Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Εδώ έπινε κάποτε το ποτό του ο Ζάν Κοκτώ

Αρχείο 05/05/2016

favicon
Στάθηκα έξω απ’ το Μπαρ και χτύπησα το κουδούνι δύο φορές, η βαριά μεταλλική πόρτα άνοιξε με έναν μακρόσυρτο, σαν τερέτισμα, βόμβο και από πίσω της με υποδέχτηκε ο κουστουμαρισμένος Πορτιέρης. Δρασκέλισα την σιδερένια, ημικυκλική εσώθυρα και προχώρησα προς τα μέσα. Στο βάθος καθόταν, ως συνήθως, ο κύριος Καθηγητής αργοπίνοντας το μπράντι του και καπνίζοντας Gitanes άφιλτρα. Έριξα μια γρήγορη ματιά στον χώρο  ψάχνοντας για κάποιον γνωστό. Δυο ασυνόδευτες, καλοντυμένες Σαρανταπεντάρες κουβέντιαζαν στηριγμένες στην ουρά του πιάνου, πιο πέρα ένα τσούρμο Διανοούμενοι είχαν στριμώξει τις φθαρμένες αυταρέσκειες τους στον καναπέ γύρω από μια ανοιχτή Dom Perignon. Στον ίδιο καναπέ καθόταν κάποτε ο Ζαν Κοκτώ, και παραδίπλα ο Miles Davies τζάμαρε με την τρομπέτα του.

«Ξέρετε ποιο είναι το πρόβλημα σε αυτόν τον κόσμο;»

Γύρισε ο Καθηγητής προς το μέρος μου και με ρώτησε υψώνοντας τη μαύρη, γαντοφορεμένη παλάμη του. Τον κοίταξα αμίλητος χωρίς να του αποκριθώ.

«Ότι δεν υπάρχουν πια λευκά γάντια. Δεν μπορώ να βρω λευκά γάντια πουθενά»

Μου είπε εισπνέοντας φιλήδονα τον καπνό από το τσιγάρο του. Τα κορακίσια, σπινθηροβόλα μάτια του έδειχναν ανεπηρέαστα από τη φθορά του χρόνου που κατά τ΄άλλα είχε οργώσει σαν άροτρο το πρόσωπο και το κορμί του αφήνοντας πίσω αυλακιές, ζάρες, ρυτίδες και πανάδες. Το αρχοντικό ανάστημα του ωστόσο φανέρωνε ότι στα νιάτα του είχε υπάρξει ωραίος άντρας και πάνω από όλα αληθινός  τζέντλεμαν.

«Έκανα ένα μεγάλο λάθος στη ζωή μου»

Έσκυψε στο αυτί μου και μίλησε χαμηλόφωνα.

« Δεν πήγα ποτέ με ωραίες γυναίκες. Παντρεύτηκα νέος, η μνηστή μου δεν ήταν και τόσο… όμορφη, θα μπορούσα να την είχα απατήσει, άλλα δεν το έκανα»

Ξερόβηξε να καθαρίσει τον φάρυγγα τη στιγμή που μέσα έμπαινε ο Πιανίστας. Κάθισε στο σκαμπό, άνοιξε το καπάκι του πιάνου, κόρδωσε τους γεμάτους πιτυρίδα ώμους του και ξεκίνησε παίζει.

«Γνωριζόμαστε από μικρά παιδιά»

Μου είπε.

« Όμως πια δεν μου μιλάει. Απέτυχε στη ζωή του. Στο κονσερβατόριο μικρός έκανε εξάσκηση εννιά ώρες κάθε μέρα, όσο δηλαδή μπορούσαν να αντέξουν οι αρθρώσεις και οι τένοντες. Αλλά δεν είδε το όνομα του ούτε στα μονόστηλα των εφημερίδων. Τώρα έρχεται κάθε βράδυ εδώ και παίζει για τους μπεκρήδες»

«Ναι, αλλά εδώ έπινε κάποτε το ποτό του ο Ζαν Κοκτώ»

Απάντησα σχεδόν ασυναίσθητα εκμαιεύοντας το αχνό μειδίαμα του.

«Πράγματι, αυτό είναι αλήθεια»

Χαμήλωσε το βλέμμα σχηματίζοντας μιαν αδιόρατη έκφραση συστολής και έσκυψε πάλι πάνω απ’ το μπράντι του πίνοντας για να ξεχάσει, ή ίσως να ξαναθυμηθεί, τη χαμένη του ζωή.

*
©Αχιλλέας Σωτηρέλλος
φωτο©Στράτος Φουντούλης

vintage_under2