Αρχείο 14/05/2016

(μια οθόνη στημένη σαν καθρέφτης στον δρόμο μας – επικίνδυνο σενάριο)

Στην υπηρεσία πάντατων ονείρων, στην υπηρεσία φανταστικών σκηνών, σαν πίσω από ένα πέπλο ομίχλης, κυματιστές σκηνές, κινηματογραφικά εφέ να δείχνουν πως αυτές οι εικόνες δεν έχουν παρά μία πολύ έμμεση κι αόριστη σχέση με την πραγματικότητα, πάει να πει την πραγματικότητα όπως τουλάχιστον την ξέρουμε να εκτυλίσσεται βαριεστημένη μέσα σε άδεια σπίτια χωρίς έπιπλα, με πολύχρωμους τοίχους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σταμάτης Πάρχας, Οθόνες – αποσπάσματα»

Αρχείο 11/05/2016

όνειρο ήτανε με ξύπνησε κι εκεί. επειδή λέει δεν με αγαπούσε αλλά μονάχα με ήθελε… έτσι, τι με ήθελε;… για το τίποτα… γιατί έπρεπε… γιατί την ήθελα έως θανάτου εγώ. το να ξέρεις είναι πράγμα πικρό. να είσαι λίθος ον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες και να το ξέρεις. είχα πιάσει τη γριά ποιήτρια και της έλεγα δεν είναι ποίηση αυτό που κάνεις κι εκεί κατάλαβα πως δεν με αγαπούσε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Λαλιώτης, Φραγμέντο»

Αρχείο 07/05/2016

Περιγραφή
Σε τόπους ή στον χρόνο, συλλογικό ή μοναχικό, πληθυντικό ή ενικό, ένα ταξίδι ανασκαλεύει τη μνήμη, φέρνοντας αντιμέτωπο το παρόν με το παρελθόν, την παιδική ηλικία με την ενηλικίωση.

Όχημά του ένα γραφείο τουρισμού, που διοργανώνει μικρές ή μεγάλες εκδρομές από το ξεκίνημα της μεταπολίτευσης μέχρι το διαγραφόμενο τέλος της, παρακολουθώντας την ατέρμονη αμφιταλάντευση του τόπου και των κατοίκων του μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας.

Ε π ι λ ο γ ή

Δουλεμπόριο λουκουμάδων

Στριμωγμένοι μες στον δίσκο
ώρες παρελαύνουν άσκοπα
στης παραλίας το σκλαβοπάζαρο, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιάννης Στρούμπας, Γραφείον ενικού τουρισμού -κυκλοφορεί (αποσπάσματα)»

Αρχείο 05/05/2016

Στάθηκα έξω απ’ το Μπαρ και χτύπησα το κουδούνι δύο φορές, η βαριά μεταλλική πόρτα άνοιξε με έναν μακρόσυρτο, σαν τερέτισμα, βόμβο και από πίσω της με υποδέχτηκε ο κουστουμαρισμένος Πορτιέρης. Δρασκέλισα την σιδερένια, ημικυκλική εσώθυρα και προχώρησα προς τα μέσα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Εδώ έπινε κάποτε το ποτό του ο Ζάν Κοκτώ»

Αρχείο 04/05/2016

ΑΤΙΤΛΟ

2 μήνες μετά.
Και απεριόριστων κενών στιγμών,
Ποτηριών,σπιτιών,χαμένων αποφάσεων.
Χαμένα όνειρα επί πληρωμή.
Καλή διάθεση, κακή διάθεση,όλα για τη διάθεση μας.
Καφέδες με φίλους, καφέδες με γνωστούς,καφέδες απ’όλους και με όλους,
καφέδες με γάλα και ζάχαρη.
Γλυκός, ολόγλυκος.
Φωτογραφίες στους τοίχους υπενθυμίζουν, πως ξέρουμε καλά να τρώμε μακαρόνια.
Και οτιδήποτε ταιριάζει μ’αυτά.
Και οτιδήποτε ταιριάζει μ’εμάς.
Ρούχα πλυμένα στη γωνία και στην άλλη ρούχα τόσο άπλυτα
που η μυρωδιά τους και μόνο προδίδει τι κάναμε, με ποιον το κάναμε ,μέχρι και γιατί, χθές βράδυ.
2 μήνες μετά.
Και απεριόριστων κενών στιγμών,
Ποτηριών, σπιτιών, χαμένων αποφάσεων.
Χαμένα όνειρα επί πληρωμή.
Τηλεοράσεις που παίζουν πάντα στο ίδιο κανάλι.
Πρόσωπα που παραμένουν πρώτα στις τελευταίες κλήσεις.
Καταστάσεις που οδήγησαν στην αναπαραγωγή ανθρώπων
με ανθρώπους που σιχαίνονται την αναπαραγωγή.
Ή και πάλι ένα πρωί απλά τη λατρεύουν.
Για να φτάσουν εν τέλει στο σημείο δημιουργίας ανθρώπων, που ένα ηλιόλουστο μεσημέρι,
θα ξεκολλήσουν το σώμα απ’ το κρεβάτι,
θα φορέσουν τα πιο καλά και κομψά τους ρούχα
και με το χαμόγελο ως τα αυτιά θα πηδήξουν απ’το μπαλκόνι.
Και αυτό πάλι στην καλύτερη.
Γιατί στη χειρότερη, ίσως απλά συνεχίσουν να κοιμούνται.

*
©Γωγώ Λιανού
φωτο©Στράτος Φουντούλης