Αρχείο 05/10/2017
Φουτουριστικό ποίημα[*]
[Πεζοδρόμιο, ταπαίν ρουλάν σε αβαρία]
Στάση Λεωφορείου,
Εργασίες εν εξελίξει,
Ελάτε να γευτείτε τις σπεσιαλιτέ ρομανιόλε,
[για] δωρεάν εκκενώσεις
[σε] υπόγεια και γκαράζ
[εγχύσεις από] καφεΐνη,
κύριος Τζόφολι.
Στοπ. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Σούκουλης, Κολάζ του δρόμου»
Αρχείο 29/09/2017
Στο αγωνιώδες ερώτημα “τι να διαβάσω;” που απευθύνουμε συχνά προς εαυτόν και προς τρίτους, ο “Μετέωρος Άνθρωπος” του Σολ Μπέλοου, απαντάει: περισσότερα από όσα μπορείς. Ο ίδιος αγοράζει περισσότερα βιβλία από όσα μπορεί να διαβάσει, θεωρώντας ό,τι με αυτόν τον τρόπο βάζει κάποια υποθήκη στο χρόνο. Τα βιβλία που περιμένουν διακριτικά στα ράφια της βιβλιοθήκης τη δική του ματιά, την υπέρτατη στιγμή που εκείνος θα τα αγγίξει, τον προστατεύουν από όλες τις κακοτοπιές του μέλλοντος. Του προσφέρουν την απατηλή αλλά μη ευκαταφρόνητη σιγουριά πως εφ’ όσον θα έχω κάτι να διαβάζω, δεν πρόκειται να μου συμβεί τίποτα το κακό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Όλα εύκολα και όλα όμοια;»
Αρχείο 22/09/2017
ιθ’
Καθώς η λέξη έφευγε
Και επέστρεφε στο παλίμψηστο
Δέχτηκε λάκτισμα βαρύ
Από έλληνα μισθοφόρο -ξέρεις από αυτούς
Που ξέμειναν στα υψίπεδα της Καθόδου των Μυρίων-
Κι ένα κομμάτι θαρρώ το θάλ-
Εξέπεμψε λάθρα σήματα φρυκτωρίας
Ότι τάχα κινδυνεύει η τιμή μας εν μέση Ασία
Και τι θα κάνουμε οι δύσμοιροι
Έτσι που χάσαμε τους στρατηγούς μας εν μία νυκτί Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μάριος Μιχαηλίδης, ‘μιας εικόνας απείκασμα’»
Αρχείο 19/09/2017
Δράμα για δυο αρχηγούς
και τα πληρώματά τους
(Μικρή αυλή στο πίσω μέρος κρατικού μεγάρου. Ντυμένα με γαλάζια και κόκκινα κοστούμια τα πληρώματα τρέχουν έξαλλα. Φροντίζουν μια τελευταία λεπτομέρεια, προβαίνουν σε μια διευκρίνιση. Χάνονται μες στους διαδρόμους και έπειτα κάποια αγωνία τους ξερνά και πάλι απ΄το εσωτερικό του επιβλητικού κτιρίου. Κάθε τόσο κάποιος απ΄τα πληρώματα τρέχει και ανακοινώνει τις σπουδαιότερες προσελεύσεις. Οι υπεύθυνοι των πληρωμάτων κάθονται ειρηνικά κάτω απ΄τους ίσκιους. Στο πλάι τους οι αρχηγοί, κάπως άβουλοι και τρομαγμένοι μετρούν τις ώρες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Força Barça»
Αρχείο 15/09/2017
“Οι νεαροί ποιητές”, γράφει σε κάποιο ποίημα ο Τζον Μπέρυμαν-μεταφράζω από μνήμης-”είναι σπάνιοι και γελοίοι, όπως ένας σοβαρά τραυματισμένος που ανακάμπτει”. Κάθε νεαρός ποιητής δηλαδή, προσπαθώντας να υπάρξει, να βγει στην επιφάνεια και να κερδίσει την θέση του στη ζωή, διεξάγει μια σπασμωδική πάλη ενάντια στην αφάνεια και τον “θάνατο”. Ίσως, είναι αυτή η άνιση μάχη με την αβέβαιη έκβαση που συντηρεί έναν από τους πιο ισχυρούς και ακλόνητους μύθους: αυτόν που λέει, πως ο καλλιτέχνης παρουσιάζεται ιδιαίτερος, “μυθικός” ή “υπερφυσικός” κατά τη νεαρή του ηλικία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Οι νέοι ποιητές»
Αρχείο 12/09/2017
Ξεπερασμένοι κι αργοπορημένα φορτωνόμαστε, ξάφνου,
στους ανέμους και πέφτουμε ξανά σ’ απαθές έλος.
Ρ. Μ. Ρίλκε, Ελεγείες του Ντουίνο, Τέταρτη ελεγεία
αποδερμάτωση
φέρει λίγον ιδρώτααπό μπλε της νύχτας
αυτή η κατάσταση να είσαι το ένα εσύ και το άλλο πάλι εσύ
θέλω να πω πώς να ξεφλουδίσεις ένα φρούτο
από το περίβλημα που το προστατεύει από φθορά βλεμμάτων
έχει κάτι από θυσία ετερογενούς θελήσεως
κάτι που ας το ονομάσουμε μπλε του σχιστόλιθου κι ας είναι υγρό Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Με κάθε σταγόνα λιωμένου χιονιού»
Αρχείο 07/09/2017
Τον Αύγουστο απαγορεύονταιοι ρητορείες και οι μακρηγορίες.
Χρειάζεται δόλος για να μπεις στο υποσυνείδητο του νωχελικού αναγνώστη.
Χρειάζεται μαεστρία και κουτοπονηριά.
Να αναμετρηθείς με τα τζιτζίκια που του κρέμονται σκουλαρίκια.
Σύντομες φράσεις, αμέτρητες τελείες, λέξεις κλειδιά και γοργό πόδι δολιοφθορέα.
Τα ίχνη του χάνονται στην ανηφόρα.
Στον χωματόδρομο της άγονης γραμμής. Γεωγραφικά. Διοικητικά και δημοσιονομικά.
Τήλος, 21η μέρα προσωρινής διαμονής.
Το κράτος είναι τυφλός. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Σούκουλης, Εσύ δε μίλαγες έτσι»
Αρχείο 07/09/2017
Ο Γιώργος Κατσίμπαλης (1899 -1978) δεν ήταν οποιοσδήποτε, βέβαια. «Εμψυχωτής της γενιάς του ’30», «πατριάρχης της βιβλιογραφίας της νεότερης ελληνικής λογοτεχνίας», αυτός που φιλοδόξησε και όσο κανείς ενσάρκωσε το ρόλο του ισχυρού παράγοντα περί τα ελληνικά γράμματα στον καιρό του, και που κατά πως τα φέρνει η ζωή, (ἵνα μὴ εἴπω και η κορωνίδα της λογοτεχνίας, δηλαδή η ειρωνεία), έμελλε και να συναντηθεί με έναν τουλάχιστον, και δη αυτόν τον Καβάφη.
Έρχεται κάποια στιγμή, θέλω να πω, μάλλον αναπόφευκτη, που αυτό με το οποίο καταγίνεται ο ζηλωτής της λογοτεχνίας, για το οποίο φαίνεται να τρώγεται ολημερίς, η ιδιοφυΐα του μεγάλου δημιουργού, στέκεται απέναντι του, μπορεί επιτέλους κάπως να την περιεργαστεί. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Όταν σκάει δίπλα τους αυτοπροσώπως ένας Καβάφης*»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.