Αρχείο 02/02/2015

 «Επάνω απ’ την κλεισμένη ημέρα απόμεινε μονάχα αυτό το αστέρι σαν ένας κόμπος από σπάγκο πάνω σ’ ένα σάκο βαθύ, μαλακό, με αβέβαιο όγκο. Τάχατες τι να’ χει μέσα αυτός ο σάκος; Τι μπορείς να διαλέξεις; Θα ‘ πρεπε να κόψεις με τα δόντια ή με τα νύχια σου τον κόμπο. Τα δέκα δάχτυλα σου έγιναν αργυρά, σχεδόν χρυσά. Μήπως αυτό ήταν μές στο σάκο; (Γιάννης Ρίτσος, ‘Το τέλος μιας ημέρας’, ‘Μαρτυρίες’).

Το κείμενο αφιερώνεται στη μικρή ανιψιά μου

Οι Μαρτυρίες’ του Γιάννη Ρίτσου γράφτηκαν την δεκαετία 1957-1967, μία δεκαετία κατά την διάρκεια της οποίας επήλθαν σημαντικές αλλαγές στο ελληνικό και παγκόσμιο πολιτικό γίγνεσθαι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σίμος Ανδρονίδης, Οι ‘Μαρτυρίες’ του Γιάννη Ρίτσου»

Aρχείο 1.2.2015 «Της Κυριακής»

1
Πολλοί μιλούν. Μην τους αφίσεις έτσι
στα δυο ποτάμια μόνους τους –
δεν ξέρουν τι κάνουν.
Φρόντισε και γι’ αυτούς παρακαλώ
που σε κυττάζουν έκπληκτοι
φρόντισε πια να καταλάβουν
πόσο υπόφερες όλες τις νύχτες Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μιχάλης Κατσαρός, «…μ’ ένα χαμόγελο που μέσα του γκρεμίζονταν ο κόσμος» [2015]»

Αρχείο 31.1.2015

Ξόδεψες- λέει- μιαν ολόκληρη
πεταλούδα,
για να καταλάβεις πως είναι
ο θάνατος.

Για πες,
τι συμπέρασμα έβγαλες;

Πόσα πολύχρωμα δευτερόλεπτα
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Φαινόμενο Gibbs ή σύγκλιση αναπάντητων ερωτημάτων [2015]»

Αρχείο 30.1.2015

ΜΗΚΟΣ ΠΕΛΜΑΤΟΣ

Τα χρόνια είναι σκυλιά
όμως σου μείνανε
στα χέρια

η ύπαρξη παίζεται για πλάκα:
με φασόλια ξερά

παρελθόν
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλιος Γιαννίκης, Άπνοια δωματίου -ποίηση [2015]»

Αρχείο 29.1.15

Ήρθε και κάθισε σ’ ένα κοτρώνι ο ποιητής.
Δεξιά η Θεσσαλία αριστερά η Ήπειρος. Και κάτω χαμηλά η Παργινόσκαλα, με τα παιδιά τα’ αμούστακα που τα παράχωσε το τάγμα του Γαλάνη. Δίπλα στο κύμα του Ιονίου να τα νανουρίζει μισοζώντανα. Κι είναι ριγμένη πίσω του η Θεσσαλία κι η Τσαριτσάνη. εκεί η Μορφία και τα’ αδέρφια της – κλαρίτες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιάννης Δάλλας, Ρέκβιεμ [2015]»

Αρχείο 11.1.2015 «Της Κυριακής»

Βαθμίδες

1.
Ἤτανε ὅλο τὸ πρωῒ σημαιοστολισμένο
καὶ τραγουδοῦσα.
Ὁλοένα ἔρχονται πιὰ
σὰν ἀπὸ ἀνώτατο δικαστήριο
φωνές.
Ψάχνω μάταια νὰ βρῶ τὴν αἴθουσα
πρέπει νὰ μιλήσω σὲ τόσους
φίλους με τὰ αἰώνια τώρα μάτια.
Κινεῖται ὁ δρόμος πρὸς τὸ μεσημέρι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Καρούζος, “σφάξε τὴ μιὰ ὀμορφιὰ νὰ πιεῖ τὸ αἷμα ἡ ἄλλη…” [2015]»

Αρχείο 26.1.2015

Ήτανε προχωρημένη νύχτα όταν ειδοποίησαν το πατέρα μου ότι η θεια μου η Καλή ήτανε ανήμπορη στο διπλανό χωριό. Η θεία μου η Καλλιόπη που τη λέγαμε Καλή ήτανε όνομα και πράμα, προπαντός για μένα που με αγαπούσε και δεν έχανα ευκαιρία να την επισκέπτομαι γιατί κοντά της είχα και του πουλιού το γάλα, που στη περίπτωση της θείας μου ήτανε από κατσίκα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Κυρίμης, Τα φαντάσματα [2015]»