Αρχείο 19/10/2014

Κλαρίσε Λισπέκτορ, Κοντά στην άγρια καρδιά, Μυθιστόρημα -Επιμέλεια-σχόλια σημειώσεις μετάφραση Αμαλία Ρούβαλη -εκδόσεις Τυπωθήτω

Το ταξίδι

δΑύνατο να το εξηγήσει. Απομακρυνόταν από κείνη την περιοχή όπου τα πράγματα είχαν μορφή καθορισμένη κι αιχμηρή, όπου όλα είχαν ένα κι αμετάβλητο όνομα. Βυθιζόταν ολοένα και περισσότερο μέσα στη ρευστή περιοχή, ήρεμη και χαλαρή, όπου απάγκιαζε η ομίχλη αραιή και δροσερή όπως στο γλυκοχάραμα. Γλυκοχάραμα που αχνοφαίνεται στον κάμπο. Στη φυτεία του θείου της ξύπνησε μες στην άγρια νύχτα. Τρίζανε οι τάβλες του παλιού σπιτιού. Από ‘κει πάνω, στο πρώτο πάτωμα, ανοιχτό στον σκοτεινό ορίζοντα, βύθισε τα μάτια κάτω στο έδαφος, ψάχνοντας τα φυτά που συστρέφονταν σα φίδια. Κάτι καιροφυλαχτούσε μες στη νύχτα, παραμόνευε, παραμόνευε, μάτια σκύλου τεντωμένου που αγρυπνά. Η σιωπή χτυπούσε στο αίμα κι εκείνη αγκομαχούσε μαζί της. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κλαρίσε Λισπέκτορ, Κοντά στην άγρια καρδιά -απόσπασμα. Μετάφραση Αμαλία Ρούβαλη»

Αρχείο 28.9.14

Ανία

Κι αυτή η νύχτα θα περάσει

Τούτη η μοναξιά που τριγυρίζει
αβέβαιη σκιά από τα σύρματα του τραμ
πάνω στην υγρή άσφαλτο

Κοιτάζω τα κεφάλια των αμαξάδων
να λυγίζουν μισοκοιμισμένα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Giuseppe Ungaretti -μετάφραση Άννα Κατσιγιάννη [2014]»

Αρχείο 28/09/2014 – Της Κυριακής

Ανία

Κι αυτή η νύχτα θα περάσει

Τούτη η μοναξιά που τριγυρίζει
αβέβαιη σκιά από τα σύρματα του τραμ
πάνω στην υγρή άσφαλτο

Κοιτάζω τα κεφάλια των αμαξάδων
να λυγίζουν μισοκοιμισμένα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Giuseppe Ungaretti -μετάφραση Άννα Κατσιγιάννη»

Αρχείο 25/09/2014

Ποίημα, ομοίως χρήσιμο και για επιμελητές και για ποιητές

Όλων των συντρόφων μου στην τέχνη:
μερικές ιδέες
για «την ανάφλεξη των καρδιών των ανθρώπων με λέξεις»

Τι είναι η ποίηση;!
Ανοησία.
Αστείο.
Αυτά τ’ αστεία όμως μου φαίνονται τρομερά.
Με το μάτι του μυαλού εγκαταλείποντας την Ομοσπονδία – Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι, Περί ποιητών -μετάφραση Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης»

Αρχείο  24.9.14

Καθόταν στο παράθυρο και κοίταζε το σούρουπο να εισβάλλει στο δρόμο. Το κεφάλι της ακουμπούσε στην κουρτίνα και στα ρουθούνια της είχε τη μυρωδιά του σκονισμένου κρετόν. Ήταν κουρασμένη.
Οι διαβάτες ήταν λιγοστοί. Ο άντρας που βγήκε από το τελευταίο σπίτι, πέρασε γυρίζοντας στο δικό του· άκουσε τα βήματά του να ηχούν ξερά στο τσιμεντένιο πεζοδρόμιο κι έπειτα να κριτσανίζουν στο μονοπάτι με τα τζένερα, μπροστά από τα καινούργια κόκκινα σπίτια.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τζαίημς Τζόυς «Έβελιν», Μετάφραση Άρης Μπερλής [2014]»

Αρχείο 20/08/2014

ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ Η ΑΥΓΗ

Σαν η άσπρη και ροδάπαλη αυγή στο μεθυσμένο
Σινάφι μπει που ως τρωκτικό το Ιδεώδες βλέπει,
Μυστήριο βγαίνει εκδικητικό και μετατρέπει
Τον άγγελο σε κτήνος της κραιπάλης ναρκωμένο.

Στους ουρανούς τους έμπνους έν’ άφταστο γαλάζιο χάσμα
Γι’ αυτόν που ακόμα νείρεται με ρεμβασμό και οδύνη
Ανοίγεται και ως βάραθρο τερπνό τον καταπίνει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Charles Baudelaire, τρία ποιήματα -μετάφραση Γιώργος Κεντρωτής»