Αρχείο 06/07/2017

Ήταν αυτός ο αναθεματισμένος ο πατέρας μου που έλεγε “περίμενε να πέσει η χούντα και μετά πάς στο στρατό”. Είχα αφήσει λοιπόν ένα μάθημα  για να παίρνω αναβολές, είχα γίνει ισόβιος φοιτητής, το μάθημα ήταν η “Κοινωνιολογία και Εργατικό Δίκαιο”. Δεν ήταν όμως μόνο ο πατέρας μου που επέμενε, ήμουν και εγώ που φοβόμουν ότι θα πέρναγα άσχημα στο στρατό. Είχα ακούσει ιστορίες για άλλους που είχαν πάει και γίνονταν μουλαράδες ή απλοί τυφεκιοφόροι. Τι σημαίνει μουλαράς; Ο μουλαράς χρεωνόταν ένα μουλάρι το οποίο έπρεπε να φροντίζει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θόδωρος Σαραντής, Στο χακί με καθυστέρηση»

Αρχείο 05/07/2017

Τοτέμ

Οι βροχές που ήρθαν
Δεν μπόρεσαν να κατευνάσουν
Την ακόρεστη δίψα μας.
Τα τόσα σφάγια δεν έφτασαν
Για την πείνα μας.
Είχαμε μάθει ολοένα να ζητάμε
Απ’ τους θεούς.
Είχαμε μάθει τους καμένους κορμούς
Να προσκυνάμε.
Ο ήλιος άλλαζε τη λίμνη σε έρημο
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ντέμης Κωνσταντινίδης, Ουτοπία»

Αρχείο 05/07/2017

Ουτοπία

Τοτέμ

Οι βροχές που ήρθαν
Δεν μπόρεσαν να κατευνάσουν
Την ακόρεστη δίψα μας.
Τα τόσα σφάγια δεν έφτασαν
Για την πείνα μας.
Είχαμε μάθει ολοένα να ζητάμε
Απ’ τους θεούς.
Είχαμε μάθει τους καμένους κορμούς
Να προσκυνάμε.
Ο ήλιος άλλαζε τη λίμνη σε έρημο
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ντέμης Κωνσταντινίδης, τρία ποιήματα»

Αρχείο 02/07/2016

Ήταν ένα αυγουστιάτικο, ήσυχο βράδυ που η Αλίκη αποφάσισε να φύγει για λίγες μέρες στο εξοχικό . Γενικά της άρεσε η Αθήνα το καλοκαίρι και ειδικά τα βράδια. Οι λίγοι κάτοικοι που επέμεναν να μένουν στην Αθήνα , μόλις έδυε ο ήλιος, έβγαιναν σε μπαλκόνια και πλατείες , απολάμβαναν την ομορφιά των συνοικιακών θερινών σινεμά,  σεργιάνιζαν χαζεύοντας στους δρόμους και άφηναν το καλοκαίρι να τους αγκαλιάσει. Ωστόσο, η Αλίκη, τις τελευταίες μέρες ένιωθε ασφυκτικά. Το σπίτι της, που άλλοτε λάτρευε να κάθεται , τώρα το ένιωθε να μικραίνει και να μικραίνει. Της φαίνονταν, πως οι τοίχοι και το ταβάνι θα τη συνέθλιβαν αν έμενε λίγο ακόμη.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρίλια Γιακουμή, Το σπίτι στη θάλασσα»

ΑΡΧΕΙΟ ΙΟΥΝΙΟΥ 2014

πάντα αποχαιρετούμε

ξεκλειδώνει τα υπόγεια
ξηλώνει πατώματα αυτή η νύχτα
το δάπεδο βουλιάζει
οι τοίχοι τρέμουν
οι αρμοί της σκάλας λύνονται
η στέγη υποχωρεί
τα γείσα πέφτουν
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Αρχείο 29/06/2017

Χτες το βράδυ κάτι μικρά παιδιά-σοκοφρέτες κυκλοφορούσαν στους διαδρόμους ενός ξενοδοχείου μιλώντας μεταξύ τους. Οι τοίχοι ήταν καλυμμένοι με ταπετσαρίες μπροκάρ. Πράσινο και χρυσό, κάπως παλιομοδίτικο. Τα παιδιά ήταν όλα κοντά, κι έμοιαζαν πολύ, σαν αδέλφια. Παρατήρησα τις χοντρές κοιλιές, τα μάγουλα, τα φουσκωτά χέρια, και λυπήθηκα για τα σφάλματα του παρελθόντος.

Για όλα τα σφάλματα.

«Ποτέ δεν φταίμε για όσα μας επιβάλλουν όταν δεν έχουμε επιλογή», μου είπε το πιο καφεντυμένο, και φούσκωσε τα μάγουλά του με αέρα.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Failure in a dream»