Ι
Δεν ήξερε αν ήταν μικρόβιο ή αόρατος κακοποιός, ή ακόμη τίποτε άλλο. Επίστευε όμως ότι ο Χρόνος υπήρχε στο διάστημα. Είχε αρκετές αποδείξεις.

Κάποτε, σ’ ένα μακρινό ταξίδι του, το βαπόρι πέρασε από το λιμάνι μιας επαρχιακής πόλεως όπου είχε ζήσει μικρός. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Μια Αρετούσα απαστράπτουσα
σκύβει και αφήνει τ΄άνθη
Νύχτα επιστρέφει
σαν Χριστός απ΄τα νερά.
Τραβά, λέει
για την Πέργαμο,
για την Πέργαμο

Μποστ
(1918-1995)

Στις 13 Δεκεμβρίου του 1995 ο Χρύσανθος Μποσταντζόγλου, ο κατά κόσμον Μποστ , ο δικός μας κυρ Μέντης, κερδίζει με την αξία του την αιωνιότητα. Η Μαμά Ελλάς, ο Πειναλέων, η Ανεργίτσα οι πιο δικοί του άνθρωποι αποκτούν τη θέση τους στο μεγάλο, νεοελληνικό, αστικό έπος. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Έπλυνα το μάρμαρο με  Άζαξ, μέχρι που άστραψε κάτω απ’τον μπλέ, σαν παγονιού φτερό, ουρανό. Έκανα τσιγάρο για να ξεκουραστώ και να θαυμάσω το έργο μου. Έπειτα, πέταξα τη γόπα στον σάκο απορριμάτων που έφερα μαζί μου. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

ο άνθρωπος είναι καιρός
µε τη βροχή, µε τη λιακάδα στα βλέφαρα
µε την οµίχλη στη φωνή

χαµόγελο και πίσω το πλαίσιο που τοποθετείται
ιριδίζον χείλη
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Α. Τα Πεντάστιχα της Πλευρώνας

1. [Ανήλιαγη]
Ανήλιαγη κι Αφέγγαρη ζωή μισό σκοτάδι
και τ’ άλλο τρέμουλο φωτός για ν’ αχνομπαίνει η ελπίδα
Να σε καρφώσω όνειρο και να σε βάψω ψέμα
Να μανταλώσω ράγισμα
Τετράφυλλο παράθυρο θανάτου.

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Ι
Κοιμήσου εσύτρισευτυχισμένη, κοιμήσου
Σ’ αυτόν τον κήπο που φιλοξενεί
Το πιο αδυσώπητο πορφυρό χρώμα
Μορφή γαλήνια σάμπως χαραγμένη σε γυαλί
Βουβή αντανάκλαση που συνεχίζεται
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

σκηνή: δυο άντρες, τραπεζάκι καφενείου, καφενείο
τόπος: χωριό, παραθαλάσσια

Ο ένας απότους άντρες στριφογυρνάει το καπέλο του χαϊδεύοντας τον γείσο, κοιτώντας κι απολαμβάνοντας μακριά
Ο άλλος, σκυφτός ανάμεσα στους ώμους, κλωθογυρίζει το σώμα του πάνω στην καρέκλα πατώντας το πόδι ανήσυχα με ρυθμό

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →