Δήμητρα Διδαγγέλου, “Η Σύβι και ο Ντάντυ” –της Ελένης Κοφτερού [2014]

Αρχείο 24.6.2014

Μια προσέγγιση στην αφήγηση της νουβέλας Η Σύβι και ο Ντάντυ
της Δήμητρας Διδαγγέλου
Εκδόσεις Γαβριηλίδη, 2013

ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΗ ΦΩΝΗ
Χτίσε μια μεγάλη
Μοναξιά
Ένα παράδοξο θέατρο
Σιωπής στήσε
Ίσως αντηχήσει
Μια φλογερή γιορτή ζωής.

(Ε. Κοφτερού /Γράμμα σε γενέθλια πόλη/ εκδόσεις Σαιξπηρικόν )

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δήμητρα Διδαγγέλου, “Η Σύβι και ο Ντάντυ” –της Ελένης Κοφτερού [2014]»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Σπουδές γλυπτικής [2014]

Αρχείο 24.6.2014

Ανδρέας Εμπειρίκος

Αυτά τα ελάσματα, οι εξωφρενικές, μηχανικές κινήσεις που χώρεσαν μες σε ποιήματα. Την όψη της απάντησαν ξανά σε τίτλους παράξενων ποιημάτων. Λέξεις κοντά στα υποθαλάσσια πλάσματα και τους έξαλλους ρυθμούς. Αυτά τα χυτά από χάλυβα, μπρούντζο, καθαρό σίδερο, αυτά που ξαπλώνουν σε κήπους, περιστύλια και δασικά ξέφωτα, αυτά τα γλυπτά σταγόνες, άνθρωποι από πολύ μακριά, μητέρες ριγμένες κάποτε στα κρεβάτια του έρωτα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Σπουδές γλυπτικής [2014]»

Φραντζέσκα Άβερμπαχ, Ο βυθός του Ιακώβου [2014]

Αρχείο 23.6.2014

Mια κρύα νύχτα του Αυγούστου τα ψάρια κοιμόντουσαν και τα τζιτζίκια μόλις είχαν επιστρέψει από γλέντι και ήταν μεθυσμένα. Ο Ιάκωβος ένιωθε την ηρεμία στη βεράντα του εξοχικού του σπιτιού. Τα τσιγάρα άρχισαν να τελειώνουν κι όπως πάντα πήρε την ερωμένη του, τη μηχανή στο γκαράζ και εξαφανίστηκε μαζί της για το κέντρο του χωριού. Ξέχασε το κράνος του αλλά σκέφτηκε πως η απόσταση ήταν σχεδόν μηδαμινή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Φραντζέσκα Άβερμπαχ, Ο βυθός του Ιακώβου [2014]»

Έφη Καλογεροπούλου, στο τρύπιο γάντι της σιωπής -ποίηση [2014]

Αρχείο 23.6.2014

πάντα αποχαιρετούμε

ξεκλειδώνει τα υπόγεια
ξηλώνει πατώματα αυτή η νύχτα
το δάπεδο βουλιάζει
οι τοίχοι τρέμουν
οι αρμοί της σκάλας λύνονται
η στέγη υποχωρεί
τα γείσα πέφτουν
τρέξε σου φώναξα
τρέξε όσο είναι καιρός
προλαβαίνεις ακόμα
να σωθείς

πάντα αποχαιρετούμε

fav-3

η τελευταία λέξη

η τελευταία λέξη
αιωρείται

ρούχο άδειο
κρεμασμένο από τοίχο αόρατο

πέτρα που γκρεμίζεται
στο χρόνο

η τελευταία λέξη
αιχμάλωτη
στο τρύπιο γάντι της σιωπής
στην τρέλα γέρνει και
συλλαβίζει λέξεις
όπως ζάρι, παρτίδα, νίκη,
απελπισία, στάχτη

το χαμένο δαχτυλίδι
ενός έκπτωτου άγγελου εκδίκησης

λέξη- πουλί με ράμφος κοφτερό
αυτόχειρας αυτάρεσκη

λέξη θάνατος – έρωτας τυφλή
η τελευταία λέξη

όταν θυμώσει
με την άκρη του φτερού της
φωτιά ανάβει
σ’ όλους τους κήπους
του ουρανού

fav-3

©εφη καλογεροπούλου (προδημοσίευση)
φωτο©Στράτος Φουντούλης, 2008

Έλυα Βερυκίου, τρία ποιήματα [2014]

Αρχείο 20.6.2014

1.
Σώμα, που λαμπυρίζεις από μακριά μες στην αγνότητά σου,
ξυπνάς με την αυγή,
ρόδα γλυκά σταλάζεις στον αέρα.
Σώμα, που δεν σε αρνήθηκα ποτέ,
ήξερες πάντα να σιωπάς,
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έλυα Βερυκίου, τρία ποιήματα [2014]»

Βασίλης Λαλιώτης, Θαλάσσια μπάνια -αποσπάσματα

Αρχείο 19/06/2014 –από τις εκδόσεις Bibliothèque

fav-3

Η σημασία του φωτός σήμερα είναι κάτι απόμερο. Στη θάλασσα του Σουνίου ο θεός με χτύπησε με την υπόμνηση της μοίρας του Τειρεσία. Δεν μιλάς για το φως ατιμώρητα. Ωστόσο τί απέγινε αυτό που έδωσε τα λόγια στους ποιητές. Στο παρακμασμένο λεωφορείο της Εργατικής Εστίας του εξήντα, μια στρωματογραφία σκουπιδιών που περιμένεις να σκάσει το αχειροποίητο του τόπου και να μιλήσει με τα έργα των χεριών των ανθρώπων, και ταυτόχρονα ένα είδος ύβρεως απέναντι στο φως που αφήνει στο έλεος της φθοράς τα ίχνη από τις γενιές των ανθρώπων. Τόλμησες για το φως, θα τιμωρηθείς. Όχι στα μάρμαρα που παίζουν τις χορδές της αρχαίας άρπας των ποιητών, αλλά στην κούφια κολόνα του οφθαλμολογικού κέντρου των κλεπτοκρατών, στο κυλικείο, έρμαιο φωτός… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Λαλιώτης, Θαλάσσια μπάνια -αποσπάσματα»

Ασημίνα Λαμπράκου, Διορθώτρια κειμένων

Αρχείο 18/06/2014

fav-3

Είχε τον τρόπο της.
Με κίτρινο επεσήμαινε τα κατά την γνώμη της συντακτικά λάθη κι έσβηνε ή πρόσθετε σημεία στίξης, με κόκκινο τις λέξεις ή φράσεις που θα αφαιρούσε η ίδια και με το ίδιο πάλι επενέβαινε και διόρθωνε τις λέξεις όπως εκείνη νόμιζε πως θα ήταν νοηματικά ορθότερα γραμμένες. Στο τέλος, περνούσε μια γραμμή κάτω από τις φράσεις, λέξεις ή σημεία στίξης που την ενοχλούσαν αλλά δεν μπορούσε να βρει από μόνη της λύση.

Στην αρχή αντάλλασσαν τα κείμενά του με αλληλογραφία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Διορθώτρια κειμένων»

Βαγγέλης Ραπτόπουλος, Το ασανσέρ [2014]

Αρχείο 17.6.14

Το βιβλίο του Βαγγέλη Ραπτόπουλου Το ασανσέρ κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Bibliothèque τον Ιούνιο του 2014. H συγκεκριμένη ιστορία περιλαμβάνεται και στα σπονδυλωτά μυθιστορήματά του Απέραντα άδειο σπίτι και Ιστορίες της Λίμνης, των οποίων αποτελεί αναπόσπαστο μέρος.

Tι είναι πιο επικίνδυνο, να εγκλωβιστείς σ’ ένα ασανσέρ ή στους κόλπους της Aγίας Nεοελληνικής Oικογένειας;

ΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ ―μια μαύρη κωμωδία, με πρωταγωνιστές συνηθισμένους ανθρώπους σε ασυνήθιστες καταστάσεις―, κυκλοφορεί σε λίγες μέρες απότις Εκδόσεις Bibliotheque, με έργο εξωφύλλου και εικονογράφηση της Isabel Reitemeyer. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βαγγέλης Ραπτόπουλος, Το ασανσέρ [2014]»