Αρχείο 19/12/2011

Πώς άλλαξα πρόσωπο (Which side are you on?)

Όλα ξεκίνησαν εκείνο το απόγευμα όταν ένιωσα μια ενόχληση στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Ψηλαφίζοντας το κρανίο μου από πάνω προς τα κάτω ανακάλυψα δύο κλειστά βλέφαρα, μια ατροφική μύτη και ένα σφιγμένο στόμα. Τοποθέτησα προσεκτικά μία μία τις τούφες πάλι στη θέση τους και βυθίστηκα σε περισυλλογή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έφη Ζουμπούλη, 6 διηγήματα»

Αρχείο 11/12/2011

Ένας οδηγός λεωφορείων θα πρέπει να έχει πολλά ψυχολογικά προβλήματα. Αυτή η μεσολάβηση ονείρων, καύλων, πόνων, αυτό που καλύτερα ονομάζουν οι άγγλοι mediator, ανταλλαγή βαρών και αυτός ακίνητος, τα ίδια μέρη, παραλλαγές εποχών, αυτό μετράει, ακίνητος.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Μανάδης, «Luzhoulaojiao»»

Αρχείο 10/12/2011

ΑΠΟΡΡΟΦΗΤΗΡΑΣ

Ρουτίνα πάλι τ` αυριανό το φαγητό
όσο κι αν τις σελίδες
του οδηγού μαγειρικής γυρνώ,
στις ίδιες συνταγές θα καταλήξω.
Η κατσαρόλα μες τη πλήξη…
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευγενία Βογιατζή, ποιήματα»

Αρχείο 10/12/2011

Η πρώτη εικόνα που έχω από τον κόσμο είναι γυμνές γυναίκες. Θα ήμουν δύο ή τριών χρόνων και η μάνα μου με πήρε μαζί της στο χαμάμ, όπου πήγαινε κάθε βδομάδα με τις γειτόνισσες. Μέχρι τότε δε θυμάμαι τίποτε από τη ζωή, λες κι εκείνη τη μέρα άνοιξαν τα μάτια μου, καθυστερημένα, σαν τα κουτάβια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Σουρούνης, όλες γυμνές όλες πανέμορφες»

Αρχείο 07/12/2011

Αν σας πω, τι στάθηκε για πολύ καιρό ο καθημερινός μου εφιάλτης, σίγουρα θα με κοροϊδέψετε. Κι αυτό γιατί έχουμε συνηθίσει όταν ακούμε «εφιάλτης», να φανταζόμαστε κάτι τρομερό. Σας λέω λοιπόν, ορθά κοφτά ότι δεν ήταν ούτε βόας, ούτε κροταλίας, αλλά ήταν ένα μικρό σκυλάκι. Ένα μικρό σκυλάκι χρώματος βρώμικου λευκού και ράτσας «Κανίς». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Κυρίμης, «Ο Εφιάλτης», διήγημα»

Αρχείο 05/12/2011

Now your mouth cries wolf

Με μια κίνηση γεμάτη απαξίωση και ανυπομονησία τινάζει στο ξύλινο παρκέ τους υγροποιημένους υδρατμούς μέσα από την τρομπέτα. Ετοιμάζεται να ακουμπήσει ξανά τα χείλη του στο στόμιο. Με τη άκρη του αριστερού του ματιού παρατηρεί ότι δίπλα στα πόδια του έχει μόλις σχηματιστεί μια αμοιβαδοειδής κόκκινη λίμνη. Παίζει κι άλλο. Ξανατινάζει βιαστικά κάτω την τρομπέτα. Κι άλλα κόκκινα νερά. Συνεχίζει μ’έναν φρενήρη αυτοσχεδιασμό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έφη Ζουμπούλη, 4 μικρά διηγήματα»

Αρχείο 04/12/2011

ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΥ

“ΘΑ ΤΟ ΕΧΕΤΕ ΑΣΦΑΛΩΣ καταλάβει ότι δεν είμαι φιλόδοξος και ότι δεν περιμένω από το κοινό να κατανοήσει την μουσική μου με την πρώτη κιόλας ακρόαση. Θα ήμουν ευχαριστημένος αν με την δέκατη πέμπτη ακρόαση έπαυε απλώς να την απεχθάνεται”. Γραμμένη στα 1937 σε ιδιωτική επιστολή, η φράση αυτή του ‘Αρνολντ Σαίνμπεργκ δεν ομολογεί παρά το αυτόδηλο: το τεράστιο χάσμα που χωρίζει τις προτιμήσεις της μεγάλης πλειοψηφίας των ακροατών της σοβαρής μουσικής από το τεχνοτροπικό ιδίωμα που εκείνος εγκαινίασε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κώστας Κουτσουρέλης: Αρνολντ Σαίνμπεργκ»

Αρχείο 03/12/2011

Το επίσημο αίμα
Μην ανάψεις το φώς
σου είπα ένα βράδυ,
και θα χαθούν τα μυστικά μας,
Μα άκουγες μόνο τη φωνή σου.
Τα δάκρυα πάνω στο λατρεμένο πρόσωπο
εγείρουν το θυμό του αυτοδίδακτου εραστή,
κι΄οι σκέψεις οι προστατευμένες
κατατρώνε την ψυχή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άκανθος, Έξι ποιήματα»