Απρίλης
Λάμπουν οι στέγες απ’ τη βροχή.
Χαχανίζουν οι σπουργίτες όπως πετούν,
Και με μιαν φλύαρη του Απρίλη χάρη
Τα μικρά σύννεφα περνούν.
Γκρίζες και γυμνές είν’ ακόμη οι πίσω αυλές
Μ’ ένα ανάλλαχτο δέντρο μοναχά—
Σίγουρη τόσο για την Άνοιξη δεν θα μπορούσα να ‘μαι
Εκτός απ’ ότι εντός μου τραγουδά.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Sara Teasdale: April – April’s song ―απόδοση Ασημίνα Λαμπράκου»
Oριάνα Φαλάτσι, Ο άβολος Παζολίνι – μετάφραση: Κωνσταντίνα Γερ. Ευαγγέλου. Από τις εκδόσεις της Athens Review of Books
Το βιβλίο για τον ιταλό σκηνοθέτη φωτίζει τις σκοτεινές πλευρές της δολοφονίας του και αναδεικνύει την προσωπικότητά του
Η δημοσιογράφος και συγγραφέας Οριάνα Φαλάτσι (1929-2006) και ο μαχητικός σκηνοθέτης, ποιητής, πεζογράφος, δοκιμιογράφος και αριστερός διανοούμενος Πιερ Πάολο Παζολίνι (1922-1975) είναι δύο πνευματικές φυσιογνωμίες που σημάδεψαν με το έργο τους τη μεταπολεμική Ιταλία. Στο βιβλίο Ο άβολος Παζολίνι (εκδ. Athens Review of Books) άρτια μεταφρασμένο από την Κωνσταντίνα Ευαγγέλου,συγκεντρώνονται τα πέντε κείμενα της Φαλάτσι για τον Παζολίνι, γραμμένα στα χρόνια 1966-1975. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευριπίδης Γαραντούδης, Ο Παζολίνι της Φαλάτσι»
Μετάφραση: Μαρία Αγγελίδου, εκδόσεις Αγρα
Ο πόλεμος και η πείνα την ξεκλήρισαν τη μικρή μας πόλη. Και σήμερα βόσκουν γελάδια εκεί που πριν έπαιζαν παιδιά.
Είναι παράξενο να χάνεις την πόλη όπου γεννήθηκες. Νιώθεις σαν να ‘σαι εκατό φορές εκατό χρονών, σαν να ξαναγυρίζεις από τον τάφο. Όταν με ρωτούν πού γεννήθηκα δεν ξέρω τί ν’ απαντήσω. Κι επειδή ο τόπος μου δεν υπάρχει πια, δεν έχω πατρίδα πουθενά, πουθενά δεν είμαι σπίτι μου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Joseph Roth, Φράουλες -κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»
(στην φίλη γ. ν.
α. λ.)
Άνοιξη στη Δύση
Στους τόπους τους ιερούς ανάμεσα, σύντομα
Θα πρασινίσει, καθώς, ξανά θροΐζουν καμπαναριών αρμονικές
Με του τρωγλοδύτη τις νότες, τις μονότονες, γλυκές.
Κάτω από γαλάζιους θόλους, η πεδιάδα θα ’ναι σύντομα
Μέσα στον ήλιο φωτεινή, απέραντη, στο ρόδινο βαμμένη,
Χρόνο πολύ, κι όταν τελειώσει η μέρα,
—————————–στο φεγγάρι ακουμπισμένη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Mary Webb, Spring in the West / Green Rain -Aπόδοση: Ασημίνα Λαμπράκου»
Μετάφραση: Βαγγέλης Αλεξόπουλος και Διώνη Δημητριάδου, εκδόσεις Βακχικόν
Η Άι Ογκάουα (Ai Ogawa), ή απλώς Άι, γεννήθηκε το 1947 στο Albany του Texas από πατέρα ιαπωνικής καταγωγής και μητέρα αφρικανικής και πέθανε το 2010 στο Stillwater της Oklahoma. Σπούδασε ιαπωνική γλώσσα στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, ενώ ασχολήθηκε και με τη μελέτη του Βουδισμού. Ήταν Επισκέπτρια Καθηγήτρια στο Binghamton University και στο State University of New York (1973-1974). Μετά την απονομή του Εθνικού Βραβείου Ποίησης των ΗΠΑ το 1999 (National Book Award for Poetry) για την ποιητική της συλλογή Vice, έγινε τακτική Καθηγήτρια στο Τμήμα Αυτοχθόνων Αμερικανών. Η Άι είναι γνωστή για την επιδεξιότητά της στους δραματικούς μονολόγους, όπως επίσης και για τη χρήση σκοτεινών αμφιλεγόμενων θεμάτων στα έργα της. Αφηγείται μικρές αυτοτελείς ιστορίες, βιωματικές ή προϊόν αληθοφανούς μυθοπλασίας. Με τον τρόπο που έζησε, που εκφράστηκε ποιητικά, και αντιμετώπισε το τέλος της ζωής της έδειξε πως διέθετε ένα σπάνιο ταλέντο για ζωή. Είναι μια φωνή ζωντανή και προκλητική στην παγκόσμια ποίηση.
Μετάφραση: Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης
Στο Μπάμπι Γιαρ μνημεία δεν υπάρχουν.
Απότομη πλαγιά, σαν μια ταφόπλακα χοντροκομμένη.
Φοβάμαι.
Είμαι τόσων ετών,
όσο και ο εβραϊκός λαός.
Τώρα νομίζω πως–
Ιουδαίος είμαι.
Να, περιφέρομαι στην αρχαία Αίγυπτο.
Να, σταυρωμένος στο σταυρό, αργοπεθαίνω,
και μέχρι σήμερα έχω τα σημάδια των καρφιών.
Τώρα νομίζω πως –
Ο Ντρέιφους είμαι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στη μνήμη των θυμάτων του Ολοκαυτώματος: Γιεβγκένι Γιεφτουσένκο, Μπάμπι Γιαρ»
Στέφαν Τσβάιχ, Μια συνείδηση ενάντια στη βία. Καστελιόν κατά Καλβίνου, μτφρ. Δημήτρης Δημοκίδης, επιμ. Χ.Ε. Μαραβέλιας, Πρόλογος Μανώλης Βασιλάκης, Athens Review of Books, Αθήνα 2019, σελ. 336
Από τον Στράτο Φουντούλη
Ένα αριστούργημα για το οποίο δεν μιλάει κανείς… Και όμως κοντεύει να εξαντληθεί η πρώτη έκδοση! Αιτία; Το φαινόμενο Τσβάιχ: ισχύς του η αγάπη των αναγνωστών.
Μπορεί μέρος της ανθρώπινης μνήμης (του γραπτού λόγου) να μένει φυλακισμένη για ολόκληρες δεκαετίες; Η απάντηση είναι καταφατική αν κρίνει κανείς από την εκδοτική τύχη του συγκεκριμένου βιβλίου, γνωρίζοντας μάλιστα ότι ο Στέφαν Τσβάιχ είναι ο πλέον πολυμεταφρασμένος γερμανόφωνος συγγραφέας, ό λ α τα βιβλία του οποίου είχαν και συνεχίζουν να έχουν παγκοσμίως τεράστια εμπορική επιτυχία. Συνεχίζουν να πωλούνται και να επανεκδίδονται αδιάκοπα έως σήμερα – εκτός ενός: του «Καστελιόν κατά Καλβίνου. Μια συνείδηση ενάντια στη βία» που πρωτοεκδόθηκε το 1936 με αυτόν τον τίτλο στα γερμανικά, όμως αμέσως μετά με διαφορετικό στα αγγλικά… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Το φαινόμενο Τσβάιχ ή Καστελιόν κατά Καλβίνου»
[…] Η τελευταία ανάμνηση της Τερέζας από τη μητέρα της ήταν το σώμα της γυναίκας ξαπλωμένος στη γη, με τα πόδια ανοιχτά, με ένα φουστάνι κάρο από την Πομερανία και να σκληρό δοκάρι πάνω του σκεπάζοντάς το σχεδόν ολόκληρο, ενώ για ενώ άνθρωποι έτρεχαν απόλυση μεριές Η τελευταία ανάμνηση της Τερέζας από τη μητέρα της ήταν το σώμα της γυναίκας ξαπλωμένο στη γη, με τα πόδια ανοιχτά, με ένα φουστάνι καρό από την Πομερανία κι ένα σκληρό δοκάρι πάνω του σκεπάζοντάς το σχεδόν ολόκληρο, ενώ άνθρωποι έτρεχαν από όλες τις μεριές και ψηλά από την σκαλωσιά κάποιος οργισμένος φώναξε κάτι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Φράντς Κάφκα, η τελευταία ανάμνηση της Τερέζας»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.