Αρίστη Ζαΐμη, Στραβαίγκιν ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]

Από τις εκδόσεις Μελάνι

⚙︎

Ημέρα ν-7

Έξω από τον υπόγειο, η ομίχλη είναι πυκνή.
Εντός, ανθρώπινη ομίχλη.
Ο υπόγειος είναι κυκλικός ― μπορείς να πηγαίνεις ή να έρχεσαι.
Δίπλα, ένας άντρας μαθαίνει μία ξένη γλώσσα από στάση
σε στάση. Κάνει επανάληψη το λεξιλόγιο.
Απέναντι. μία γυναίκα δακρύζει και κάνει επανάληψη
πρόσφατες στιχομυθίες.
Βουβά, ψιθυρίζοντας ξόρκια στον εαυτό της.
Σε μία στάση θα κατέβουμε όλοι.
Θα μείνει μόνο μία εφημερίδα, μια άδεια σακούλα
και ένα τσαλακωμένο κομμάτι χαρτί.

*

Θέση θέα

Στο ξενοδοχείο Bella Vista
που κρέμεται με χρυσή κλωστή
απ’ τον ουρανό
μπορείς να βρεις λίγο
απ’ όλα.
Γυάλινο υπερίπταται πάνω
από την ισχνή πολίχνη
που σπρώχνεται κι αιμορραγεί.
(Επεξηγήσεις περιττές –
ξέρουμε από αίμα.)
Το ξενοδοχείο Bella Vista
έχει όμως κρουασάν και
μαρμελάδες, τα μικρά
εντοιχισμένα δράματά του,
απώλειες μια στο τόσο και πάλι αν –
Έχει καθαρό αέρα
του βουνού που όταν τήκεται
γίνεται τσάι και
receptionist με παπιγιόν
που σου χαμογελούν βαλεριάνα.
Έχει χοροεσπερίδες που
εξατμίζονται φυσαλιδοειδώς
και κρασί που περιμένει
χωρίς να οξειδώνεται
στα πολυάριθμα μπαλκόνια.
Το ξενοδοχείο Bella Vista
δέχεται αποκλειστικά
τους ξένους των προθύρων
που είναι στους ιλίγγους άνοσοι
και δεν τους ενοχλεί η γεύση
του αίματος –
αρκεί να έχει
ανθρακικό.
*

Το γυάλινο κτίριο είναι στο τέλος του δρόμου.
Μετά από το γκαράζ,
το εργοστάσιο,
το κολυμβητήριο με την άδεια πισίνα,
το έρημο πάρκινγκ.
Μετά από το καζίνο.

*

©Αρίστη Ζαΐμη

 

⚙︎