωνα με τον Μπόρχες, η αντοχή του στις κακοποιήσεις, τους ακρωτηριασμούς (από μερικές λέξεις μιας φράσης έως τον αποκλεισμό ολόκληρων παραγράφων, και κεφαλαίων ακόμη), και την εκφραστική παρερμηνεία του, αποτελεί αδιάψευστο στοιχείο μεγαλοσύνης. Ένα μόνον παράδειγμα αρκεί να βεβαιώσει του λόγου το αληθές: οι μεταφραστικές ταλαιπωρίες του Δον Κιχώτη. Αιώνες ολόκληρους, το αριστούργημα του Θερβάντες, υφίστατο κάθε είδους κακοποιήσεις και ακρωτηριασμούς. Γι’ αυτό ίσως, οι κυνηγοί του απόλυτου, που απάρτιζαν το μυστικό Κοινοβούλιο, είχαν συγκεντρώσει τρεις χιλιάδες τετρακόσιους τόμους του Δον Κιχώτη, σε διαφορετικές εκδόσεις, διαφορετικά μεγέθη και τυπογραφικές εκδοχές. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Η μετάφραση ως “πεπερασμένο” λογοτεχνικό είδος»
Αρχείο 07/08/2017
Σάββατο πρωί προς μεσημέρι. Ο πόνος στο χέρι καθηλωτικός. Καμιά επιθυμία, καμιά έμπνευση. Προσπάθειες ενεργοποίησης για στοιχειώδη καθαριότητα του σπιτιού. Μαγείρεμα τα άκρως απαραίτητα. Όλα βέβαια με ενδιάμεσα διαλείμματα ανάπαυσης
Συναισθηματική κατάσταση ουδέτερη. Γέρνει ελαφρά προς τη δυσθυμία. Από τους διπλανούς το τιρμπουσόν ροκανίζει το μπετόν μαζί και τα μηνίγγια της.
Η ζέστη υποφερτή ακόμη. Σε μερικές ώρες θ’ ανάψουν τα πλακάκια. Το τσιγάρο κρέμεται στα δάχτυλα τ’ αριστερού χεριού. Με το δεξί με δυσκολία χειρίζεται το στυλό. Ακόμη να μάθει να γράφει στον υπολογιστή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Υπέροχο καλοκαιριάτικο πρωινό κατά τα άλλα»
Αρχείο 03/08/2017
ΤΙΠΟΤΕ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΝΗΣΙ VAMIZI
Ευδαιμονία είναι, συλλογίζομαι,
να σε ακούω να μιλάς
με τα πηγάδια καρφωμένα
μες στις τρύπες των ματιών,
έτσι που έμειναν
κατάφορτα με πεταλούδες.
Να σε ακούω να μιλάς
για το κυκλόσχημο νησί Vamizi
τόσο κοντά στη Μοζαμβίκη.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Α. Μίτλεττον, μέσα σε σύννεφα που κατεβαίνουν»
Αρχείο 02/08/2017 ―«Νέα Ατραπός» του Γιώργου Πολ. Παπαδάκη, εκδόσεις Δίφρος
Ο φιλοσοφικός, υπαρξιακός και ερωτικός Λόγος του Γιώργου Πολ. Παπαδάκη στην ποιητική του συλλογή «Νέα Ατραπός», χαράζει όντως, όπως φανερώνει κι ο τίτλος, ένα καινούργιο μονοπάτι στον τρόπο αντίληψης του κόσμου και της ζωής, ομολογουμένως δύσβατο και ιδιαίτερο, αφού προϋποθέτει το άνοιγμα των βαθύτερων έσω ενεργειακών μας κέντρων.
Οι λέξεις του, οντότητες με σάρκα και οστά, αυθύπαρκτες και αυτάρκεις γεννήθηκαν μέσα στη σιωπή και σ’ αυτήν έχουν προορισμό να επιστρέψουν. Μέσα στη σιωπή θα γίνουν κραυγή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Η Μάρθα Παπαδοπούλου γράφει για τη νέα ποιητική συλλογή του Γιώργου Πολ. Παπαδάκη»
Αρχείο 31/07/2017
Να ιδώ ποιος είμαι ζύγωσα και πούθε
το χώμα μου κρατά. Μπήκα και στάθηκα
στο σπίτι τ’ αλμυρό, σιμά σε λάκκο.
Μια μαντιλοδεμένη μου ‘φερε νερό,
μου πρόσφερε γλυκό· ευχαριστώ την.
Έκοψε και καρπούς από τον Κήπο
του ποθητού σπιτιού μου, φρούτα λαμπερά
ό,τι λογής, διάχυτα με χείλη
πραγματικά και μέλη εμποτισμένα
στην καλοσύνη της χαράς αντιδωρήματα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Κυριάκος Χαραλαμπίδης «Γλυκό του κουταλιού»»
Αρχείο 26/07/2017
Αυτοσχεδιασμός (2)
H πρώτη τελεία, σε ένα λευκό άγραφο χαρτί
Αυτοσχεδιασμός είναι το πώς ζούμε, το πώς βλέπουμε τον κόσμο.
Αυτοσχεδιασμός είναι, το να είναι κανείς, απελευθερωμένος από φόρμες.
Αυτοσχεδιασμός είναι, η προσωπική κληρονομιά του καθενός.
Η τέχνη είναι μια βαρετή υπόθεση αν δεν… Θέλει πολύ δουλειά δεν έχει ωράρια, χρειάζεται πολύ μελέτη που δεν σταματά ποτέ, θέλει επαναλήψεις και επαναλήψεις. Ο αυτοσχεδιασμός τροφοδοτεί τον καλλιτέχνη με νέο αίμα, τον αναζωογονεί, τον κρατάει μακριά από την συνήθεια, την φυσική και πνευματική κούραση.
Συνήθως μας ελέγχον τα πράγματα που δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε αντί να τα ελέγχαμε εμείς. Ο αυτοσχεδιασμός μας δείχνει τα όρια μας, τα μειονεκτήματα μας και τα προτερήματα μας. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 12ο»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.