Αρχείο 07/09/2016
ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ
Έπεσα απ’ το μπαλκόνι
Με βρήκαν στο λαγούμι
Να διαβάζω ποιήματα
Επέτειος γενεθλίων μου
Δεν ήθελα να ξαναγεννηθώ
«Αφήστε με στο σκοτάδι»
Τότε ξεκίνησε να βρέχει
Ασφαλίτες με περίστροφα
Ζητούσαν ποινικό μητρώο
Δίπλα μια λίμνη τύψεων Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Γκανέλης, Χιλιόμετρα λευκές σελίδες»
Αρχείο 05/09/2016
Νόστος
Νύχτες αγρύπνιας και όνειρα εν εγρηγόρσει
Στη χώρα των ευκαιριών όλοι χωρούν, του είπαν
Οι ουρανοξύστες της μητρόπολης του κόσμου
όνειρο επιβίωσης, ελπίδας
Μια απόφαση και έπειτα φευγιό
σαν άλαλο μυρμήγκι όπου γης
δίχως δουλειά, γλώσσα, αγαπημένους
μέσα στο πλήθος μοναξιά απόλυτη
στέγνωσε η ψυχή, το μυαλό, η υπομονή Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Δουατζής, “Μπουκώνουν τη ματιά τα πάμπολλα στολίδια” -ποίηση»
Αρχείο 02/09/2016
«Από τον Μπαλζάκ μέχρι τον Προυστ», γράφει ο Δημήτρης Νόλλας στο διήγημά του «Διάλογοι σε φωτεινό καφενείο» (τρίγλωσση έκδοση εκτός εμπορίου, Ίκαρος, 2016), όπου υπάρχει και μια αναφορά στην πόλη της Λάρισας, μιας και τον έχουμε στη Λάρισα απόψε, θεώρησα καλό να ξεκινήσω από το βιβλίο του που κυκλοφόρησε μετά τα «Μάρμαρα». Τυχαίες αναφορές; Οι τυχαίες αλλά και οι σοφά ηθελημένες αναφορές μας ξεκλειδώνουν το μυθιστορηματικό σύμπαν του Δημήτρη Νόλλα, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί με τα είκοσι πλέον βιβλία του: ψηφίδες ενός απέραντου μωσαϊκού που δεν έχει το ανάλογό του στην ελληνική λογοτεχνία. Γιατί οι ιστορίες είναι πολυάριθμες κι αστείρευτες κι ο καθένας από μας έχει τουλάχιστον καμιά εικοσαριά να μας διηγηθεί, και είμαστε μάρτυρες της εκδοτικής έκρηξης μιας αυτοβιογραφικής μπονμπόν λογοτεχνίας, κι όλο αυτό το μπλα-μπλα υπολείπεται πολύ από το να είναι μυθιστόρημα, γιατί του λείπει το κύριο συστατικό του: ο μύθος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Η αφήγηση στη μέση του Δημήτρη Νόλλα»
Αρχείο 30/08/2016
Αυτό το γνήσιο τούνελ κατάθλιψης
Απορρόφησε τη νύχτα
Υγρή την πέταξε στη γλώσσα μου
Να πλάθει μαζί της ονόματα γι’ αγάπη
Δεν με κοιτάς στα μάτια
Κοιτάς τον μαύρο ουρανό
Που κατεβαίνει στο φουστάνι σου
Και παίρνει ό,τι ήταν να πάρω εγώ Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρήστος Βασματζίδης, Μικρά και ερωτικά»
Αρχείο 29/08/2016
Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι ψηλά όταν γύρω σου όλοι
τον εαυτό τους εχάσαν δειλά, και για τούτο μαζί σου τα βάζουν,
στον εαυτό σου αν μπορείς να ’χεις πίστη όταν όλοι για σένα αμφιβάλλουν
μα κι αδιάφορος να ’σαι κι ορθός στις δικές τους μπροστά αμφιβολίες,
αν μπορείς να υπομένεις χωρίς ν’ αποστάσεις ποτέ καρτερώντας,
ή μπλεγμένος με ψεύτες, μακριά να σταθείς, αν μπορείς απ’ το ψέμα
κι αν γενείς μισητός, να μη δείξεις στρατί στο δικό σου το μίσος,
κι ούτε τόσο καλός να φανείς κι ούτε τόσο σοφά να μιλήσεις, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Ράντγιαρντ Κίπλινγκ «Αν μπορείς…»»
Αρχείο 29/08/2016
ΕΚΕΙΝΟΝ ΤΟΝ ΧΕΙΜΩΝΑ ΧΙΟΝΙΣΕ ΣΤΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ
Μαζί σου δε διστάζω να μιλήσω
Πιο σιγά κι από ένα δένδρο στο σκοτάδι.
Μαζί σου η φωνή μου θα διακόψει τη σιωπή
Σαν την αγάπη που διακόπτει για μια νύχτα
την ζωή μας
Άρης Αλεξάνδρου
Στον Ι.Α
Εκείνη, η άλλη
Κλαδεύοντας τις ελιές, την θυμόμουν. Τα μπράτσα της ανοιγοκλείνανε και έμοιαζαν με σάρκινους βραχίονες ψαλιδιού. Ήταν τα ίδια, δυο θεόρατες θημωνιές. Τα χρόνια που πέρασαν την άφησαν ίδια με τότε. Δεν ξέρω το όνομα της, ούτε τίποτα άλλο γι’ αυτήν. Στην παιδική μου ηλικία ήρθε και καρφώθηκε η εικόνα της χωρίς λέξεις, χωρίς συνέχεια εκτός από μερικές ματιές που μου ’ριχνε όταν συναντιόμασταν τυχαία στην πόλη ή στο κτήμα πολύ αργότερα. Δεν ξέρω αν υπήρχα καν για εκείνη, μόνο σε μένα σφηνώθηκε σ’ ένα δικό μου παρελθόν η όψη της. Αλλά ποιό κι από πότε? Το σπίτι μας ήταν περιτριγυρισμένο από δένδρα, κυρίως ελιές και Εκείνη, ήταν μέρος αυτών των δένδρων, παρά άνθρωπος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Πανούτσου, Όψις»
Αρχείο 24/08/2016
Σε μια σκηνή θεάτρου σας έβλεπα, σαν δυο κλειστές παλάμες με πλεγμένα τα δάχτυλα. Οι μάσκες σας, πρόσωπα ωχρά με σταθερή έκφραση, βυθίζονταν αργά σε ένα πλήθος χνουδωτά μαξιλάρια (έτσι είναι η λήθη.)
Ένα γυαλιστερό οτομοτρίς ξεφύσαγε στην αυλή διασχίζοντας τη διαδρομή από τις λεμονιές ως στο υπόγειο, κι είχε στις ρόδες του αποκριάτικες σερπαντίνες. Έκανε φοβερό σαματά. Όλα τα βαγόνια του ήταν γεμάτα με βαρέλια μινιατούρες. Λάδι, κρασί και σπόρια από ρόδια. Μόνο του πήγαινε, σταθερά σε κύκλο, χωρίς μηχανοδηγό, και κάθε που τερμάτιζε ακουγόταν να σπάει ένα πιάτο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος, Εγκιβωτισμός XI/Impostor»
Αρχείο 23/08/2016
Ο Κόρτο Μαλτέζε κοιμάται για πάντα στην Ισπανία. Βρίσκεται στο βάθος ενός αντιπολεμικού πίνακα, ακρωτηριασμένος, κάτω απ΄το φανάρι ενός εφιαλτικού πολιτισμού. Όλοι λένε, ο Κόρτο Μαλτέζε ήταν ένας τυχερός άνδρας. Δεν πρόλαβε να ζήσει τα φονικά κινήματα. Ναι, στ΄αλήθεια ο Κόρτο Μαλτέζε υπήρξε ένας ανυπόφορα τυχερός άνδρας. Στη σύντομη ζωή του έμελλε να γνωρίσει μερικούς σπουδαίους ανθρώπους. Ξόδεψε μια ολόκληρη νύχτα στο Παρίσι για χάρη του Αρθούρου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η μπαλάντα του μικρού μαλτέζου»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.