Μιχάλης Κατσιγιάννης, Ακούς τις χαρές που έρχονται με μανία;

22:22

Γράφω την αυτοβιογραφία μου ξανά και ξανά, αλλά και τη βιογραφία πολλών άλλων, όχι μόνο ανθρώπων, ξανά και ξανά. Αυτό έχει που συμβαίνει τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια περίπου. Ακούς τα κύματα των εκρήξεων; Ακούς τις χαρές που έρχονται με μανία; Τίποτα δεν φαίνεται ευχάριστο στα δόντια μιας υπνωτισμένης τίγρης.

Τι θέλει πια ο κόσμος; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μιχάλης Κατσιγιάννης, Ακούς τις χαρές που έρχονται με μανία;»

Δημήτρης Τούλιος, στα παραδείγματα παλιού αναγνωστικού

Ένας θεός

«Φέρε πίσω τους ανθρώπους»,
ένας θεός κλαίει στην προσευχή του:
Σε παρακαλώ, συνείδησή μου,
ξαναγέννησέ τους.
Μα ούτε κι αυτή μπορεί
να θυμηθεί.
Κατεβαίνει τότε από το θόλο του
απεγκλωβίζεται κι ανακοινώνει πως δεν μας γνωρίζει.
Οι παρακλήσεις επιμένουν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Τούλιος, στα παραδείγματα παλιού αναγνωστικού»

Δημήτρης Παπαλιάς, Θεατές ημιτελών παραστάσεων

Έγειρε στο προσκέφαλο
αφήνοντας το χθεσινά όνειρα
να περιμένουν έξω από την πόρτα
του ερμητικά κλειστού δωματίου
αφήνοντας τις ώρες
να τρέχουν καλπάζοντας.
Πάντα κουβαλούσε μέσα του
τη μυρωδιά του παλιού σπιτιού
τις σκιές παράξενων ανθρώπων
που ακουμπούσαν να ξαποστάσουν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Παπαλιάς, Θεατές ημιτελών παραστάσεων»

Αντώνης Νικολής, Το Σκοτεινό Νησί ―από τον Δημήτριο Μποσνάκη

Αντώνης Νικολής, Το Σκοτεινό Νησί ―εκδόσεις Ποταμός 2019

Η Σιωπή και ο Θάνατος του Λόγου στο Σκοτεινό Νησί του Αντώνη Νικολή

Εισαγωγή

Η νουβέλα Το Σκοτεινό Νησί του Αντώνη Νικολή, έργο υψηλής ερμηνευτικής πυκνότητας και ξεχωριστής μορφικής συνοχής, εγγράφεται στις πιο ριζοσπαστικές και ενδοστρεφείς στιγμές της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας, καθώς συγκροτεί έναν αφηγηματικό κόσμο στον οποίο η κρίση του Λόγου συνδέεται άμεσα με τη φθορά της ιστορικής συνέχειας, της ηθικής τάξης και της υποκειμενικής συνοχής. Το έργο αναπτύσσεται σε ένα μετακαταστροφικό περιβάλλον βιοπολιτικού ελέγχου, γενετικού διαχωρισμού και ακραίας απομόνωσης, όπου η γλώσσα παύει να λειτουργεί ως σταθερό μέσο νοηματοδότησης του κόσμου και μετατρέπεται σε ίχνος μιας πολιτισμικής μορφής που βρίσκεται ήδη σε προχωρημένη αποσύνθεση. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Το Σκοτεινό Νησί ―από τον Δημήτριο Μποσνάκη»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Σπασμένος γιακάς

Εργάκι μες σε άνοιξη μυριστική

[Λόμπι φτηνού ξενοδοχείου, στης Ομόνοιας τα πέριξ. Όχι εκείνης του Ιωάννου, μα της άλλης της σκοτεινής και της αδιαπέραστης πλατείας, σύμβολο και ορόσημο ενός κόσμου που συναντιέται και χάνεται και άντε πάλι από την αρχή. Ένας άνδρας κάτω στο μπαρ, ολομόναχος. Πράσινοι ταφτάδες και σκασμένο το ξύλο και κάτι φώτα χαμηλά σαν κεριά. Φοράει λινό σακάκι πολύ τσαλακωμένο με σπασμένο το γιακά. Το πουκάμισο του γαργιασμένο, κοιτάζει γύρω, κοιτάζει έξω που περνούν οι άνθρωποι. Ο μπάρμαν του βάζει άλλο ένα, κλείνει τα φώτα και κάνει την έξοδο του από τη σκηνή. Ο ήρωας μένει μόνος. Σηκώνεται και πηγαίνει προς το τηλεφωνείο. Σχηματίζει τον αριθμό, περιμένει και μιλά.] Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Σπασμένος γιακάς»

Το Τρίτο Στεφάνι φοριέται και σήμερα ―από την Μαρία Ιωαννίδου

Από τις εκδόσεις Ψυχογιός

Και γιατί τώρα; Ρωτούσαν όταν έλεγα ότι διαβάζω το Τρίτο Στεφάνι. Η αλήθεια είναι ότι δεν το διάβασα στον καιρό του, το 1972. Επανερχόμενη όμως στα Ρέστα του ίδιου συγγραφέα θαύμασα την αρχιτεκτονική των διηγημάτων της ακριβής του συλλογής. Την συνάρθρωσή τους σε ένα σύνολο που σε ταξιδεύει ανάμεσα σε καταστάσεις αποστασιοποιημένα. Με τη παράθεση γεγονότων, που αν και γαρνιρισμένα με συναισθήματα, αυτά να μην επικρατούν παρά ελλειπτικά, παράπλευρα. Στα Ρέστα κρίνω ότι ο Ταχτσής έδωσε ρέστα… και περιέγραψε και σκηνοθέτησε κι έστησε διαλόγους γλαφυρούς. Κυρίως τόλμησε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Το Τρίτο Στεφάνι φοριέται και σήμερα ―από την Μαρία Ιωαννίδου»

Άρης Αλεξάνδρου, Ποιήματα 1941-1974 ―κυκλοφορεί

Από τις εκδόσεις Πατάκη

Φίλε ή αντίπαλε μην τ’ αναγγείλεις πουθενά.
Δεσμώτης τήδε ίσταμαι τοις ένδον ρήμασι πειθόμενος.

«Ο Ποιητής αργά ή γρήγορα θα έρθει σε σύγκρουση με την κοινωνία ή την ομάδα, και θα ακολουθήσει -βασικά- έναν από τους παρακάτω τρεις δρόμους: Ή θα ασκήσει κριτική στις κυβερνήσεις και στις ηγεσίες των κομμάτων, ή θα κλειστεί στο γυάλινο πύργο του, ή θα συμβιβαστεί και θα γίνει ένας κομφορμιστής… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άρης Αλεξάνδρου, Ποιήματα 1941-1974 ―κυκλοφορεί»

Μαρία Κασσιανή, Μια ιστορία αιώνων – lost in space

Ιστορία αγάπης
Ο παρατηρητής

Έτσι σβήνεις παρελθόν.
Με βλέμματα,
κι η ακροθαλασσιά
σαρώνει απαλά
ό,τι έχει χαράξει
ανθρώπινο χέρι
πάνω στην άμμο.

Έντυσες με κίτρινα λουλούδια
της άνοιξης
τα άσπρα της μαλλιά
και χάιδεψες το πρόσωπό της.
Κοιτώ με κατανόηση τα σώματά σας,
καθώς η απουσία της σάρκας δένει με αίμα,
μέχρι,
να επιστρέψετε ολόκληροι, ολάκεροι, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Κασσιανή, Μια ιστορία αιώνων – lost in space»